PDA

View Full Version : Λίγες Σκέψεις:


Pages : 1 2 3 [4] 5

fofo240292
13.03.2012, 08:40
Στίχοι:Σώτια Τσώτου
Μουσική:Κώστας Χατζής
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής
Άλλες ερμηνείες: Μαρινέλλα

Δεν είμαι εγώ

Ένα αφύλακτο σπίτι η καρδιά μου και μπήκες.
Μπήκες να ξαποστάσεις κι εσύ το λεηλάτησες.
Η καρδιά μου καράβι σε παρθένο ταξίδι
Ήρθες σαν τον κουρσάρο με φωτιές και το πάτησες.

Τώρα τι τρέμεις γιατί λυπάσαι,
Εγώ ευθύνες δεν σου ζητώ.
Αυτή η φωνή που τη φοβάσαι
δεν είμαι εγώ, δεν είμαι εγώ
Εγώ σωπαίνω, άκου, σωπαίνω
Εγώ ευθύνες δεν σου ζητώ
Άλλος φωνάζει άλλος ρωτάει
άλλος κρατάει λογαριασμό
Στ' ορκίζομαι δεν είμαι εγώ

Ένα αφύλακτο σπίτι η καρδιά μου και μπήκες.
Μπήκες βρήκες γαλήνη και μετά το πυρπόλησες.
Μπήκες μέσα στη μάχη με κλωνάρι ειρήνης.
Μιλώντας για ειρήνη ξαφνικά πυροβόλησες

υγ. καλημερα κοριτσια...Ελενα λες το μυστικο της συνταγης να αναφερεται σε ορυκτο αλατι;

Θεοδόσης61
13.03.2012, 10:14
Ο γλάρος Ιωανάθαν πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνος αλλά πέταξε πολύ μακριά, πέρα κι απο τους Μακρινούς Βράχους. Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε.Είχαν αρνηθεί ν'ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.

Εκείνος πάλι, κάθε μέρα, μάθαινε και πιο πολλά....Έμαθε να κοιμάται στον αέρα και, χαράζοντας μια νυκτερινη πορεία δια μέσου του θαλασσινού ανέμου, κάλυπτε εκατό μίλια απο το ηλιοβασίλεμα μέχρι το χάραμα.

Θ' αρχίσεις να πλησιάζεις τον παράδεισο, Ιωνάθαν, τη στιγμή πού θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα. Κι αυτό δεν σημαίνει να πετάς χίλια μίλια την ώρα, η ένα εκατομμύριο, η να πετάς με τηνν ταχύτητα του φωτός. Γιατί ο κάθε αριθμός είναι ενα όριο καὶ η τελειότητα δέν έχει όρια. Η τέλεια ταχύτητα, γιέ μου, είναι το να βρίσκεσαι εκεί.
Ο Γλάρος Ιωνάθαν , Richard Bach.

kath3111
13.03.2012, 15:31
Ο γλάρος Ιωανάθαν πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του μόνος αλλά πέταξε πολύ μακριά, πέρα κι απο τους Μακρινούς Βράχους. Η μεγάλη του θλίψη δεν οφειλόταν τόσο στη μοναξιά όσο στο ότι οι άλλοι γλάροι δε θέλησαν να πιστέψουν στο μεγαλείο της πτήσης που τους περίμενε.Είχαν αρνηθεί ν'ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν.

Εκείνος πάλι, κάθε μέρα, μάθαινε και πιο πολλά....Έμαθε να κοιμάται στον αέρα και, χαράζοντας μια νυκτερινη πορεία δια μέσου του θαλασσινού ανέμου, κάλυπτε εκατό μίλια απο το ηλιοβασίλεμα μέχρι το χάραμα.

Θ' αρχίσεις να πλησιάζεις τον παράδεισο, Ιωνάθαν, τη στιγμή πού θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα. Κι αυτό δεν σημαίνει να πετάς χίλια μίλια την ώρα, η ένα εκατομμύριο, η να πετάς με τηνν ταχύτητα του φωτός. Γιατί ο κάθε αριθμός είναι ενα όριο καὶ η τελειότητα δέν έχει όρια. Η τέλεια ταχύτητα, γιέ μου, είναι το να βρίσκεσαι εκεί.
Ο Γλάρος Ιωνάθαν , Richard Bach.

Κάθε μέρα μάθαινε περισσότερα. 'Έμαθε πως μια βουτιά μπορούσε να τον βοηθήσει να ανακαλύψει τα σπάνια και νόστιμα ψάρια που κολυμπούσαν κοπαδιαστά δέκα πόδια κάτω από την επιφάνεια του ωκεανού: δε χρειαζόταν πια ψαρόβαρκες και μπαγιάτικο ψωμί για να επιζήσει. Έμαθε να κοιμάται στον αέρα, ακολουθώντας νυχτερινή πορεία πάνω στο θαλασσινό αγέρι και καλύπτοντας εκατό μίλια απ' το ηλιοβασίλεμα ως τα ξημερώματα. Με τον ίδιο εσωτερικό του έλεγχο, πετούσε μες από βαριά θαλασσινή ομίχλη κι ανέβαινε ακόμα πιο ψηλά στον αστραφτερό καθαρό ουρανό... ενώ την ίδια ώρα όλοι οι άλλοι γλάροι στέκονταν στη στεριά μέσα στην καταχνιά και τη βροχή. 'Έμαθε να πετάει με τους αψηλούς ανέμους βαθιά πάνω απ' τη στεριά, να βρίσκει εκεί για να τραφεί νόστιμα έντομα.
'Οτι είχε κάποτε ελπίσει να προσφέρει στο Σμήνος το κέρδιζε τώρα μόνο για τον εαυτό του" έμαθε να πετάει, και δε μετάνιωσε για το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσει. Ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος ανακάλυψε πως η πλήξη κι ο φόβος κι ο θυμός είναι η αιτία που η ζωή ενός γλάρου είναι τόσο σύντομη, κι όταν αυτά χάθηκαν από τη σκέψη του, έζησε μια πραγματικά μακριά κι ευχάριστη ζωή.
Ο Γλάρος Ιωνάθαν , Richard Bach

Ποιὸς είναι ο Ιωνάθαν;
Να η απορία! Ο μικρὸς Ιωνάθαν δεν είναι άραγε παρά ένας απλὸς γλάρος που μαθαίνει να πετά; Αυτό, και τίποτα άλλο; Είναι μονάχα ένα λευκὸ πουλὶ της θάλασσας και των ανέμων;
Ο γλάρος Ιωνάθαν δεν μπορεί να είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος, που αντίκρυσε τη μαγεία των αιθέρων! Ούτε ο πρώτος —ή ο τελευταίος— που ονειρεύτηκε την ελευθερία..
Όλοι όσοι λατρεύουν την Ελευθερία... όσοι προχωρούν με πέταγμα όταν ξέρουν πως έχουν δίκιο... Όσοι χαίρονται να κάνουν κάτι καλὰ (ακόμη κι αν είναι μόνο για τον εαυτό τους)... 'Οσοι ξέρουν πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο εκτὸς απ᾿ αυτὰ που φαίνονται: Όλοι αυτοὶ θα πετούν πάντα μαζὶ με τον γλάρο Ιωνάθαν. 'Αλλοι πάλι, θα ξεφύγουν για λίγο σε μια υπέροχη περιπέτεια, γεμάτη ύψος κι ελευθερία. Είτε έτσι,είτε αλλοιώς, είναι μια σπάνια εμπειρία.

fofo240292
13.03.2012, 15:40
"Είμαστε σκουληκάκια μικρά"
( Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΖΟΡΜΠΑ )
Ν. Καζαντζάκης
Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά,
αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου
δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ' αλλα
φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα.



(Στο παρακάτω απόσπασμα: Η μαντάμ Ορτάνς -που είναι ένα από τα κύρια πρόσωπα του μυθιστορήματος επειδή ήταν συνδεδεμένη με τον Ζορμά- έχει πεθάνει και ο συγγραφέας με τον Ζορμπά επιστρέφουν από την κηδεία της.)


Προχωρούσαμε αμίλητοι μέσα από τα στενά δρομάκια του χωριού. Τα σπίτια μαυρολογούσαν ολοσκότεινα, κάπου ένα σκυλί γάβγιζε, κάποιο βόδι αναστέναζε. Κάποτε μας έρχουνταν στο φύσημα του αγέρα εύθυμα, αναβρυτά, σαν παιγνιδιάρικα νερά, τα κουδουνάκια της λύρας.
Βγήκαμε από το χωριό, πήραμε το δρόμο κατά το ακρογιάλι μας.
-Ζορμπά, είπα, για να κόψω τη βαριά σιωπή, τι αγέρας είναι ετούτος; Νοτιάς;
Μα ο ζορμπάς πήγαινε μπροστά, κρατώντας σα φανάρι το κλουβί με το παπαγάλο* και δεν αποκρίθηκε.
'Οταν φτάσαμε στο ακρογιάλι μας, ο Ζορμπάς στράφηκε:
-Πεινάς, αφεντικό; ρώτησε.
-'Οχι, δεν πεινώ, Ζορμπά.
-Νυστάζεις;
-'Οχι.
-Μήτε εγώ. Ας καθήσουμε στα χοχλάδια, έχω κάτι να σε ρωτήσω.
'Ημασταν και οι δυο κουρασμένοι, μα δε θέλαμε να κοιμηθούμε. Δε θέλαμε να χάσουμε το φαρμάκι της μέρας ετούτης, ο ύπνος μας φαίνουνταν σα μια φυγή σε ώρα κιντύνου και ντρεπόμασταν να κοιμηθούμε.
Καθίσαμε στην άκρα της θάλασσας, έβαλε ο Ζορμπάς το κλουβί ανάμεσα στα γόνατά του και κάμπωση ώρα σώπαινε. 'Ενας φοβερός αστερισμός ανέβηκε από το βουνό, πολυόματο τέρας με στρουφιχτήν ουρά, κάπου κάπου ένα αστέρι ξεκολλούσε κι έπεφτε.
Ο Ζορμπάς κοίταξε τ' αστέρια, με το στώμα ανοιχτό, σα να τά 'βλεπε για πρώτη φορά.
-Τι γίνεται εκεί απάνω! μουρμούρισε.
Και σε λίγο πήρε την απόφαση, μίλησε.
-Ξέρεις να μου πεις, αφεντικό, είπε κι η φωνή του ασκώθηκε επίσημη, συγκηνιμένη μέσα στη ζεστή νύχτα, ξέρεις να μου πεις τι πάει να πουν όλα αυτά; Ποιος τα έκαμε; Γιατί τα έκαμε; Και πάνω απ' όλα, ετούτο (η φωνή του Ζορμπά ήταν γεμάτη θυμό και τρόμο): Γιατί να πεθαίνουμε;
-Δεν ξέρω, Ζορμπά! αποκριθηκα, και ντράπηκα σα να με ρωτούσαν το πιο απλό πράμα, το πιο απαραίτητο, και δεν μπορουσα να το εξηγήσω.
-Δεν ξέρεις! έκαμε ο Ζορμπάς και τα μάτια του γούρλωσαν.
'Ομοια γούρλωσαν και μιαν άλλη νύχτα, όταν με ρώτησε αν χορεύω και του αποκρίθηκα πως δεν ξέρω χορό.

Σώπασε λίγο, άξαφνα ξέσπασε:
-Τότε τι ναι αυτά τα παλιόχαρτα που διαβάζεις; Γιατί τα διαβάζεις; 'Αμα δεν λένε αυτό τι λένε;
-Λένε τη στενοχώρια του ανθρώπου που δεν μπορεί ν' απαντήσει σε αυτά που ρωτάς, Ζορμπά, αποκρίθηκα.
-Να τη βράσω τη στενοχώρια τους! έκαμε ο Ζορμπάς χτυπώντας με αγανάχτηση το πόδι του στις πέτρες.
Ο παπαγάλος στις ξαφνικές φωνές τινάχτηκε απάνω:
-Καναβάρο*! Καναβάρο! έσκουζε σα να ζητούσε βοήθεια.
-Σκασμός και συ! έκαμε ο Ζορμπάς κι έδωκε μια γροθιά στο κλουβί. Στράφηκε πάλι σε μένα
-Εγώ θέλω να μου πεις από που ερχώμαστε και που πάμε. Του λόγου σου τόσα χρόνια μαράζωσες απάνω στις Σολομωνικές* θάχεις στύψει δυο τρεις χιλιάδες οκάδες χαρτί, τι ζουμί έβγαλες;
Τόση αγωνία είχε η φωνή του Ζορμπά, που η πνοή μου κόπηκε, αχ, να μπορούσα να του δινα μια απόκριση!
'Ενιωθα βαθιά πως το ανώτατο που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος δεν είναι η Γνώση, μήτε η Αρετή, μήτε η Καλοσύνη, μήτε η Νίκη, μά κάτι άλλο πιο αψηλό, πιο ηρωικό κι απελπισμένο: Το Δέος, ο ιερός τρόμος. Τι 'ναι πέρα από τον ιερό τρόμο; ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί να προχωρέσει.
-Δεν απαντάς; έκαμε ο Ζορμπάς με αγωνία.
Δοκίμασα να δώσω στο σύντροφό μου να καταλάβει τι είναι ο ιερός τρόμος:
-Είμαστε σκουληκάκια μικρά μικρά, Ζορμπά, αποκρίθηκα, απάνω σ' ένα φυλλαράκι γιγάντιου δέντρου. Το φυλλαράκι αυτό είναι η γης μας. τ' αλλα φύλλα είναι τ' αστέρια που βλέπεις να κουνιούνται μέσα στη νύχτα. Σουρνόμαστε απάνω στο φυλλαράκι μας, και το ψαχουλεύουμε με λαχτάρα τ' οσμιζόμαστε, μυρίζει, βρωμάει, το γευόμαστε, τρώγεται, το χτυπούμε, αντηχάει και φωνάζει σαν πράμα ζωντανό.
Μερικοί άνθρωποι, οι πιο ατρόμητοι, φτάνουν ως την άκρα του φύλλου. Από την άκρα αυτή σκύβουμε, με τα μάτια ανοιχτά, τα αυτιά ανοιχτά, κάτω στο χάος. Ανατριχιάζουμε. Μαντεύουμε κάτω μας το φοβερό γκρεμό, ακούμε ανάρια ανάρια το θρο που κάνουν τα φύλλα του γιγάντιου δέντρου, νιώθουμε το χυμό ν' ανεβαίνει από τις ρίζες του δέντρου και να φουσκώνει την καρδιά μας. Κι έτσι σκυμμένοι στην άβυσσο, νογούμε σύγκορμα, σύψυχα, να μας κυριεύει τρόμος. Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει...
Σταμάτησα. 'Ηθελα να πω: «Από τη στιγμή εκείνη αρχίζει η ποίηση», μα ο Ζορμπάς δε θα καταλάβαινε και σώπασα.
-Τι αρχίζει; ρώτησε ο Ζορμπάς με λαχτάρα. Γιατί σταμάτησες;
-...Αρχίζει ο μεγάλος κίντυνος, Ζορμπά, είπα. 'Αλλοι ζαλίζουνται και παραμιλούν, άλλοι φοβούνται και μοχτούν να βρούν μιαν απάντηση, που να τους στυλώνει την καρδιά και λένε: "Θεός". 'Αλλοι κοιτάζουν από την άκρα του φύλλου το γκρεμό ήσυχα, παλικαρίσια και λένε: «Μου αρέσει».
Ο Ζορμπάς συλλογίστηκε κάμποση ώρα. Βασανίζουνταν να καταλάβει.
-Εγώ, είπε τέλος, κοιτάζω κάθε στιγμή το θάνατο, τον κοιτάζω και δεν φοβούμαι. 'Ομως και ποτέ, ποτέ δε λέω: Μου αρέσι. 'Οχι, δε μου αρέσει καθόλου! Δεν είμαι λεύτερος; Δεν υπογράφω!
Σώπασε, μα γρήγορα φώναξε πάλι:
-'Οχι, δε θ' απλώσω εγώ στο χάρο το λαιμό μου σαν αρνί και να του πω: «σφάξε με, αγά μου, ν' αγιάσω!»

Δε μιλούσα. στράφηκε, με κοίταξε ο Ζορμπάς θυμωμένος.
-Δεν είμαι λεύτερος; ξαναφώναξε.
Δε μιλούσα. Να λες «Ναι»! στην ανάγκη, να μετουσιώνεις το αναπόφευγο σε δικιά σου ελέφτερη βούληση -αυτός, ίσως, είναι ο μόνος ανθρώπινος δρόμος της λύτρωσης. Το 'ξερα, και γι αυτό δε μιλούσα.
Ο Ζορμπάς είδε πως δεν είχα πια τίποτα να πω, πήρε το κλουβί σιγά σιγά, να μην ξυπνήσει ο παπαγάλος, το τοποθέτησε δίπλα από το κεφάλι του και ξάπλωσε.
-Καλήνύχτα, αφεντικό, είπε φτάνει.
Ζεστός νοτιάς φυσούσε πέρα από το Μισίρι και μέστωνε τα τζερτζεβατικά και τα φρούτα και τα στήθια της Κρήτης. Τον δέχουμουν να περιχύνεται στο μέτωπο, στα χείλια μου και στο λαιμό, κι έτριζε και μεγάλωνε, σα να 'ταν πωρικό, το μυαλό μου.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν ήθελα. Δε συλλογίζουμουν τίποτα. Ενιωθα μονάχα, στη ζεστή ετούτη νυχτιά, κάτι μέσα μου, να μεστώνει. 'Εβλεπα, ζούσα καθαρά το καταπληχτικό ετούτο θέαμα: ν' αλλάζω. 'Ο,τι γίνεται πάντα στα πιο σκοτεινά υπόγεια του στήθους μας, γίνουνταν τώρα φανερά, ξέσκεπα, μπροστά μου. Κουκουβιστός στην άκρα της θάλασσας, παρακολουθούσα το θάμα.
Τ' αστέρια θάμπωσαν, ο ουρανός φωτίστηκε, κι απάνω στο φως χαράχτηκαν με ψιλό κοντύλι τα βουνά, τα δέντρα, οι γλάροι. Ξημέρωνε.


* Ο παπαγάλος ανήκε στη μαντάμ Ορτάνς που τον αγαπούσε ιδιαίτερα.

--kitty69--
14.03.2012, 09:14
Η βαρκούλα '''Εμπιστοσύνη'''
Σε θάλασσα που ο βυθός της τα μυστικά του ποτέ δεν θα αποκαλύψει και σε φουρτούνες που δεν θα σταθούν σε προσευχές και παρακάλια. Σε αυτή τη θάλασσα περιμένει μια μικρή βαρκούλα να σε ταξιδέψει. Μια μικρή ξύλινη βαρκούλα που μπορεί να διαλυθεί στον άνεμο, στο πρώτο οργισμένο κύμα, που μπορεί να χαθεί στον προορισμό χωρίς πυξίδα αν ο ουράνιος νυχτερινός χάρτης σκοτεινιάσει. Μια τέτοια βαρκούλα αυαίσθητη περιμένει να σε ταξιδέψει στην άγνωστη θάλασσα της οργής και των πιο σκοτεινών ονείρων. Ο στόχος της είναι να σε ταξιδέψει μέσα από όλα αυτά στον ορίζοντα. Εκεί που ξεπροβάλουν αχτίδες φωτός. Εκείνες που κάποτε κάποιοι ανεμοψίθυροι σου έμαθαν πως είναι γεμάτες επιθυμίες αληθινές. Γεμάτες ελπίδες και όνειρα. Δρόμους ξεκούραστους και γεμάτους ομορφιά. Ο ορίζοντας εκείνος που μυρίζει ανθόσπαρτα λουλούδια, ποτισμένα από δάκρυα και πόνο. Εκεί ανθίζουν και χαμογελούν, κάτω από το φως των επιθυμιών.
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRTezVVLjaUDDytIHuaaBeH0mjR9O5vD nLaLwmxC66-vzgX9DBt8Q
Η βαρκούλα περιμένει εκεί. Με τα κουπιά φθαρμένα αλλά έτοιμα να γραπωθούν για το μεγάλο ταξίδι. Δεν ζητάει τίποτε άλλο. Μόνο να την εμπιστευθείς. Να της χαρίσεις την ελπίδα σου και να την γεμίσεις με φορτία προσωπικών ευχών. Αυτό ζητάει μόνο... Εμπιστοσύνη...
Το ταξίδι θα είναι μεγάλο. Επίπονο. Γεμάτο φόβους, τρόμους κι εφιάλτες... Αλλά η εμπιστοσύνη πρέπει να μείνει ισχυρή. Η βαρκούλα αυτή θα είναι το μόνο όχημα σου για να σε περάσει στον κόσμο του Ορίζοντα που ψάχνεις. Θα είναι ο μόνος φίλος σε τούτο το ταξίδι. Είναι η μόνη που θα έχεις δίπλα σου, και θα σε κρατάει μέσα της στις στιγμές που η μοναξιά θα σε καταπίνει σαν δαίμονας στην παγωμένη κόλαση. Εκείνη θα κρατάει ζωντανές τις αισθήσεις σου.
Μπορεί να διαλυθεί στην στιγμή, να χαθεί, να σε πάρει στον βυθό μαζί της. Πρέπει όμως να της δείξεις εμπιστοσύνη. Γιατί ?
Γιατί κανείς δεν μπορεί να σου πεί με ακρίβεια αν αυτό που αναζητάς βρίσκεται στον Ορίζοντα που κοιτάς. Ίσως... όλες σου οι επιθυμίες και οι ευχές... να κρύβονται μέσα σε αυτή τη βαρκούλα και αυτό το ταξίδι. Ίσως η λύτρωση να αναπνέει μέσα από τα φθαρμένα ξύλα από τα οποία έχει φτιαχτεί.
Εμπιστοσύνη...
Η βαρκούλα σε περιμένει για το πιο σκληρό ταξίδι. Σου υπόσχεται, πως είτε στην επιφάνεια βρεθείς, είτε στον βυθό, μαζί σου θα είναι, στο πλάι σου. Δεν θα σε αφήσει ποτέ.
Λοιπόν... Θα την εμπιστευτείς...?
Εγώ την εμπιστεύτηκα ήδη και ταξιδεύω...
Μη με ρωτάς πως είναι το ταξίδι, και ποιές τραγωδίες ή χαρές προσφέρει...
Ποτέ δεν θα είναι το ίδιο στον καθένα...
Ο καθένας θα ζήσει το δικό του μονοπάτι... το δικό του ταξίδι... την δική του βαρκούλα...
Εκεί που όλα μπορούν να αφανιστούν, να βυθιστούν, να τσακιστούν...
Η εμπιστοσύνη μένει...

fofo240292
14.03.2012, 11:11
Σήμερα εχω μια περιεργη διάθεση...ενας αγνωστος μου ειπε πως η ζωη ειναι ωραια...αρκει να το πιστεψεις και να το θελεις...κι εγω τον πιστεψα, δεν ειχε λογο να μου πει ψ ε μ α τα, δεν ειχε να κερδισει τιποτε απο μενα...μονο ενα χαμογελο...
( λετε να ηξερε κατι που μας διαφευγει; ειδομεν...)

Η πεθερά
Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης
Μουσική: Γιάννης Λογοθέτης
Πρώτη εκτέλεση: Θέμης Ανδρεάδης

Το σοβαρό και το μεγάλο αμάρτημά σου
είναι που έφερες στο σπίτι τη μαμά σου
κι ενώ περνάγαμε καλά εσύ κι εγώ
βάλαμε τώρα μες στο σπίτι λοχαγό
Κι όταν μαλώνουμε την ξέρεις την αιτία
και ενοχλούμε και την πολυκατοικία
η διαχείριση μου είπε το και το
αν συνεχίσουμε θα φέρει το εκατό

Εγώ παντρεύτηκα εσένανε και όχι
την πεθερά μου με πηλήκιο και λόγχη
ας κοιμηθούμε τώρα, σβήσε και το φως
δικτατορίες δεν σηκώνει ο λαός

Πώς να μετρήσω από ένα ως το τρία
μέσα στο σπίτι μου στυγνή δικτατορία
πάμε στο θέατρο ή πάμε σινεμά
πρέπει να κλείσουμε και θέση στη μαμά
Η πεθερά μου μού το είπε νέτα σκέτα
να μην ξοδεύω το χαρτί στην τουαλέτα
να μην καπνίζω, ο καπνός την ενοχλεί
να περπατάω με τις κάλτσες στο χαλί

Εγώ παντρεύτηκα εσένανε και όχι
την πεθερά μου με πηλήκιο και λόγχη
ας κοιμηθούμε τώρα, σβήσε και το φως
δικτατορίες δεν σηκώνει ο λαός

Κι όταν συμβαίνει να 'χουμε δημοκρατία
για τρία χρόνια ή και για τριάντα τρία
τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά
αν κυβερνάει μες στο σπίτι η πεθερά
Να με γαζώνει με κλωστή και με βελόνα
και να μου ρίχνει μες στα μάτια δακρυγόνα
να ενοχλείται όταν μιλάω πολιτικά
ρε συ γυναίκα, τι θα γίνει τελικά

Εγώ παντρεύτηκα εσένανε και όχι
την πεθερά μου με πηλήκιο και λόγχη
ας κοιμηθούμε τώρα, σβήσε και το φως
δικτατορίες δεν σηκώνει ο λαός

kath3111
14.03.2012, 20:17
Σήμερα εχω μια περιεργη διάθεση...ενας αγνωστος μου ειπε πως η ζωη ειναι ωραια...αρκει να το πιστεψεις και να το θελεις...κι εγω τον πιστεψα, δεν ειχε λογο να μου πει ψ ε μ α τα, δεν ειχε να κερδισει τιποτε απο μενα...μονο ενα χαμογελο...
( λετε να ηξερε κατι που μας διαφευγει; ειδομεν...)


Σήμερα ξημέρωσε μια διαφορετική μέρα, μα ταυτόχρονα ίδια με χθες η προχθές. Ο ήλιος ανέτηλε κανονικά το πρωί, αλλά είναι πιο φωτεινός, ο ουρανός έχει και σήμερα το μπλε του χρώμα, μα σήμερα είναι με λιγότερα σύννεφα και το σπίτι ίδιο με χθες, μα γεμάτο από ζεστασιά .
http://ektoras.pblogs.gr/files/148725-sky_109%5B1%5D.jpg

Και επειδή η ζωή είναι πολύ μικρή με ατελείωτα προβλήματα κι εμείς καλούμαστε να τη ζήσουμε μέχρι το τέλος της σαν το μεγαλύτερο δώρο που μας έχει ποτέ χαριστεί, είπα να κλείσω ένα από τα διακοπτάκια, ανοίγοντας ταυτόχρονα ένα άλλο, αυτό που επιτάσσει την χαρά και την ανακάλυψη της ευτυχίας ανάμεσα στα απλά και καθημερινά. Αν κάποια από τα θέλω μου δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να πάρουν μορφή, έχοντας βέβαια προσπαθήσει πολύ γι αυτό, απλά θα αφήσω τη ζωή να συνεχίσει την πορεία της. Και που ξέρεις, αν κάτι αξίζει, ίσως κάποια στιγμή γίνει η καθημερινότητά μου, αν όχι, θα ξέρω τουλάχιστον ότι προσπάθησα με όλη μου τη ψυχή.
Μου έχει λείψει η ξεγνοιασιά, η απλότητα, η στάση απέναντι στη ζωή να μη βλέπω μόνο τα αρνητικά της, μα περισσότερο αυτά τα μικρά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας. Μου έχει λείψει η "ροκιά" της ζωής. Και να σκεφτείς πως πάντα ήμουν άνθρωπος που εκτιμούσα όσα και όπως έρχονταν στη ζωή μου. Το τελευταίο διάστημα δημιούργησα και κλείστηκα στον δικό μου μικρόκοσμο, ανέπνεα με δυσκολία το οξυγόνο και το χαμόγελο, αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μου πάντα πίστευαν πως είναι ένα απο τα πιο δυνατά μου χαρακτηριστικά, με δυσκολία ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό μου. Αλλά ακόμα κι αν συνέβαινε αυτό, θα ήταν για αυτοάμυνα, ξέρεις από αυτούς τους μηχανισμούς που ο εαυτός μας επιβάλλει ώστε να αυτοπροστατευτεί.
http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTYAJBjocjn0vmJ-EFhCTnQZxP2y1cSKH4RG0gGP1RikUbZX-1uSA

Έτσι λοιπόν, επειδή η ζωή προχωράει μπροστά κι εμείς, είτε μένουμε προσκολημμένοι στο χθες, είτε προχωρούμε μαζί της, όσα είναι να συμβούν θα συμβούν, είπα να φορέσω το ομορφότερό μου χαμόγελο, να γίνω και πάλι η Κατερίνα που γνωρίζω καλά και να κλείσω το μάτι με νόημα στη ζωή και στις ομορφιές της....

καλό βράδυ σε όλο το παρεάκι
<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]-->

johnjohnyamaha
15.03.2012, 22:15
Θούριος ήτοι Oρμητικός Πατριωτικός Ύμνος πρώτος, εις τον ήχον,
MIA ΠPOΣTAΓH MEΓAΛH.

Ώς πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλαίς να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ' απ' τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι' όλους τους συγγενείς.
Καλλιώναι μίας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή.
Τι σ' ωφελεί αν ζήσης, και είσαι στη σκλαβιά,
Στοχάσου πως σε ψένουν καθ' ώραν στη φωτιά.
Βεζύρης, Δραγουμάνος, Aφέντης κι' αν σταθής,
O Tύραννος αδίκως, σε κάμει να χαθής.
Δουλεύεις όλ' ημέρα, σε ό,τι κι' αν σοι πη,
Kι' αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιη.
Ο Σούτζος, κι' ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής,
Γγίκας, και Μαυρογένης, καθρέπτης, είν' να ιδής.
Ανδρείοι Kαπετάνοι, Παπάδες, λαϊκοί,
Σκοτώθηκαν κι' Aγάδες, με άδικον σπαθί.
Kι' αμέτρητ' άλλοι τόσοι, και Τούρκοι, και Ρωμιοί,
Zωήν, και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά 'φορμή.
Ελάτε μ' έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
Nα κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν,
Nα βάλλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Oι νόμοι νάν' ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
Kαι της πατρίδος ένας, να γένη Aρχηγός.
Γιατί κ' η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
Nα ζούμε σα θηρία, είν' πλιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον Oυρανόν,
Aς πούμ' απ' την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.
Εδώ συκώνονται οι Πατριώται ορθοί, και υψώνοντες τας χείρας
προς τον Oυρανόν, κάμνουν τον όρκον .
Όρκος κατά της Tυραννίας, και της αναρχίας.
Ω Bασιλεύ του Kόσμου, ορκίζομαι σε σε,
Στην γνώμην των τυράννων, να μην ελθώ ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
Eις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον Kόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
Για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την Πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
Aχώριστος για νάμαι, υπό τον Στρατηγόν.
Κι' αν παραβώ τον όρκον, να στράψ' ο Oυρανός,
Kαι να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.
Tέλος του Όρκου.
Σ' Aνατολή και Δύσι, και Nότον και Bοριά,
Για την Πατρίδα όλοι, νάχωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ' ένας, ελεύθερος να ζη,
Στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζύ.
Βουλγάροι, κι' Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,
Aράπιδες, και άσπροι, με μια κοινή ορμή.
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
Πως είμασθ' αντρειωμένοι, παντού να ξακουσθή.
Όσ' απ' την τυραννίαν, πήγαν στη ξενητιά,
Στον τόπον του καθ' ένας, ας έλθη τώρα πια.
Kαι όσοι του πολέμου, την τέχνην αγροικούν,
Eδώ ας τρέξουν όλοι, τυράννους να νικούν.
H Ρούμελη τους κράζει, μ' αγκάλαις ανοιχταίς,
Tους δίδει βιο, και τόπον, αξίαις και τιμαίς.
Ώς πότ' Oφφικιάλος, σε ξένους Bασιλείς.
Έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την Πατρίδα, κανένας να χαθή,
Ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πλιο εχθροί,
Aδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ' εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
Eκείνοι και δικοί μας, αν είναι ας χαθούν.
Σουλλιώταις, και Μανιώταις, λιοντάρια ξακουστά,
Ώς πότε σταις σπηλαίς σας, κοιμάσθε σφαλιστά.
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
Kι' Αγράφων τα ξευτέρια, γεννήτε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσατε για μια,
Kαι αίμα των τυράννων, ρουφήστε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Xριστιανοί,
Mε τ' άρματα στο χέρι, καθ' ένας ας φανή.
Tο αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
Mικροί μεγάλ' ομώστε, τυράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
O βάρβαρος ώς πότε, θε να σας τυραννή.
Μη καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
Xωθήτε στο μπογάζι, μ' εμάς κ' εσείς μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των Nησιών,
Σαν αστραπή χυθήτε, κτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης, και της Νίδρας, θαλασσινά πουλιά,
Kαιρός είν' της Πατρίδος, να κούστε την λαλιά.
Κι' όσ' είστε στην Aρμάδα, σαν άξια παιδιά,
Oι Nόμοι σάς προστάζουν, να βάλλετε φωτιά.
Μ' εμάς κ' εσείς Μαλτέζοι, γεννήτ' ένα κορμί,
Kατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει σας πονεί,
Zητά την συνδρομήν σας, με μητρικήν φωνή.
Τι στέκεις, Παζβαντζίουγλου, τόσον εκστατικός;
Tεινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Tους μπούφους, και κοράκους, καθόλου μη ψηφάς,
Mε τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Σηλίστρα, και Μπραΐλα, Σμαήλι και Κυλί,
Μπενδέρι, και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματά σου στείλε, κ' εκείνα προσκυνούν,
Γιατί στην τυραννίαν, να ζήσουν δεν 'μπορούν.
Γγιουρτζή πλια μη κοιμάσαι, συκώσου με ορμήν,
Tον Mπρούσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς,
Πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Mε τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
Στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιργιού ασλάνια, για πρώτη σας δουλιά,
Δικόν σας ένα Mπέι, κάμετε Bασιλιά.
Xαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλ' ας μη φανή,
Για να ψοφήσ' ο λύκος, οπού σας τυραννεί.
Με μια καρδιάν όλοι, μία γνώμην, μία ψυχή,
Kτυπάτε του τυράννου, την ρίζαν να χαθή.
Ν' ανάψωμεν μία φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
Nα τρέξ' από την Μπόσνα, και ώς την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, συκώστε τον Σταυρόν,
Kαι σαν αστροπελέκια, κτυπάτε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
Kαρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγώ κι' αυτός.
Τρακόσιοι γκιρτζιαλίδες, τον έκαμαν να διή,
Πως δεν 'μπορεί με τόπια, μπροστά τους να ευγή.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
Ξυπνήσατε μην είσθε, ενάντιοι κ' εχθροί.
Πώς οι Προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
Για την ελευθερίαν, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτζι κ' ημείς, αδέλφια, ν' αρπάξωμεν για μια,
T' άρματα και να βγούμεν, απ' την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
Kαι Χριστιανούς, και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς, και του πελάγου, να λάμψη ο Σταυρός,
Kαι στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
O Kόσμος να γλυτώση, απ' αύτην την πληγή,
K' ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την Γη.
Πέρας μεν ώδε,
H δε αυ πράξις τέρας.

Φεραίος Ρήγας

Θεοδόσης61
16.03.2012, 16:18
Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας
Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας
Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα κρύβαμε
Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.
Νύχτες ἀτέλειωτες παίζαμε, μακριὰ ἀπ᾿ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας
Μήπως πέρασαν χρόνια; σαπίσαν τὰ φύλλα τοῦ ἡμεροδείχτη
Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε· χάναμε ὁλοένα
Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ;
Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας δῶστε μας πίσω τὰ χαρτιά μας
Κλέφτες!
Στὰ ψεματα παίζαμε!

Μανωλης Αναγνωστακης

peggy1977
16.03.2012, 19:54
βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι. παίρνουμε δυο τρεις.... στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή σε ένα δάσος...
να σας δώσω ένα παράδειγμα.
η κοκκινοσκουφίτσα είναι ένα παραμύθι που το κατοικούν αποκλειστικά και μόνον απο....

η γιαγιά της κοκκινοσκουφίτσας ζει στο δάσος και είναι ενενήντα πέντε χρονών.
πώς σου κατέβηκε, ενενήντα πέντε χρονών γυναίκα, να ζεις μόνη στο δάσος και να αναγκάζεις τους συγγενείς να πηγαίνουνε μπρος πίσω, μπρος πίσω, μπρος πίσω μέσα στον δρυμό??
κι ύστερα σου λένε γιατί ο κόσμος πετάει τη γιαγιά από το τρένο! είναι λογικό κι επόμενο!!!
κι αν πεις για τη μαμά της κοκκινοσκουφίτσας?... άλλη ανεγκέφαλη του λόγου της.
δίνει στη μικρή το καλαθάκι και της λεει:
"παρ' το και πήγαινε φαΐ στη γιαγιά!"
πού το στέλνεις το κοριτσάκι μόνο του στο δάσος, κυρά μου?
το ρίχνεις στο στόμα του λύκου!
με το που φτάνει στο δάσος, συναντάει τον πιο ηλίθιο λύκο στην ιστορία της
Wwf , ο οποίος δεν την τρωει, παρά ρωτάει με αγωνία:
"πού πας, καλό μου κοριτσάκι?"
"στη γιαγιά μου", απαντάει αυτό.
κι ο λύκος, αντί να τη φαει επί τόπου, όπως θα έκανε κάθε λύκος με
φυσιολογικό δείκτη νοημοσύνης, πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιάς και στήνει
ολόκληρο σενάριο, που μπροστά του τύφλα να 'χει και η πιο κιτς
λατινοαμερικάνικη σαπουνόπερα.
φτάνει στο σπιτάκι και χτυπάει την πόρτα.
"τοκ, τοκ".
"ποιος είναι;"
"η κοκκινοσκουφίτσα".
"πέρνα μέσα".
κι εδώ έχουμε την επιβεβαίωση πως ο εγκέφαλος της γιαγιάς έχει υποστεί βλάβη τελείως: ΄εστω κι αν η κοκκινοσκουφίτσα έχει φωνή βραχνοκόκορα σε κρίση άσθματος, πώς γίνεται να μην καταλάβει η γιαγιά ότι πρόκειται για λύκο? τότε πια μπαίνει ο λύκος και τρωει τη γιαγιά.
προσέξτε την καλή αγωγή του λύκου, που δεν θα έμπαινε ποτέ να φαει κάποιον χωρίς προηγουμένως να χτυπήσει την πόρτα.

εδώ έρχεται το αριστούργημα της ιστορίας. το πραγματικά μεγαλοφυές:
ο λύκος, αντί να στηθεί πίσω από την πόρτα με ένα ρόπαλο και να πει:
"με το που θα έρθει η πιτσιρίκα, θα της τραβήξω μιας ροπαλιά στο κεφάλι,
θα τη βράσω κι ύστερα θα τη ροκανίσω"
'οοοχι, φίλε μου! τι κάνει ο λύκος?
φοράει τη νυχτικιά της γιαγιάς, το σκουφάκι με τα αυτιά του να βγαίνουν από ειδικές κουμπότρυπες που έχει φτιάξει ο ίδιος (είναι γνωστοί δεξιοτέχνες μόδιστροι οι λύκοι) και χώνεται στο κρεβάτι.
φτάνει η κοκκινοσκουφίτσα, που οι δικοί της άνθρωποι την αποκαλούν
αϊνστάιν - εξαιτίας του ζωηρού και ευφυούς πνεύματός της- μπαίνει, κοιτάζει τον λύκο και αντί να φωνάξει το 100 ή να του πει:
"τι χάλια είναι αυτά, βρε ? έχεις χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας ως
λύκος! ορίστε κατάσταση, σαν μαλλιαρή μουστόγρια είσαι" πώς αντιδράει?
λεει:
"ω, γιαγιά, τι μακριές τρίχες που έχεις"...

τώρα, παιδάκια: 'οποιο από σας διαθέτει σκύλο, ας δοκιμάσει να του κοτσάρει
σκούφο κι ένα ζευγάρι γυαλιά οράσεως, κι ας δει αν μοιάζει με τη γιαγιά!
εάν ναι, πετάχτε τη γιαγιά σας από το παράθυρο ή παραδώστε τη στις αρχές.
βέβαια, είναι αλήθεια πως η γιαγιά δεν αναγνώρισε τη φωνή του λύκου από τη φωνή της εγγονής της, σύμφωνοι... αλλά η γιαγιά είναι ενενήντα πέντε χρονών και μπορεί να έχει πάθει μαλάκυνση. όμως η κοκκινοσκουφίτσα πώς και δεν ξεχωρίζει τη γιαγιά της από έναν λύκο με σκουφάκι ??
ποιον έχει για γιαγιά ???
τον κινγκ κονγκ ??
ακόμη κι αν η γιαγιά έχει να κάνει χαλάουα από το 1931, ποια είναι??
ο λούτσιο ντάλα?? ο άνθρωπος των ιμαλαΐων??

εν πάση περιπτώσει, τέλος καλό όλα καλά, και ο λύκος την τρωει!
αμέσως μετά, για καλή μας τύχη, φτάνει ο κυνηγός, πυροβολεί τον λύκο και δόξα να 'χει η παναγία!!
έκτοτε αγνοείται η τύχη και του λύκου και της γιαγιάς και της μικρής με το κόκκινο σκουφί.....

απόσπασμα από το βιβλίο
"φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου και γλίστρησα"

kath3111
16.03.2012, 22:09
βλέπετε, παιδιά, δεν είναι δύσκολο να γράψουμε ένα παραμύθι. παίρνουμε δυο τρεις.... στην τύχη και τους βάζουμε σε ένα κάστρο ή σε ένα δάσος...

<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif][if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif][if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> Το παραμύθι έχει μια αλήθεια, την αλήθεια των λίγων ίσως, το «μήνυμα» που άντεξε στο ταξίδι του χρόνου και μεταφέρθηκε από στόμα σε στόμα, μέχρι να καταγραφεί. Έχει και μια προσωπική αλήθεια και σημασία , αυτή που δίνει ο καθένας από εμάς….. Όπως και να 'ναι, τα παραμύθια εξακολουθούν να συγκινούν και στις μέρες μας ..( άραγε πόσο ανάγκη έχουν τα παιδιά μας ν' ακούσουν ένα παραμύθι; )παρόλο που ο άνθρωπος προόδευσε κι άλλαξε τις συνθήκες της ζωής του…..

Όμως πιστεύω ότι δεν έχουν αλλάξει οι ψυχικές ανάγκες, με τις προηγούμενες γενιές από εμάς!
Μέσα στα παραμύθια κρύβονται οι μεγαλύτερες αλήθειες! Παραμύθια.. Βγαλμένα από τη ζωή, το μυαλό, τα όνειρα, την ψυχή και την φαντασία … Πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει η φαντασία; Πού τελειώνει το θέλω και πού αρχίζει το πρέπει; Πού ξεκινάει και πού τελειώνει ένα παραμύθι;
Όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος ; Όχι…
Το παραμύθι έχει σκοπό την ψυχαγωγία, δεν επιβάλλει κάποιο στάνταρ ή κάποια μορφή δράσης, δεν έχει ούτε τοπικές δεσμεύσεις ούτε χρονικές … βασίζεται στη αλήθεια του ψέματος. Το παραμύθι έχει θεραπευτική αξία γιατί αναφέρεται στον εσωτερικό μας κόσμο.
Είναι ένα αποτελεσματικό ηρεμιστικό, που έχει σκοπό να καθησυχάσει, να δώσει ελπίδα, να προσφέρει την υπόσχεση ενός ευτυχισμένου τέλους. Το παραμύθι υποδηλώνει ότι μια ευτυχισμένη ζωή μπορεί να είναι μέσα στις δυνατότητές μας και δεν εξαρτάται από τις αντιξοότητες ή τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Η ζωή είναι παραμύθι με κακούς λύκους και άσχημους ανθρώπους…πολλές φόρες. Μα έχει και τα μαγικά φίλτρα που δίνουν κουράγιο και ελπίδα…..

Γιατί απλά…
Τα παραμύθια
δεν κρατούν όσο τα διαβάζεις.
Έχουν συνέχεια,
τη συνέχεια που εσύ επιλέγεις να έχουν…….

ένα ήρεμο και παραμυθένιο βράδυ εύχομαι σε όλους

johnjohnyamaha
16.03.2012, 22:26
1)τι καρτοκινητο εχει ο Παλαιοκωστας?
free to go :D

2)o Jack Norris εκανε τα ματια της κουζινας να δακρυσουν :D

peggy1977
16.03.2012, 22:51
Τα παραμύθια
δεν κρατούν όσο τα διαβάζεις.
Έχουν συνέχεια



Το παραμυθι είναι μια ιστορια που ειναι παντα ένα ταξίδι.
Ανοιγεις με το «μια φορα κι έναν καιρο» και βρισκεις την ακρη της κοκκινης κλωστης που είναι η ιδια η ζωη.
Μοιρασμα ψυχης, επικοινωνια, διεξοδος απο την καθημερινοτητα?
Αλλοτε προσφεται στον αναγνωστη με μυστηριο,αλλοτε με χιουμορ.
Παντα τοσο διαφορετικοι τροποι
ο καθενας τους μεσα απο την ιδιαιτεροτητα του
κρυβει και την μοναδικοτητα...στη γραφη του!

Οποτε ειναι απλο...
''Το γλυκο εδεσε...τα μαγια επιασαν, και ισως να ειναι τα μονα μαγια που δε θελεις να βρεις ποτε το ξορκι τους''...

Καλο ξημερωμα και καλο σαββατοκυριακο σε ολους...

nikexad
16.03.2012, 23:57
Όλοι μας έχουμε διάβασει το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας και πάντα ήμασταν με το μέρος της...
Αλλα ποτε δεν ακούσαμε την εκδοχή του κακού λύκου...
Μερικοί λένε πως ο λύκος ήταν αθώος, η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν τσαούσα.
Έτσι για να είμαστε δίκαιοι ας δούμε και την δικιά του εκδοχή....

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου


Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι' αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.<O:p</O:p
Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.<O:p</O:p
Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.<O:p</O:p
Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ' αυτά τα ρούχα. ΄Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.<O:p</O:p
Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι τής γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω.
Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό.
Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι' αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο κακοήθης.
Παρ' όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο, και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλύτερα.
Η επόμενη προσβολή στ' αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλύτερα.<O:p</O:p
Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα.
Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα.<O:p</O:p
Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία.
Όμως, αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης.
Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός.
Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.
<O:p</O:p

Με εκτίμηση,<O:p</O:p
Ο λύκος<O:p</O:p

(Παρουσιάστηκε από τη Ν. Ρουμπάνη στα σεμινάρια του Προγράμματος, από 7 έως 15/12/02)

"Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός ξεκινούν από την ιδέα ότι δίκιο υπάρχει μόνο στη μία πλευρά. Προσπαθώντας να συμβάλλουμε στην αναγνώριση της σύνθεσης, των απόψεων σας χαρίζουμε σήμερα το παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του δυσφημισμένου λύκου."

H Ν. Ρουμπάνη είναι Πρόεδρος του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης, εκπαιδευτικός, ζωγράφος, ακτιβίστρια σε θέματα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων)

fofo240292
17.03.2012, 00:28
Ο Leon Felipe λέει μια φράση για τα παραμύθια που μας μεγαλώνουν:

«Την κούνια του ανθρώπου την νταντεύουν με παραμύθια...
τις φωνές αγωνίας του ανθρώπου τις πνίγουν με παραμύθια...
το κλάμα του ανθρώπου το φιμώνουν με παραμύθια...
τα κόκαλα του ανθρώπου τα θάβουν με παραμύθια...
και ο φόβος του ανθρώπου εφηύρε όλα τα παραμύθια»


Καλό ξημέρωμα

Θεοδόσης61
17.03.2012, 08:10
Καλημερα
Αποσπασματα απο το "Παραμυθι" με τους Fortified Concept

Όταν ήμουνα μικρός μου 'χαν πει ένα παραμύθι
ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ' αυτόν τον πλανήτη .

Όταν ήμουνα μικρός μου 'χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου 'χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

Τώρα όμως που μεγάλωσα το παραμύθι έχει αλλάξει,
δε φοβάμαι πια τους εχθρούς μου γιατί οι φίλοι μ' έχουνε κάψει.
Κι εκείνο το σπουδαίο που το λέγανε ιδεολογία
έχει καταντήσει γραφικό κι ανήκει πια στην ιστορία.

Κι αμφισβητώ ότι τα πράγματα είναι καλύτερα για μας,
έχουμε υλικά αγαθά άλλα μας λείπουνε άλλα πολλά.
Μου λείπει κάτι αληθινό να μπορώ να πιστέψω άφοβα σ' αυτό,
νιώθω πως έχω γεράσει πριν προλάβω μάθω να ζω!

Όταν ήμουνα μικρός μου 'χαν πει ένα παραμύθι ,
μα είχε άσχημο τέλος και αυτό το ξέρω ήδη.
Όταν ήμουνα μικρός μου 'χαν διδάξει μια ιστορία,
τώρα μου την λένε αλλιώς, μα εγώ μαθαίνω στην πορεία.

.mariapap.
17.03.2012, 10:24
καλημερα.νιωθω την αναγκη να πω ενα ευχαριστω στους συμπαικτες κ κτριες μου που συμμετεχουν σ΄αυτη την ενοτητα[ παρεμπιπτοντως δεν γνωριζω κανεναν προσωπικα] καθ'οτι μου δινουν καθημερινα τη δυνατοτητα να ερχομαι σε επαφη με ενα ποιημα.φιλοσοφικο κειμενο,τραγουδι,παραμυθι η ακομη κ με τις προσωπικες τουσ σκεψεις....ευχαριστω αγροτοπουλα.....

kath3111
17.03.2012, 12:03
καλημερα.νιωθω την αναγκη να πω ενα ευχαριστω στους συμπαικτες κ κτριες μου που συμμετεχουν σ΄αυτη την ενοτητα[ παρεμπιπτοντως δεν γνωριζω κανεναν προσωπικα] καθ'οτι μου δινουν καθημερινα τη δυνατοτητα να ερχομαι σε επαφη με ενα ποιημα.φιλοσοφικο κειμενο,τραγουδι,παραμυθι η ακομη κ με τις προσωπικες τουσ σκεψεις....ευχαριστω αγροτοπουλα.....


Ένα ευχαριστώ είναι χιλιάδες εικόνες.. Και κάθε μια απ'αυτές τις εικόνες είναι χιλιάδες λέξεις..

Από τις λέξεις αυτές και τις εικόνες ξεπετάγονται χιλιάδες νοήματα, το καθένα με το σκοπό του.

Μα λίγοι τα αφουγκράζονται.. Και άλλοι τόσοι είναι ικανοί να ευχαριστήσουν.

Για τη νέα μέρα, για την υγεία τους, για το ότι μπορούν να περπατούν ή να κάνουν πράγματα που θέλουν,
η ζωή τους κυλάει όμορφα, ακόμη όμως κι αν όλα αυτά δεν ίσχυαν ακόμη και τότε ευχάριστώ θα άξιζε για τα λίγα που το αξίζουν.

Και όταν τα μάτια θα αντίκριζαν το φως του ήλιου μετά το περασμένο βράδυ πάλι ευχαριστώ θα έπρεπε να πουν..
Που βλέπουν τη νέα μέρα, που θα έχουν τη δυνατότητα να την απολαύσουν, να σκεφτούν οτι πάνω σ αυτό το κόσμο,το περασμένο βράδυ κάποιος άφησε τη τελευταία του πνοή.
Να χαρεί που μπορεί να ονειρευτεί, να σχεδιάσει τη καινούργια μέρα του.

Ποιος όμως μπορεί να είναι τόσο ευγνόμων… Η αχαριστία είναι πολύ γλυκιά και ο εγωισμός θεωρείται δύναμη.
Έτσι μου δείχνουν σ'αυτό το κόσμο, σε αυτές τις κοινωνίες που μέχρι τώρα γνωρίζω.

Βέβαια η δική μου άποψη είναι ότι: κάτι διαφορετικό είναι αυτή η δύναμη. Δυνατός δεν είναι αυτός που έχει εγωισμό, αλλά αυτός που το παραδέχεται,
που ξέρει να τον κοντρολάρει και να μην αφήνεται στο έλεος του. Δυνατός είναι αυτός που μπορεί να κοιτάξει κατάματα το πιστεύω του και να διαπιστώσει οτι δεν είναι τέλειος ούτε αλάνθαστος, να διορθώσει τις συμπεριφορές του,να ζητήσει συγνώμη όταν πρέπει,
εκεί που πρέπει, να είναι ευγνόμων στη ζωή και να τη σέβεται. Δυστυχώς λίγοι δυνατοί άνθρωποι υπάρχουν σήμερα κι ας οι περισσότεροι πιστεύουν οτι είναι κάτι σ'αυτή τη ζωή.

Κι αυτό επειδή ο πλούτος είναι μέσα μας και πουθενά αλλού.

Εκεί το νόημα, εκεί η πράξης, εκεί τα αποτελέσμα της ζωής.

Επομένως μήπως χρωστάμε πολλά ευχαριστώ;
καλημέρα mariapap...καλημέρα σε όλη τη παρέα των σκέψεων....

fofo240292
17.03.2012, 17:55
Σαν Παραμύθι


Έτρεχε μέσα στο δάσος σαν να τον κυνηγούσαν. Είχε ξεφύγει από τους όμοιους του και τα δίποδα τέρατα. Τους είχε ξεφύγει έτσι κι αλλιώς, εδώ και πολύ καιρό. Το τοπίο εναλλασσόταν σύμφωνα με τις εποχές του χρόνου. Στα δάση, στα λιβάδια, στα βουνά που τριγυρνούσε, οι μυρωδιές, τα χρώματα, τα σχήματα και οι σκιές, τον έκαναν σαν να πετάει λίγα εκατοστά από το έδαφος.

Ήταν ελεύθερος, δυνατός, όμορφος, με άσπρο τρίχωμα και κάλπαζε σαν τον άνεμο. Τα μάτια του ήταν γαλάζια σαν του ουρανού και διάφανα σαν το γάργαρο νερό μιας πηγής. Οι μύθοι, οι κατάρες των δίποδων δεν τον ενοχλούσαν πια, δεν μπορούσαν ούτε καν να τον αγγίξουν, εκεί στα παρθένα μέρη που βρισκόταν. Είχε ακούσει για ένα μέρος που όλα τα πλάσματα ζούσαν αρμονικά μεταξύ τους, συντροφικά, και είχε ξεκινήσει για να το βρει.

Στην αγέλη στην οποία ήταν παλιά, δε μπορούσε να προσαρμοστεί. Τον ενοχλούσε γενικά η έννοια του κοπαδιού. Εκείνος δεν ήθελε να μαλώνει με άλλα αρσενικά για να κυριαρχήσει στην ιεραρχία της αγέλης, αν και είχε τα προσόντα. Δεν ήθελε να μονομαχεί με άλλα αρσενικά για τα μάτια μιας θηλυκιάς. Εκείνος πίστευε σε άλλες θεωρίες. Πίστευε και πιστεύει. Τις έκανε πράξη ξεκινώντας για αυτό το ταξίδι. Είχε ακούσει για ένα μέρος που κανένα πλάσμα δε θα πονούσε, κανένα πλάσμα δε θα τρεφόταν από τη μυρουδιά του αίματος και της ξεσκισμένης σάρκας. Είχε ξεκινήσει για να το βρει εδώ και πολλά χρόνια.

Στην αναζήτηση του αυτή, είχε κάνει πολλούς φίλους. Έτρεχε μαζί με τα ελάφια στα λιβάδια και προσπαθούσε να τα παραβγεί στη χάρη και στη σβελτάδα. Πάλευε μαζί με τα μικρά παιχνιδιάρικα αρκουδάκια και τα προκαλούσε να συνεχίσουν το παιχνίδι σαν μικρό όμοιο τους πλασματάκι. Ο καλύτερος του φίλος όμως ήταν ένα αέρινο πλάσμα που του είχε κάνει πραγματική εντύπωση και όποτε το έβλεπε, το χάζευε για ώρες να πετά, μέχρι να εξαφανιστεί στον ορίζοντα. Το ζήλευε, όχι μοχθηρά, αλλά γιατί ένιωθε στα μάτια του και στο πέταγμα του την έννοια της ουσιαστικής ελευθερίας.

Όλο αυτό τον καιρό, δεν έτρωγε σάρκες και αίμα, αλλά ότι του πρόσφερε η μητέρα Φύση στο πράσινο τραπέζι της. Καρπούς και βότανα, αγριόχορτα και μύκητες. Στην ουσία δεν είχε γνωρίσει ποτέ τη μυρουδιά του αίματος, μόνο εκείνη την πρώτη φορά, που του ήρθε αναγούλας και την απέρριψε. Δεν ήταν αρπακτικό. Πολλές φορές στο παρελθόν είχε αναρωτηθεί τι ήταν. Ο θύτης ή το θήραμα. Τώρα πια ήξερε. Με το που απογαλακτίστηκε, είχε φύγει κιόλας. Είχε κάνει πράξη ήδη, αυτό που πήγαινε να βρει. Για να είναι έτοιμος για την παρέα αυτής της αρμονικής συντροφιάς.

Το ίδιο έκανε και ο καλύτερος του φίλος, που κατοικούσε, σαν σε κάστρο, σε α-πάτητες βουνοκορφές. Είχε απαρνηθεί κι αυτός τη σάρκα και τρεφόταν με το πράσινο χαλί της Φύσης. Τον θαύμαζε για το πέταγμα του και την αέρινη ομορφιά του. Το πόσο αθόρυβα έσκιζε τον ουρανό και πως με εκπληκτική ταχύτητα και μαεστρία, εντόπιζε από μίλια μακριά, τους δικούς του φίλους, τους λαγούς και τους μικρούς αμνούς.

Ήταν πανσέληνος και εκείνος τραγουδούσε, πότε λυπητερά και πότε εύθυμα, βγάζοντας μακρόσυρτα ουρλιαχτά. Τραγούδια στον δικό του μοναδικό σκοπό, όπως κάθε φορά που το φεγγάρι έλουζε με το λαμπερό φως του τον τόπο ένα γύρω. Το αέρινο πλάσμα τον είχε ακούσει από μίλια μακριά κι αυτή η διαφορετική εναλλαγή εύθυμου και λυπητερού, τραγουδιού - ουρλιαχτού, τον έκανε να πάει να τον βρει, μια μέρα που οι δυνάμεις τις Φύσης είχαν ξεχυθεί σαν λαίλαπα στον τόπο, λες και ήθελαν να τον καθαρίσουν από τη τόση βρωμιά που είχε.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, όταν καταλάγιασε η μανία της Φύσης και κάτω από το φως του φεγγαριού, όταν πρωτοσυναντήθηκαν ο ένας είπε στον άλλον για το μακρινό μέρος που και οι δύο είχαν ακούσει αλλά και πραγματικά πίστευαν πως υπάρχει, σαν από ένστικτο, από τις δικές τους εμπειρίες. Ο ένας έκανε παρέα στον άλλο αμίλητα και σιωπηλά, για ώρες πολλές, μέχρι που χάθηκε το φεγγάρι και ήρθε η αυγή. Μέχρι που είδε ο ένας στα μάτια του άλλου, τη σημαίνει αλήθεια. Έδωσαν όρκο παντοτινής φιλίας και είδαν το αίμα τους να ρέει, στις κομμένες φλέβες τους όταν ένωσαν τα άκρα τους.

Έψαχναν μαζί πια εκείνο το μέρος, που οι λέξεις κυριαρχία, επιβολή και θάνατος δεν υπήρχαν. Αλλά οι λέξεις αρμονία, συντροφικότητα και ζωή, επικρατούσαν. Αυτό τους έμοιαζε σαν παραμύθι, αλλά για αυτούς είχε γίνει αυτοσκοπός. Είχαν βρεθεί ξανά μαζί, σαν να μη είχαν χαθεί ποτέ και σαν να ήταν ένα πια, από ουρανό και γη, συνέχιζαν την αέναη αναζήτηση στο χρόνο…

(αναδημοσιευση)

johnjohnyamaha
17.03.2012, 23:03
μια που αρχισατε για παραμυθια θα ηθελα να πω πριν κανω μια αναρτηση που βρηκα και ηταν υπεροχη οτι τα παραμυθια αρεσουν και στους μικροις αλλα και στους μεγαλους. η μονη διαφορα ειναι οτι οταν οι μεγαλοι πιστευουν τα παραμυθια τους βγαινει σε κακο ( προσωπική μου αποψη παντα) :) αντιθετα οταν τα παραμυθια τα πιστευουν τα παιδια τοτε αυτο τους φερνει ψυχικη υγεια.

Το παραμύθι στη ζωή του παιδιού

Δρ Χάρη Χαραλάμπους Αντρίκη MD Παιδιάτρου
Σίγουρα δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι με ένα παραμύθι μπορείτε να καθηλώσετε στον τόπο και το πιο ζωηρό και ανήσυχο παιδί. Τα μικρά, αλλά και τα πιο μεγάλα παιδιά μπορούν να ακούν παραμύθια για ώρες ολόκληρες, σε σημείο που να ξεχνούν να φάνε.

Χάρη στα ωραία παραμύθια το παιδί σας παρακαλά να του δώσετε λίγη παράταση από την καθορισμένη ώρα του ύπνου. «Μαμά, ακόμα ένα παραμύθι και μετά θα πάμε για ύπνο». Και ύστερα ακόμα ένα, που θα είναι το τελευταίο, μετά άλλο ένα πάλι τελευταίο... Το παιδί έμαθε πια απ' έξω το παραμύθι, μάλιστα διορθώνει τη γιαγιά ή τη μαμά αν κάνουν κάποιο λάθος. Αλλά πάλι θέλει να ακούσει ξανά και ξανά το ίδιο παραμύθι.

Μαγικός κόσμος

Γιατί όμως τα παιδία αγαπούν τόσο. πολύ τα παραμύθια; Επειδή σ' αυτά βλέπουν ένα υπέροχο, μαγικό και εξαίσιο κόσμο, στον οποίο πάντοτε το καλό νικά το κακό, ο ήρωας πάντοτε κατορθώνει να εκπληρώσει τις επιθυμίες και τους σκοπούς του και τελικά όλοι μένουν ευχαριστημένοι και ευτυχισμένοι.

Αν διαβάσετε ή διηγηθείτε στο παιδί παραμύθι με κακό τέλος δεν θα του αρέσει και δεν θα θέλει να το ξανακούσει ακόμα κι όταν πείτε πως η κακιά μάγισσα έκανε μάγια στην ωραία κοπέλα του παραμυθιού ο ανυπόμονος μικρός ακροατής σας βιάζεται να επεξηγήσει: «Ναι, αλλά ο πρίγκιπας θα έρθει και θα διαλύσει τα μάγια».

Τα παραμύθια είναι ωφέλιμα για τα μικρά παιδιά γιατί αναπτύσσουν τη φαντασία τους, το αίσθημα τους για το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο. Τα παραμύθια εμπλουτίζουν τις γνώσεις και το λεξιλόγιο τους, διευρύνουν τους ορίζοντες τους. Γι' αυτό και εσείς δεν πρέπει να αποφεύγετε να διαβάζετε παραμύθια στα παιδιά.

Διαλέγετε τα παραμύθια

Τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να ακούν παραμύθια για άγρια θηρία, κακές μάγισσες και στρίγκλες, που παίρνουν τα παιδιά στη σακούλα τους. Την επόμενη νύχτα το παιδάκι βλέπει στο όνειρο του την κακή μάγισσα και εσείς θα το ακούσετε να φωνάζει: «Η μάγισσα, η μάγισσα...», αγκαλιάζοντας σας σφικτά.

Τα παιδιά αγαπούν όλα τα ωραία παραμύθια αλλά τα αγοράκια ιδιαίτερα προτιμούν αυτά που εξυμνούν τον ηρωισμό, ενώ στα κοριτσάκια αρέσουν το παραμύθια όπου η μικρή ηρωίδα, όπως για παράδειγμα η Σταχτοπούτα διακρίνεται όχι μόνο για την ομορφιά της, αλλά για την καλοσύνη και την εργατικότητα της.

Μην συνηθίζετε τα παιδιά να ακούν μόνο παθητικά τα παραμύθια. Ενθαρρύνετε τα κι αυτά να σας διηγούνται. Μπορείτε να κάνετε μια συμφωνία: από τη μητέρα δυο παραμύθια και από το παιδί ένα. Όταν διηγείται ένα παραμύθι το παιδί προσπαθεί να χρησιμοποιεί λογοτεχνικές εκφράσεις, αφομοιώνει το γλωσσικό τονισμό και προσδίδει στη φωνούλα του χρώμα. Από την άλλη είναι πολύ βασικό να μην το συνηθίζουμε στα έτοιμα.

Ομιλητική τεμπελιά και παθητικότητα

Το μειονέκτημα των παραμυθιών από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, το γραμμόφωνο, το τηλέφωνο έγκειται ακριβώς στο ότι προάγουν στα παιδιά την ομιλητική τεμπελιά. Κάποτε ο μικρός ακροατής καβαλούσε το καλάμι που γινόταν το άλογο του. Τώρα καβαλάει πραγματικά άλογο, και κουνιέται πάνω του στο λούνα παρκ. Όλα του σερβίρονται έτοιμα και το παιδί δεν συνηθίζει ή ξεμαθαίνει να κάνει κάτι μόνο του. Έτσι γίνεται και με τα παραμύθια, που του σερβίρονται έτοιμα.

Παλιότερα, τα παιδιά κάθονταν πολλά μαζί σε ένα μεγάλο κύκλο, όπου ένα από αυτά διηγείται συναρπαστικά το πιο νέο και ενδιαφέρον παραμύθι. Μετά κάποιο άλλο παιδί με τη σειρά του διηγείται το δικό του παραμύθι. Ενώ τώρα στην καθορισμένη ώρα τρέχουν μπροστά στην τηλεόραση για να μην χάσουν το παιδικό πρόγραμμα.

Ή αν για παράδειγμα η μητέρα πρέπει να πάει μέχρι το κατάστημα για να είναι σίγουρη πως τα παιδιά της θα κάτσουν σπίτι ήσυχα και φρόνιμα, τους βάζει μια βιντεοκασέτα με το λύκο και τα εφτά κατσικάκια. Έτσι, το παιδί μετατρέπεται σε παθητικό τηλεθεατή.

Αυτή η μόδα έχει κυριέψει τα μικρό παιδιά σε πόλεις και χωριά, ακόμα και τους μαθητές. Αντί να διαβάζουν διηγήματα και παραμύθια από βιβλία, επειδή είναι πιο δύσκολο και πιο αργό, συχνά προτιμούν να τα ακούν έτοιμα στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση ή το βίντεο. Τέρμα στην πρωτοβουλία των παιχνιδιών, τέρμα στο ενδιαφέρον για αφήγηση παραμυθιών, τέρμα στην δημιουργική φαντασία του παιδιού.

Γι' αυτό μην αφήνετε τα παιδιά σας να το παρακάνουν με το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και το βίντεο.

Θεοδόσης61
20.03.2012, 16:07
" Έχε κατά νου, όμως", συνέχισε ο Μελάνι, "ότι η Παγκόσμια Δημοκρατία των Λέξεων είναι βέβαια παραγεμισμένη από μαριονέτες και ανδρείκελα, αλλά είναι χτισμένη πάνω σε πέτρες βαριές, όπως αυτές των τειχών του Ιλίου. Ονομάζονται Δικαιοσύνη, Αλήθεια, Υγεία, Ασφάλεια...Καθεμιά από αυτές είναι ένας κολοσσός που δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ούτε και να μετακινηθεί, γιατί η δύναμη των λόγων είναι μοναδική κυρίαρχη των καιρών μας. Όποιος στραφεί ενάντια στην φαινομενική Αλήθεια και τη φαινομενική Δικαιοσύνη, θα χαρακτηρισθεί σίγουρα ψεύτης και ανέντιμος, όποιος τοποθετηθεί εναντίον της Υγείας, θα βρεθεί πανουκλιασμένος, όποιος τα βάλει με την Ασφάλεια, θα γίνει στασιαστής. Το να προσπαθήσεις να πείσεις άλλους, πολλούς άλλους, ότι πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται συχνά - και πόσο συχνά! - το αντίθετό τους είναι σαν να θέλεις να σηκώσεις αυτά τα τείχη και να τα μετακινήσεις χίλιες λεύγες..."
Απο το" Μυστικο" των Μοναλντι και Σορτι

rapunzel2
21.03.2012, 00:30
http://img528.imageshack.us/img528/4133/palebluedotlar.png

Pale Blue Dot (Γαλάζια Κουκίδα). Είναι μια διάσημη φωτογραφία της γης που τραβήχτηκε το 1990 από τον Voyager 1 από την ασύληπτη απόσταση των 6 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από την γη. Στην φωτογραφία, η Γη φαίνεται σαν μια μικροσκοπική κουκίδα (σε μέγεθος 0,12 pixel) σε αντίθεση με την απεραντοσύνη του διαστήματος. Αυτή η φωτογραφία της Γης με φόντο το απέραντο διάστημα τραβήχτηκε από τον Voyager 1 μετά από εντολή του Carl Sagan (αστρονόμος, αστροφυσικός).

Η γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή σε μια τεράστια κοσμική αρένα. Σκεφτείτε τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν από όλους εκείνους τους στρατηγούς και αυτοκράτορες, έτσι ώστε να καταφέρουν μέσα σε δόξα και θρίαμβο να γίνουν για μια στιγμή οι κύριοι ... ενός κλάσματος μιας κουκίδας. Σκεφτείτε την ατέλειωτη σκληρότητα που έχουν δείξει οι κάτοικοι κάποιας γωνίας αυτής της κουκίδας σε άλλους κατοίκους μιας άλλης γωνιάς της. Πόσο συχνές είναι οι παρεξηγήσεις μεταξύ τους, πόσο πρόθυμοι είναι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο, πόσο έντονα τα μίση τους. Οι φλυαρίες μας, η κατά φαντασίαν σημασία μας, η αυταπατη ότι έχουμε κάποια προνομιούχο θέση στο σύμπαν ... αμφισφητούνται από αυτό το σημείο αχνού φωτός. Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κηλίδα στο μεγάλο κοσμικό σκοτάδι που μας τυλίγει. Και μέσα στο δικό μας σκοτάδι –σε όλη αυτή την απεραντοσύνη- δεν υπάρχει κανένας υπαινιγμός ότι θα έρθει βοήθεια από αλλού να μας σώσει από τους εαυτούς μας. Εναπόκειται σε μας και μόνο. Κατά την γνώμη μου, ίσως δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη της μωρίας της ανθρώπινης αλαζονείας από αυτή την μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για μένα, αυτό υπογραμμίζει την ευθύνη μας να αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη ευγένεια και συμπόνοια ο ένας τον άλλο και να φροντίζουμε να προστατέψουμε και να διατηρήσουμε αυτή την γαλάζια κουκίδα, το μόνο σπίτι που έχουμε γνωρίσει ποτέ.
Carl Sagan, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space

Θεοδόσης61
21.03.2012, 14:16
Carl Sagan, Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space


Αυτό είναι το πρώτο του βιβλίο για τους μη ειδικούς, ένα από τα πλουσιότερα εκλαϊκευμένα βιβλία.Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και γιατί περιέχει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων αλλά και γιατί αποκαλύπτει τον τρόπο σκέψηςτου συγγραφέα του. Μας αποκαλύπτει με σαφήνεια τα σύνορα της φυσικής, της αστρονομίας, της κοσμολογίας και του θάρρους. Ακόμη αυτό είναι ένα βιβλίο για το Θ ίσως για τηναπουσία του Θεού. Η λέξη «Θεός» γεμίζει τις σελίδες του. Ο Hawking αναζητά την απάντηση στην περίφημη ερώτηση του Αϊνστάιν, αν ο Θεός είχε κάποια ελευθερία επιλογής στη δημιουργία του Σύμπαντος. Όπως ο ίδιος δηλώνει, προσπαθείνα καταλάβει τη σκέψη του Θεού. Και τα συμπεράσματα τηςπροσπάθειας του είναι όλο και πιο αναπάντεχα: ένα Σύμπανχωρίς όρια στο χώρο, χωρίς αρχή ή τέλος στο χρόνο· ένα Σύμπαν που δεν χρειάζεται ένα Δημιουργό.
Carl Sagan
Πανεπιστήμιο Cornell
Νέα Υόρκη

Ενα μικρο αποσπασμα απο τον προλογο για το βιβλιο "Το χρονικο του χρονου" του Stephen Hawking

Και ενα μικρο αποσπασμα απο το βιβλιο:

Γνωρίζουμε σήμερα ότι ο γαλαξίας μας είναι μόνο ένας από τους εκατοντάδες δισεκατομμύρια άλλους γαλαξίες που μπορούμε να διακρίνουμε χρησιμοποιώντας τα σύγχρονα τηλεσκόπια· ο κάθε γαλαξίας περιλαμβάνει με τη σειρά του εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα.. Ζούμε σε έναν γαλαξία με διάμετρο περίπου εκατό χιλιάδες έτη φωτός που περιστρέφεται αργά, τα άστρα στους σπειροειδείς βραχίονες τουεκτελούν μια πλήρη περιστροφή γύρω από το κέντρο του σε περίοδο μερικών εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών. Ο ' Ηλιοςμας δεν είναι παρά ένα συνηθισμένο άστρο, μετρίου μεγέθους,κοντά στην εσωτερική πλευρά ενός από τους σπειροειδείς βραχίονες. Σήμερα ο Κόσμος φαίνεται πολύ πιο διαφορετικός απ'ό,τι την εποχή του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου, όταν οι άνθρωποι πίστευαν πως η Γη είναι το κέντρο του Σύμπαντος

antonis130
21.03.2012, 19:29
ως εμεγαλύνθη τα έργα σου κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας...

fofo240292
23.03.2012, 11:53
Ποτέ ρίζα χωρίς δέντρο
Ποτέ δέντρο χωρίς πουλί
Ποτέ πουλί χωρίς τραγούδι
Ποτέ τραγούδι χωρίς ουρανό


Ποτέ ουρανός χωρίς τραγούδι
Ποτέ τραγούδι χωρίς πουλί
Ποτέ πουλί χωρίς δέντρο
Ποτέ δέντρο χωρίς ρίζα

Δεν θέλω να σε αγγίξω, ό χ ι !...
Θέλω να κυλήσω μέσα στις φλέβες- σου…
(Ρόμπερτ Λαξ)

-------------------------------------------------------------


Το λάθος να το τολμάς
Να το γυρεύεις
Κορνίζα να το κάνεις, οδηγό

Λαβύρινθος έγινε ο κόσμος…
( Μαρία Κυρτζάκη)

mara_libra
23.03.2012, 17:50
Να ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.Τα όνειρα, συνήθως, προδίδουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν.Όμως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου. Τότε σώζεσαι. Και ποιά είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν! Έχει και παρακάτω... Έχει κι άλλο... Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Όσο χάνεις, τόσο κολλάς. Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή.

Από το βιβλίο «Βαρκάρισσα της χίμαιρας»
Αλκυόνη Παπαδάκη

kath3111
23.03.2012, 22:13
Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν κάποια πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μας για να μας ταρακουνήσουν, ή συμβαίνουν γιατί απλά έτσι είναι η ζωή. Κάποιοι άνθρωποι, κάποιες στιγμές ή έστω κάποια γεγονότα, τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μας γέμιζαν με χαρά και με ευτυχία, μοιάζουν να γυρίζουν τούμπα και μας παρασύρουν σε έναν κυκεώνα σκέψεων ανάμεσα στους αμέτρητους λαβύρινθους του μυαλού μας. Και ξέρεις καλά πως αν έστω για μια στιγμή χάσεις τον προσανατολισμό σου, αν έστω για μια στιγμή θέσεις στον εαυτό σου ερωτήματα που αρχίζουν με το γιατί ή με το πως, το αποτέλεσμα θα είναι αντίθετο από ότι επιθυμούσες, διαφορετικό από αυτό που ίσως να αξίζουν οι ίδιες οι επιλογές.
http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQxcAr57LKWZfFw5b825OmrmuEcQV-Tl4fevS-yc1bYfb9XVvh61w

Προσπαθείς να αναλύσεις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες σε ένα διαφορετικό χωροχρονο θα σε γέμιζαν με ευτυχία και πληρότητα. Όταν όμως συμβαίνουν, τη στιγμή που συμβαίνουν, σε κάνουν να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου, προσπαθώντας να καταλάβεις πρώτα από όλα και όλους τον εαυτό σου και μετά τις επιλογές σου. Θα μου πεις βέβαια, πως υπάρχουν και κάποια μοιραία πράγματα στη ζωή μας, στα οποία όσο κι αν προσπαθήσεις να βάλεις μια ετικέτα, τόσο περισσότερο θα βουλιάζεις, ανήμπορος να αναδυθείς στην επιφάνεια. Μήπως τελικά αυτό που εμείς οι άνθρωποι ορίζουμε ως μοιραίο είναι απλά μια δικαιολογία, ώστε να νιώσουμε απαλλαγμένοι από τύψεις και ενοχές, αποκρύπτοντας από τον εαυτό μας την ουσία της αλήθειας;
http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUf6p2uo5lyCO-2pdXcwn2796OLNIT0oLGWa7_NMuHx2TNbIe4Ag

Κι αν τελικά ορίσουμε συγκεκριμένες πράξεις ως μοιραίες, μήπως τελικά αδικούμε κάποιους ανθρώπους πέραν από εμάς τους ίδιους; Μήπως συγκεκριμένα θέλω μας οδηγούν σε αντίστοιχες επιλογές; Μήπως αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε, το αναζητούμε με λάθος τρόπο σε λάθος ανθρώπους; Κι αν συμβαίνει αυτό, αν δηλαδή χρυσώνουμε το χάπι ή επουλώνουμε περιστασιακά μια πληγή που παραμένει ανοιχτή, δεν αδικούμε με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό μας και ταυτόχρονα τους ανθρώπους γύρω μας;
http://el.board.bigpoint.com/farmerama/ 8kKDQsJCYxJx8fLT0tMTU3Ojo6Iys/RD84QzQ5Ojf/2wBDAQoKCg0MDRoPDxo3JR8lNzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nz c3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzc3Nzf/wAARCAC4ARIDASIAAhEBAxEB/8QAHAABAQACAwEBAAAAAAAAAAAAAAECBwMEBgUI/8QATxAAAgEDAQQGAwwDCg8AAAAAAAECAwQRBQYSITEHE0FRcZE UYYEVFyIyQlKUobHB0dIzkpMWIzRVYmNzwuHiJTU2Q1RydIKEo qSz4/Dx/8QAGgEBAQADAQEAAAAAAAAAAAAAAAECAwQFBv/EACsRAQACAgAFBAAFBQAAAAAAAAABAgMRBBMUMVEFEiGRI0FSY aEyYnGxwf/aAAwDAQACEQMRAD8A3SAABSFAAAAAAKAAAAAFAAAAAAAAAAAAA AAAAAAAAAAAAAAAAAAMAAAKAAAAApCgAAAABBQAUAAAAAAAAAA AAAAAAAAAAAAAAAAAAAGAAAFIAKAABSACgAAAAKAAAAAAAAAAA AAAAAAAAAAAAAAAAAAAADjKQAUEKBQQAUAAUEKAAAFBABQAAAA AAAAAAAPm65r2m6DbxrancxpKXCEEszm/VFcX9hJmI+ZWtZtOqxuX0ga/n0saMqm7CyvpRz8bEF9WT0uz+1WkbQZjp9x+/JZdCot2aXh2+zJjGSkzqJb78Jnx191qzp9sAGbnAAAAAAAAAAB xgAAUgAoIa82z2rncSq6bpdXdow4Vqyf6R9qX8n7fDmJnT0es7 Xadp6nSozVzcx4KMOMYv1y/A8tQ2s1O7qOXpm7HsUKcYo8JKvQrQlCpWmlLhvRklg7Nvcuyjv 3DapcnUUcxf4GWmEzL3Wn7WanUUqlSvB0lKW65048YrtfI+/s9tQtRhTje06dCpOOVNSxF+p55eZr6hWjf0d2mlCg/jy5b6/AlW/oz1GnZUpJ9Wt+a732fj5DSblufmDxGzut+jXU6N1cKFrGC3lN/FeMprxfDB7OjWp16UatGanTmsxku0kwziduQEKRQpABQQoAAAA ABwX11TsbG4u6+eqoUpVZ47opt/YfnPWNUvNc1Crf6jUcqtTks8IR7IruS/wDeJvTb6bhsZrDTw/RpLzwj8/etnJxVp+Ie76PjrMWvPdPBYOS0ua1lc07m1qyp1qclKE4vDTOK UsGO9w4HJD2Z0/ReyOtx2g0G2v8ACjVacK0V8ma4P8fafZPB9DcJR2WruXKV5PH6 sD3h6eOZmsTL5DiaRTNate0SAAzaAAAAAAAAHEUgAoIdfUbuFh p9zd1Pi0Kcp+OFwXnwA8F0j69V9MWlW1WUKVNRdfdeN6T4pP1J cfFnhq1TdtE84dScYtrsT5/gcV1eVLipWuK03OTrOU5N8+WfvONTi4u3q4cXwX8pdmPWZMJdq M50I79NKdBL4UccYLw7V9h24QpUqe/BJ2lVbtWn2Qz9z+r7Pm20q1tPe3nUpr5Xyo+PejvUJwtlwe9a1 FjEnlLPyX6u7yKjG1jcWty7SUt6hF71Jvi5Rzwz4cj69Tqrqg5 wS9Io53Hjjlc17T5teUKdtTlTm5SjUSpN8XhvivXw+w7cakKN9 Ca4dbTTku9p4z5Y8gjtxhTuatC64yUqbjKPY8cVleZ7zYi46yw rUstqE1KKfYpL+xmvrXFGFCgp5xJ8u5J/2HtNg5/Duo/zcH9b/Ek9lju9gUgMWxRkgAuSmJQKCAClMS5A810kScdidVa7acF51Io 0LLlk310kf5Ear/Rw/wC5E0ElveBxcT/VD6D0ifwrf5Ytb/gZRXDuMscmYyfHgcz1taeh0HbLWNn7Kdnp1WkqUpueKlJS3W8Z x5H17PpS1+hNO6jaXMe2Lpbr80zw3hzK8LnxZnGS8fES578Nhv MzasP0BsjtfY7TUZKlF0LqCzUoTefan2o9GfmjRdQudI1Ghf2k mqlKWcJ8JLtXgz9JWteF1a0bin8SrTjOPg1lfaduHJ741Pd4PH 8JGC0TXtLlABueeAgAoIAOMMBgQ+DtzZXV/szdUrFb1WOKm5nG+ovLX3+w+97B2ceXrA/N1vV6uc6NacG5y3oqL9XFGSzSi4Tj1lH5LXFxPu9IuydLZu9he 26qVrK5nLcju59Hlz3c9uezwPMW6uq0HUtaVzOmuDaoSnFe1Iy 2x0+nZ1dySlTqb69by0diNzRjdzofAlSqQUpU2uCzzX3+0+P10 1xq0It97i19qOWVerUjFRoxik1LeUW8eSCafTpdXb3U4xnOpl4 pQm/ixx2eo5q1vKVaVavfKC3VFQpxXwV4s+KoajqNbqbO3r1atPk6c Gks97eMe0+3Q6O9prmnRq1HZw3+Mo1bxZh3ZSz9WRs1LK3uKFL hRlOaxhzlLOfUbN6P7ea06rfTTSuJJU/XGOePg3nyPibO7A6fZ7tXXr+hd1E/g0KU92kvHPGX1LxPewuLSnCMKdWjGMViMYySSS7EiTKxV2AcDv LZc7in+sjCWo2UPj3dGPjNE2y07QOstQs3yuqT8JGMtTsYvErq kn3ZGzTtlOm9Rs0v4RDzJ7q2C53dJf7xNwundB0HrOmrnfUP1y LWtLfK/t/10Nwal9Ap85a3pbeFqFvn+kRfdnTP9Pt/2iG4NS+Z0iR3tidX9VFPylFmgU0foXWbnStV0i9sKmpW0IXVCd Jz6xPdyms8+zmfn7VbC80iUo3ioyjF4623rwqwl604vPmkzm4i s2mJh7HpeemOtq2nTjlLBjnPBe06ju4JPL4+DJ6XBRyn9TOf2T 4erPEUn83cyorC5hNLmzpRuoN8G2/B8Ts2tOreVNyn1cezNSrCCXi5NF5c+GM8Tjj84dm3VSrWp06EH KpOSjCK7W+CXmfpfTrf0PT7W1by6NGFNvv3Ypfcay2C0TQdDrR 1LVta064vo/ooU6ydOj68vGZevGF6+Z757TaGln3Wsv20fxOrDT2RuXi+ocTG eYrXtD64yfH/AHUaFw/wvZcf5+P4nYsta0zUK3U2WoWterjPV06sXLC7cZN24edqX0MjJ iXJUXIJkAYHn9unrS2br/ubVR6hvw3eqxv7u98LGeHL7z74ErE6nbRnuX0l1p78qOpub5yn VprPmzJaB0lVOcb6OXn+F04/1jeQNfL/AHb+o/thoursb0h3KXXOu1zxLUIfnMKWwG3cG5U5VKbfBuOopZ8pG9wX lx5Oon9MfTRvve7dTnvyuPhfOlqLb88l97fbhvLu4J+vUZG8QP ZB1E/pj6aNfRhtlLG9dW7x3383j6h71m1zXG7tfp0/ym8wPZCdRbxH00euiva3PG+tF/xlT8pkuijamXxtQsl43VX8hu4DlwvU28R9NJLok2kfPUbD9vVf 9QvvQbQPnqWnftKv5DdgHLqdTf8Ab6aTXQ7rb+NqWnedR/1DGt0P6vSozqPUtOxGLeFv8f8AlN3HlukTUHZ6GqMZuLuqnVyw 8NwxmX3L2mNq1rEzLKvEZLTERr6aIpaBfXE31Coypr/OTbin4JrL8j6mj7DX+o3Xo1a4tbSo0nDrE5Kp/qtLmu54Z6GhOMktxpLHZyT/APh6SlGLobzzmOH601xycHOn3dvh3TvXx3eep9DV/OOfdexXhQmZ+8vfdus2X0eX4m1NCuvS7GNTKck92XifRO+tKzG 3DbictZ1/xpv3l73+ObP6PL8R7y1326zZ/RpfibkBly6seqy+f4ad95a5/jm0+iy/MVdC1yuWt268LWX5jcIHLqdVl8/xDUC6GLnt12j9Fl+Yq6GK/br1L6I/zm3gOXU6rL5ai95ir269T+iP85V0L1P4+h9Df5zbgHLr4Oqzef 8ATUi6F5duvQ+hf3w+hhpf4+jn/Yv75tsDl18HVZvLU3vLrt17/ov/ACH3djejeGzGtx1P3Vdy40pwVP0fcXwuGc7zPeEEUrHzpLcRlt GplQQGbQyBOIAgMMz7kM1O5AZ4Lg496p3Ib1TuQHIDhdSa+SvM nWz+avMDnBwddPuj5jrp90fMDnBwdbPuiOtqfyQOcHDv1H80qd R9qA5DFywTdn3ojhPvQBzPAdJ7nKvp+f0ap1OfLOY5+rB77qp9 6Pk7R6ItXslQluqUZb0J9sWastZtSYhtxWit4mWnoQapTSqyhD GYuLxJeo9Fb6hv27jUfw4pvj28DtVdidXjJqCt6kezFTH2o7Fj sRqTqQdxUo0aa5pS3m/Zy+s4eTffZ6XNxRG9vSbDSnKxr7y4b8cPveOP3HpsHQ0ux9Bto 0KbSjHkkjubsvnPyO/HWa1iHmZbRa8zDPAwY7svnMbsvnM2NbLBcHHKLx8ZnBmefjSC6 dvAwdTM/nSGZfOkTZp28IYR1lvd8ire72DTsYRMHHHPrOTHAoqQwiYCXEI uETCLgAMAADEAATAaKAON08mPVHOAODqR1JzgDg6kqpHOBs04l TM1HBkAGBgABgYAAbqGECgTBcAAMAAA1kw6tGYAw6tdw6tdxmA IoIbqKAGEBkgFBMgACACgAowBjkuSDIGOS5AoJkZAyBBkC5BAB QQAUEAFBABclMSgXIyQgGWQQZAoIMgUZJkmQMsjJjkAXIyQAUg JkCggyUZAgA4wABQABQAQCgAAAAAAFAAAAAAAAAAAAAAAUAAAA AAgAAgAAAAXIAA//9k=http://1.bp.blogspot.com/_HLBiBef40D8/TJM9v3l4-XI/AAAAAAAAAIg/GSV1x8yki5Q/s400/4631536067_06401cccbf_z.jpg

Υπάρχει τελικά λογική σε όλα;Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη, βάσει της οποίας ό,τι κι αν συμβαίνει το οποίο πιθανόν μας πόνεσε ή μας έκανε να χάσουμε την ισορροπία μας, απλά το αφήνουμε να περάσει και να σβήσει. Αλήθεια, οι πληγές της ψυχής, επουλώνονται ποτέ; Κι αν ναι, με ποιόν τρόπο;

Ξέρεις τί θα ήθελα αυτή τη στιγμή; Να μπορούσα να κλείσω το διακοπτάκι εκείνο μέσα στο μυαλό μου, να σταματήσω να σκέφτομαι, γιατί είναι τόσο δυνατές οι σκέψεις που νιώθω σαν να γίνονται εκρήξεις μεγατόνων μέσα μου...
Το βράδυ που έρχεται, ας μας ταξιδέψει ανάμεσα σε όσα λαχταράμε...

fofo240292
23.03.2012, 23:33
Αλκυόνη Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή»
απόσπασμα

Τι φταις αλήθεια.
Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς".
Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του "εσείς".
Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες
"Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
Τι φταις!

Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου
(θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )
"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα
να σου χρειαστεί. Πολλά φιλιά.

Συχνά όταν βρίσκομαι σε πανηγύρια, σε γλέντια,
σε πολύβουες χαρές, αισθάνομαι σα να μην έχω "εισιτήριο".
Σαν να χω βρεθεί εκεί λαθραία.
Μέχρι που μου ρχεται να το βάλω στα πόδια.
Είν αυτή η κατάρα που με δέρνει, να διαβάζω ανάποδα τον κόσμο.
Να επικεντρώνω την προσοχή μου στα υστερόγραφα.
Να μην βάζω τίτλους στα κεφάλαια.

Πού βρίσκομαι; Ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
Μου λείπει η φλυαρία της μοναξιάς μου.
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.
Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μαμάς μου.
Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
Η γάτα μου, η Μάργκω.
Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
(κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).
Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δώσω εξηγήσεις.
Όμως. Απ όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!

__________________________________________________ ____________


(γιατί εμμένεις να αρνείσαι το προφανές; η Σωστή απάντηση ειναι ΛΑΘΟΣ)
...ίσως κι εγώ....

kath3111
24.03.2012, 09:04
Το ταξίδι της ζωής
http://img.scoop.it/AIGg6Y9yh6MMJCMxQMCJWjl72eJkfbmt4t8yenImKBVaiQDB_R d1H6kmuBWtceBJ

Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά.

«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.

Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.

«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!

Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;

ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται.....

Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τ! α έφθανες!

Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.

Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!

Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».

Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 100 και μισό!».

Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα

Θεοδόσης61
25.03.2012, 09:28
Αρνιέμαι
Στίχοι : Ιάκωβος Καμπανέλλης
Πρώτη εκτέλεση: Bασίλης Παπακωνσταντίνου

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να είσαι συ και να μην είμαι εγώ
που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις
με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό
αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει
να περιμένει μάταια τον καιρό.

--kitty69--
26.03.2012, 17:44
Ο Θεός μας έδωσε αναμνήσεις
για να έχουμε τριαντάφυλλα
το Δεκέμβρη……….
Τι καλύτερο για να εξηγήσει κανείς τις αναμνήσεις …..
http://dl6.glitter-graphics.net/pub/1643/1643546hcfvbtvsbb.gif
Αυτές δεν είναι μήπως που μας κρατούν συντροφιά όταν καθόμαστε εκεί κοντά στο τζάκι κάποια κρύα νύχτα του χειμώνα…
Αυτές δεν είναι που μας γυρίζουν πίσω …κάπου εκεί στο δημοτικό, που όταν πήγα πρώτη φορά έκλαψα, νομίζοντας ότι ήταν ότι χειρότερο στο κόσμο μπορούσε να μου συμβεί…στην πρώτη εκδρομή …και εκεί στο πρώτο χαμόγελο εκείνου του αγοριού….κάπου εκεί στο πρώτο σκασιαρχείο….κάπου εκεί στο πρώτο διαγώνισμα κάτω από την βάση……
Είναι πολύ όμορφες λοιπόν οι αναμνήσεις, σχεδόν τις λατρεύω. Με κάνουν να σκέφτομαι αισιόδοξα. Όσο και αν κάποιες πονανε, μου δείχνουν ότι κάτι έχω κάνει στη ζωή μου. Είναι πολύ όμορφο να θυμάται κανείς παλιά.. χθεσινά γεγονότα, ακόμη κι αν είναι άσχημα.. . Άλλες φορές είναι καλές, άλλες φορές είναι κακές. Πάντα όμως μας κάνουν να νιώθουμε ένα μικρό τσίμπημα και μία νοσταλγία….
Αναμνήσεις …από την ζωή μου μέχρι και ΧΘΕΣ..
Τελικά όσο μεγαλώνεις δε γλιτώνεις από τον πειρασμό που συνδέεται με το χθες. Όμορφο πράγμα η ανάλυση των αναμνήσεων, σε διάφορες περιπτώσεις λειτουργεί και ως υποστήριξη για το κενό που νιώθεις, για την μοναξιά που σε πνίγει, ευτυχώς χωρίς κριτική από κανένα! Είναι η αποκλειστικότητα του μυαλού και της φαντασίας, η αποκλειστικότητα του συναισθηματικού μας κόσμου….

Αναμνήσεις….είναι πολύ μικρές μέσα στο τεράστιο κόσμο που ζούμε, είναι όμως αυτές που δεν παύουν να μας συντροφεύουν σ’ αυτόν τον τεράστιο κόσμο..

Μα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που δεν γύρισε εκεί στην τρυφερή αγκαλιά της μητέρα του, εκεί στην μικρή γειτονία … στους φίλους του ……
Αναμνήσεις... Μυρίζω… Αφουγκράζομαι… Γεύομαι… Κοιτώ…
Αισθάνομαι…!
Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που αρνούνται πεισματικά να κρατήσουν αναμνήσεις. Λένε ότι οι αναμνήσεις είναι σαν τα ερείπια: τα απομεινάρια του ένδοξου παρελθόντος.

Είναι κακό να ξεχνάς αλλά είναι ακόμα χειρότερο να ξεχνάς να ζήσεις...
Οι αναμνήσεις ξυπνάνε με ένα τραγούδι, με μία λέξη, με ένα αεράκι, με μία σκιά στον τοίχο, μια φωτογραφία , με μια σκηνή που εξελίσσεται στο απέναντι πεζοδρόμιο.
Ξεκινάνε πάντα με δισταγμό. Ανακαλούνται από μόνες τους στην μνήμη μας. Τελειώνουν με ένα δάκρυ, δάκρυ χαράς ή λύπης, με ένα χαμόγελο πικρό μα και γλυκό…
Νύχτες και μέρες στολισμένες με αναμνήσεις …ταξίδια δίχως τέλος.
Μου είπε κάποτε ένας μεγάλος κύριος …όταν εγώ ήμουν μικρή, μάθε να ζεις στιγμές γιατί φτιάχνουν όμορφες αναμνήσεις ….
Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται....

fofo240292
26.03.2012, 21:25
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ

Στρατής Μυριβήλης: «…Εμείς οι Έλληνες αγέλη, κύριε λοχαγέ; Είμαστε μόνο ένας φτωχός λαός, φτωχός και περήφανος και τίμιος μέσα σε όλη την ιστορία του, που πολέμησε με τα νύχια και με τα δόντια για την λευτεριά και για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου…» .

«…Ένα βράδυ της είπα: “Μανούλα, άκου τι τριζόνια πολλά που τραγουδούν απόψε!” Κι εκείνη μου απάντησε: “Κόρη μου, είναι η βραδινή προσευχή που κάνουν κι αυτά τα μικρούλια ζουζουνάκια στον Ύψιστο, που τα δημιούργησε”…-Από κείνα τα χρόνια έχω να κάνω την προσευχή μου στο Θεό. Εννοώ αληθινή προσευχή. Δηλαδή να πιστεύω πως ο Θεός μ’ακούει όταν του μιλώ».

Α. Τερζάκης: «…Όμως η νεαρή ηλικία, η ηρωική ηλικία, κάποτε περνάει. Και τότε βλέπουμε πως δεσμέψαμε τη ζωή μας, της χαράξαμε την πορεία της σε μια εποχή που έβλεπε τον κόσμο με το δικό της, το ρομαντικό πρίσμα. Αργότερα όλα, ανεπαίσθητα μα σταθερά, αλλάζουν. Και είναι πια αργά να κάνουμε πίσω».

«…Είχε συνηθίσει να ζει μονάχη της, να έχει πρωτοβουλία, δράση, ανεξαρτησία, να κυβερνάει τον εαυτό της ανεξέλεγκτα. Τα αγαθά αυτά δεν τα στερείσαι εύκολα, όταν έχεις καλογνωρίσει τη γλύκα τους. Το κάτω-κάτω, κάθε προνόμιο απαιτεί μιαν αντίστοιχη θυσία…».

Ηλίας Βενέζης: «…Άρχισε ο άνθρωπος: “Ήμουνα κείνη τη χρονιά στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης στην Τήνο. Άξαφνα ακούστηκε κατά το μουράγιο μεγάλος κρότος. Πήγαν κι ήρθαν τα βουνά της Τήνος, σείστηκε ο γιαλός, τίναξε κύμα θεορατικό. -Βαγγελίστρα μου! είπαμε όσοι ήμαστε στο μουράγιο και πέσαμε κατά γης παρακαλώντας. Σε λίγο να σου άλλος κρότος. -Εδώ είναι η συντέλεια, είπαμε. Χανόμαστε. Α δε βάλεις Μεγαλόχαρη εσύ το χέρι σου, χανόμαστε! Το βασιλικό καράβι μας όξω απ’ το λίμανι βούλιαζε. Την είχε πάρει τη λαβωματιά κατάστηθα, τι θαρρείς, σαν άνθρωπος είναι και τα καράβια, δεν γινόταν πια να σηκωθεί, έγερνε στη μπάντα. Μια άλλη τορπίλα ερχόταν κατά πάνω του. Αυτή δα ήταν και αν ήτανε που, καθώς ξεστράτισε, θα ‘κανε κακό στους προσκυνητές εμάς, που γεμίζαμε φίσκα το μουράγιο. Θα μας σμπαράλιαζε, σου λέω, αν δεν έμπαινε στη μέση η Βαγγελίστρα. Σίγουρα η Βαγγελίστρα καβαλίκεψε σα δελφίνα απάνω στην τορπίλα και την πιλοτάρισε ντρίτα, την έριξε στο μπράτσο του λιμανιού, πάνω στα βράχια, να σπάσει και να χαθεί. Κι ύστερα η Βαγγελίστρα, από δελφίνα έβγαλε φτερό κι έγινε περιστέρα, πέρασε πάνω απ’ το λαό τους προσκυνητές, που είχαμε πέσει στα γόνατα και κλαίγαμε και παρακαλούσαμε. Εγώ μια φορά το είδα. Ήταν περιστέρι, σου λέω, μεγάλο περιστέρι, άσπρο. Το κοιτάζανε τα μάτια μας και λέγαμε: -Δοξασμένο τ’ όνομά σου! Σώσε μας εσύ, Μεγαλόχαρη, που σ’ αγαπούμε και μας αγαπάς “…Πώς δεν έφυγε απ’ το λαό τούτον εκείνη η δύναμη, η φαντασία, που ταράζει τους ανέμους και τα σύννεφα και τις καρδιές των ανθρώπων. Την κράτησε ο λαός μας τη δύναμη αυτή παρθενική, σαν την πρώτη ώρα της δημιουργίας, σαν την δροσιά στα φύλλα. Έτσι μπόρεσε να γίνεται πάντα εδώ το παραμύθι. Με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια ενέργεια που κάποτε έγινε ένα άλλο παραμύθι, για ένα νησί που ταξίδευε έρημο κάτω απ’ τα κύματα του Αρχιπελάγου, ίσαμε που το σήκωσαν τα κύματα και το κράτησαν, για να γεννήσει εκεί, στη νέα γη, μια κυνηγημένη γυναίκα το παιδί της, θεό του φωτός και της ποίησης, λύτρωση του ανθρώπου που βασανίζεται. Με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια μυστική κατεργασία, καμωμένη απ’ την ίδια ουσία, την πολύτιμη και αναντικατάστατη, η Βαγγελίστρα γινόταν τώρα δελφίνα, έπαιρνε απ’ το χέρι τη φωτιά και την ταξίδευε να σπάσει πάνω στα βράχια, γινόταν περιστέρι και φτερούγιζε πάνω απ’ τα χτυπημένα κορμιά των ανθρώπων, δίνοντάς τους ελπίδα και λύτρωση».

«Την άλλη μέρα το πρωί ο ναός της Αφαίας ταξίδευε σε θείο φως. Η γη που έχει πρασινίσει παίρνει το φως και το ταξιδεύει απάνω της, κύμα. Οι κολόνες του αρχαίου ναού παίρνουν το φως, και στέλνοντάς το αδιάκοπα πίσω, στη γαλάζια ατμόσφαιρα, το κάνουν δόνηση και διάρκεια. Είναι ένας αέναος ρυθμός, μια μυστική λειτουργία, πράξη οργανική, αναπόδραστη, για την τελείωση της ομορφιάς. Μέσα από τις κολόνες κοιταγμένο, χαμηλά, το πέλαγο, χρυσό απ’ το φως, ταξιδεύει την αιωνιότητά του. Πιο πίσω φαίνεται η Σαλαμίνα, τα βουνά της Πελοποννήσου, ύλη πια αποπνευματωμένη, όπως γίνεται το κάθε τι στην Ελλάδα. …-Θέ μου, μέσα σε τόση ομορφιά γιατί ο άνθρωπος ξεστράτισε τόσο;…».

johnjohnyamaha
27.03.2012, 01:22
Ισως ενα απο το σπουδαιότερα αρθρα που διαβασα ποτε.

Καταφατική Διερεύνηση: Ανακαλύψτε τις Δυνάμεις σας & ενεργοποιήστε τες στη Ζωή σας!

Μια βασική αντίληψη, πάνω στην οποία στηρίζονται οι ιδέες που θα αναπτυχθούν παρακάτω, είναι η πεποίθηση του Ηράκλειτου, και των Βουδιστών ότι η αίσθηση της σταθερότητας είναι μια αυτα-πατη, και ότι η αλλαγή είναι η μόνη αναπόφευκτη πραγματικότητα.
Για τους ανθρώπους όμως, που νιώθουν εγκλωβισμένοι και καθηλωμένοι σε μια προβληματική κατάσταση η οποία παραμένει σταθερή για καιρό, είναι πολύ δύσκολο να συλλάβουν αμέσως την παραπάνω ιδέα. Για αυτούς είναι λες και ο χρόνος παραμένει αμετακίνητος σαν βράχος.

Η αλήθεια είναι ότι η αλλαγή στη ζωή ενός ατόμου, ή σ’εvα σύστημα ανθρώπων μπορεί να έρθει εάν το άτομο – ή, στην περίπτωση του συστήματος, ένα μέλος του συστήματος- αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει την ζωή, ή εάν αρχίσει να συμπεριφέρεται διαφορετικά, ή εάν συμβούν και τα δυο ταυτόχρονα.

Για να συμβούν όμως οι δύο παραπάνω προϋποθέσεις, πρέπει το άτομο να σταματήσει να επικεντρώνει την προσοχή του στις «αποτυχίες» του παρελθόντος, σ’όλες αυτές δηλαδή τις εμπειρίες που συνήθως κάνουν τους ανθρώπους αμετακίνητους, και ενισχύουν την αναποφασιστικότητά τους, καθυστερώντας έτσι την πορεία τους στη ζωή.

Αντίθετα, όταν το άτομο αρχίσει να εστιάζει την προσοχή του στις «επιτυχίες» του, σ’αυτά δηλαδή που κατάφερε στο παρελθόν, μαθαίνει να αναγνωρίζει τις κρυμμένες του δυνάμεις κι αξίες, αρχίζει να αξιολογεί και να επικοινωνεί με τον εαυτό του και τους άλλους με μεγαλύτερη αισιοδοξία, και τότε η ο δρόμος που οδηγεί στην αλλαγή προς ένα καλύτερο μέλλον είναι, όχι μόνο ανοιχτός, αλλά και αναπόφευκτος!

Αυτή ακριβώς την αναζήτηση των «φωτεινών εξαιρέσεων» στη ζωή των ανθρώπων εισάγει αρχικά ο De Shazer (1988) στο χώρο της βραχείας ψυχοθεραπείας και συνεχίζει ο Ben Furman (1990), αναδεικνύοντας την «επιτυχία» ως το «κλειδί» προς τη διαμόρφωση νέων συμπεριφορών που δίνουν λύσεις, γιατί απλά αυτές οι ίδιες οι συμπεριφορές είναι οι «λύσεις» των προβλημάτων μας!

Οι αισιόδοξες κι αποτελεσματικές αυτές ιδέες εξελίχτηκαν στη συνέχεια από το Kensington Consultation Centre του Λονδίνου, στο οποίο αναπτύχθηκε η μέθοδος της «καταφατικής διερεύνησης». Η μέθοδος αυτή προσφέρει ένα λειτουργικό εργαλείο παρέμβασης σε μικρά & μεγάλα συστήματα, δηλαδή σε οικογένειες, χώρους εργασίας, σχολεία, κι οργανισμούς, με στόχο την αξιοποίηση των ζωτικών δυνάμεων ανάπτυξης, και ανάλυσης –μέσα από τη συνεργασία του συμβούλου με τους εμπλεκόμενους στο σύστημα ή οργανισμό- των τρόπων βελτίωσης της επικοινωνίας, της αύξησης της δημιουργικότητας και της παραγωγικότητας, μέσα από την βελτίωση του αυτοσεβασμού των μελών του συστήματος, με τελικό στόχο την απελευθέρωση των κρυμμένων δυνατοτήτων τους.

Η μέθοδος αυτή καταφέρνει να αναδείξει τις ατομικές αξίες και ικανότητες των ανθρώπων. Έτσι, δημιουργεί αυτο-εκτίμηση και υπερηφάνεια στον κάθε συμμετέχοντα, άρα και στο σύνολο. Όλοι μαζί εντοπίζουν στη συνέχεια τις αξίες και τις ικανότητες, που είναι κοινές, και μαζί διαμορφώνουν ένα όραμα. Το σχεδιάζουν, και μετά, γεμάτοι ενθουσιασμό, που έχει προκύψει απ’όλες αυτές τις ξεχασμένες ικανότητες, ξεκινούν να υλοποιήσουν το όραμα τους. Η μέθοδος αυτή είναι το φάρμακο για την απαξίωση που είναι τόσο διαδεδομένη στην εποχή μας. Προσφέρει στους ανθρώπους την αξιοπρέπεια που χρειάζονται.

Βάση του παραπάνω θεωρητικού μοντέλου είναι ότι κάθε πρόβλημα είναι ένα ανεκπλήρωτο όνειρο! Ας σκεφτούμε λοιπόν ένα πρόβλημα... Ποιο είναι το ανεκπλήρωτο όνειρο πίσω απ’αυτό; Μπορούμε αντί να μιλήσουμε για το πρόβλημα να μιλάμε για την λύση; Οι λέξεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Η γλώσσα δεν αντιπροσωπεύει την πραγματικότητα, δημιουργεί την πραγματικότητα. Οι λέξεις φτιάχνουν τον κόσμο, και τα συναισθήματα μας γι’αυτόν. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε θετικές αξίες δημιουργούν έναν άλλον, καλύτερο κόσμο!

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σκέφτεται το πρόβλημα. Αν πιέσει τον εαυτό του να μιλήσει για την λύση, αλλάζει και ο τρόπος σκέψης του, γιατί μ'αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε άλλα μέρη του εγκεφάλου μας, δημιουργούμε άλλα συναισθήματα, άλλες ορμονικές δυνατότητες. Οι νευρολόγοι αρχίζουν να συζητούν πώς διαμορφώνεται ο εγκέφαλός μας από την γλώσσα που χρησιμοποιούμε και μελετούν τις διαφορές των εγκεφάλων π.χ. των Ιαπώνων και των Ευρωπαίων, εξαιτίας της διαφορετικής χρήσης που κάνουν στη γλώσσα. Η γλώσσα ουσιαστικά δημιουργεί τον εγκέφαλό μας.

Σύμφωνα με έρευνες, το 70% του πληθυσμού μαθαίνει περισσότερο από ένα παράδειγμα που βασίζεται σε θετικές έννοιες, όπως η ανάδειξη ικανοτήτων και αξιών, παρά από κάποιο αρνητικό, που διογκώνει την ύπαρξη ενός προβλήματος.

Η Αξία είναι προωθητική Δύναμη. Όποιος πιστέψει σ’αυτήν θα τη φτάσει. Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε αν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έλεγε, όχι «έχω ένα όνειρο», αλλά έχω ένα σκοπό; Πόσο θα είχε αποδυναμωθεί η γλώσσα, αλλά και η δυναμική του!

Η γλώσσα των ονείρων χρησιμοποιεί την θετική ενέργεια και τον ενθουσιασμό. Η γλώσσα των στόχων δημιουργεί υποχρεώσεις και βάρη. Γι’αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, τόσο στις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, στην οικογένεια, όσο και στις συνεργασίες μας στον εργασιακό μας χώρο να εκφραζόμαστε με βάση τα όνειρα και τις αξίες μας. Και μάλιστα, να μην ονειρευόμαστε απλά, αλλά με λεπτομέρειες. Αυτή, βέβαια, η προσπάθεια χρειάζεται εκπαίδευση στον καινούργιο τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, υπομονή κι επιμονή.

Όπως έλεγε και η Αναίς Νιν, «... Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά όπως είμαστε...». Με άλλα λόγια, ο τρόπος με τον οποίο κοιτάμε τα πράγματα γύρω μας είναι η βάση για να δημιουργήσουμε τον κόσμο. Εάν ο τρόπος αυτός είναι θετικός τότε και ο κόσμος θα είναι θετικός.

Μπορεί να υπάρχει άραγε αισιοδοξία σε μια τόσο ζοφερή εποχή;... Κι όμως, η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τις θετικές ιστορίες, κι όχι για τις αρνητικές. Όταν ακούσεις ή διαβάσεις μια καλή ιστορία, σε επηρεάζει σωματικά, πριν ακόμα σε επηρεάσει συναισθηματικά, ή ψυχικά. Μπορείς να ταυτιστείς, να χαρείς, να παραδειγματιστείς. Ισχύει, με άλλα λόγια, αυτό που αποκαλούμε «ηλιοτροπική αρχή»: Όλοι μας είμαστε όπως τα ηλιοτρόπια, προτιμούμε να στρεφόμαστε προς το φως, τον Ήλιο...!
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcQAMFCg8HUPlGTQ4P_9mUbfVl6sGrGiX k_ppiomcUM6TE1vrLFA_g
αυτογνωσία

johnjohnyamaha
27.03.2012, 21:56
Σκέψεις της Έλλης Παπαδημητρίου, στο βιβλίο O κοινός λόγος.

α

Η προσπάθεια να υποτιμηθεί το πνευματικό απόθεμα που φύλαξε και αύξησε ο ανώνυμος λαός, μάλιστα στο χώρο των πολιτικά ώριμων ανθρώπων, είναι τραγέλαφος, για γέλια και για κλάματα. Εγώ πιστεύω πως με γνώσεις έστω λίγες μα σωστές της ιστορίας μας είναι νίκη λαμπρή, νίκη απ’ τις λίγες όπως σώθηκε το νεοελληνικό αυτό απόθεμα, η γλώσσα μας, η παραγωγή της, η άρτια ομιλία κι η διάθεση να μιλούμε, να ιστορούμε, ο ήχος της που γνωρίζεται, τα τραγούδια μας που πληθαίνουν πολλά όμορφα, πιο πολλά κάπως νερωμένα. Ε, ας είναι κι έτσι, δε σωπάσαμε.
Ποιες οι αιτίες που μια νίκη τέτοια δε σημειώνεται, δεν εορτάζεται;
Πρώτα η ξενομανία, η βλαμμένη αίσθηση, η όραση που στην εποχή μας παράγινε, καταντά φυλετική διάκριση ανάποδη εναντίον σε καθετί δικό μας.
Δεύτερο η αμάθεια κι η διαστραμμένη μάθηση –μόλις καταπιαστούν με γράμματα οι νεοέλληνες απ’ το δημοτικό μέχρι ανώτατη παιδεία τους γδέρνουν, τους πετσοκόβουνε το μυαλό δάσκαλοι, εξουσίες, οι φτασμένοι και μισοφτασμένοι πρόχειροι αναμορφωτές και ανεύθυνοι πρωτοπόροι. Όχι πλύση εγκεφάλου μα σωστή καταπίεση, κατάψυξη.
Τρίτο διαστραμμένη, αρριβιστική, κρυφή μα και φανερή αυτ***** ότι, αν αρχηστέψομε θανατώνοντας τα δικά μας, εξασφαλίζομε ανάπτυξη –μελετώντας, ας πούμε, μιαν υδροηλεκτρική εγκατάσταση για την ανάπτυξη μιας περιοχής, πρώτα πρώτα φράζομε, αχρηστεύουμε τις πηγές του νερού, όπου βρίσκονται.
Τέταρτη συμφορά η συνηθισμένη, πολύ ευπρόσδεκτη για την αστική τάξη θεωρία ότι τάχα το συναισθηματικό συστατικό, ζωντανό ή απόθεμα, δεν έχει θέση στην επιστημονική αναζήτηση και την τεχνική πρόοδο. Τέτοιος περιορισμός και ανταγωνισμός διαλεκτικός βάζει μόνο περιορισμούς αντιδιαλεκτικούς που διχάζουν τον άνθρωπο, δημιουργεί αντιδικίες ανάμεσα επιστήμη-ποίηση, ευαισθησία και λογική. Όπως ανάμεσα καινούρια και παλιά, επιθυμητά κι αποχτημένα –κομμάτιασμα, διαίρεση, ανταγωνισμός, διάλυση, κύρια γνωρίσματα της δυτικής, αστικής κοινωνίας και του «πολιτισμού» της.


β

Αξία του δεν είναι ως υλικό χρήσιμο στον ιστορικό,
αυτοτελής αξία και σημασία ως έκφραση, ως στάση.

Κοινός λόγος – Ελληνοπρέπειες, αγωνία ναι, άγχος όχι, πάθος ναι φυσικό, αναμετρημένο με πόνο. Η αφήγηση όση και το πάθος συνεχίζεται σχεδόν μηχανικά. Η αφήγηση δεν ταξινομεί, δεν είναι ιστορία, ούτε παράσιτο, ούτε πρόδρομος, ούτε προσχέδιο, ούτε καν υλικό της ιστορίας, έχει δική της αξία και υπόσταση, προσφέρει και ηχητική συγκίνηση, διατηρεί την απόλαυση, τη λύτρωση του προφορικού λόγου.
Το αν-ηρωικό, το κοινό, το μοιρασμένο, αναπόφευκτο, υπέρτατη σοφία, άμυνα του άοπλου, αδύνατου, ένστικτο πονηρό που απωθεί το μοναδικό ηρωικό που [= από το οποίο] κινδυνεύει το σύνολο, κατεξοχήν ελληνική σοφία και πονηριά.
Συγκρούσεις, παρανομίες, δικαιοσύνη, αδικία, όλα σε ανθρώπινα μέτρα, πουθενά λύσεις από άλλον κόσμο, υπερφυσικές, ούτε υπερφυσική αναζήτηση.
Ελληνικότητα: και πολλή αλαφρομυαλιά, το σοβαρό φευγαλέο. Υπάρχει αυτοκυριαρχία πάλι από ένστικτο, όσο για να προφυλαχτεί ο άνθρωπος από άνθρωπο κι απ’ την ίδια του την παραπανίσια αίσθηση μη γίνει κομμάτια η ψυχή του.
Η αντίσταση του λαού η πιο φυσική, αυτόχθονη άνθηση, ένστιχτο σωστό για επιβίωση, σοφία για διάρκεια όση χρειάζεται στο σύνολο, μελλοντικά όχι ατομική, της στιγμής.
Ιστορία: μαζεύει, ερμηνεύει, παρερμηνεύει, ταξινομεί τα έτοιμα, επιστήμη.
Ποίηση: γεννά, παράγει, κάνει, ξεκάνει, μοιράζει τ’ ανύπαρκτα, το χώμα λίγο, το νερό λίγο, ιστορία πολλή.
Θα το πει κανείς σοφός ή απλός: ας μας λείψει το πετρέλαιο, ας μη στερέψουνε οι βρύσες.


γ

Κοινός λόγος – Πλούτος ανυπολόγιστος, σαν ορυκτός, υλικό πολιτισμού σχηματισμένο από αιώνες. Φανερώνεται τυχαία και περιστασιακά η αξία του άρτια, σε διαφορετικό επίπεδο από την κατεργασμένη τέχνη: ποίηση, ζωγραφική, τραγούδι, χορός, γλυπτική. Στη χρήση του ισάξιο του λαού, προσιτό για κάθε περίσταση, χαρές, λύπες, ανάμικτο με αθλιότητα, πονηριές, άφθονο για πολλούς, για όλους. Δεν είναι καμάρι ούτε αξία μας, υπάρχει σ’ όλες τις χώρες, εδώ άφθονο, έτσι έτυχε, όπως τάδε χώμα, τάδε πέτρωμα, κι αυτόν οι ξένοι, οι ξενόδουλοι, τον ξεφτελίσανε, δεν εκτιμούμε, δεν τιμούμε την αξία του την κοινή, έτσι ακριβώς είναι κοινή, εμείς καταστρέφουμε και τα ορυχεία.
Επιστήμη και μη επιστήμη, διάφορες και στους σκοπούς. Διάφορες και στη διαδικασία που πραγματοποιούνται. Ακόμη κι αντιθέσεις κι ανταγωνισμός ποια κερδίζει, κατακτά χρόνο, εξασφαλίζει γόητρο· επιστήμη στην πρώτη σειρά ή ζωή;
Άλλα χωρούνε αναπόσπαστα, φυσιολογικά. Η κρυφή και φανερή δυσπιστία δεν έχει θέση, δε χωρεί, ανόητος, πλαστός ανταγωνισμός-πόλεμος, όπως οι ανταγωνισμοί και πόλεμοι από χώρα σε χώρα, από θρησκεία σε θρησκεία, που καταντούνε θανάσιμοι, ας είναι πλαστοί στην αρχή.
Κι η τεχνοκρατία σήμερα: η επιστήμη στην υπηρεσία της πλουτοκρατίας, που αγνοεί και καταλεί την κοινή αξία του κοινού ανθρώπου, είναι πια κίνδυνος θανάσιμος, προς τα κει χρειάζεται δυσπιστία.

ΑΝΤΙ-σταση
27.03.2012, 23:39
Αφιερωμενο σε ολους τους καλους φιλους που συναντησα στο φορουμ
Ιδιαιτερη αφιερωση στην Hellenagal200010 και στον nikexad που με καλυψαν απολυτα με τις θεσεις τους
http://el.board.bigpoint.com/farmerama/showpost.php?p=1580496&postcount=22
http://el.board.bigpoint.com/farmerama/showpost.php?p=1580633&postcount=31
http://el.board.bigpoint.com/farmerama/showpost.php?p=1580584&postcount=27

Οι φίλοι

Στίχοι: Γιάννης Πάριος
Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος & Σταμάτης Γονίδης ( Ντουέτο )

[Γιάννης]
για πες μου, τι δεν έκανα
και η ζωή μου άλλαξε
καινούριο δρόμο χάραξε
και πήρε ένα τυχαίο

[Σταμάτης]
πολλά χαστούκια έφαγα
μα όμως δεν γονάτισα
έχω ψυχή αντάρτισα
μια καρδιά αιγαίο

[μαζί]
έλα χαμογέλα
και θα ανάψει το φως
έλα, και γω θα ΄μαι
φίλος και αδερφός
*οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα
και στις κακές στιγμές
οι κολλητοί στα εύκολα
και μόνο στις χαρές [χ2]
οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα

[Γιάννης]
Άνοιξε τις φτερούγες σου
στον ουρανό σου πέτα
και αν η ζωή σε γέλασε
κανένα μην φοβάσαι

[Σταμάτης]
υπομονή χρειάζεται
θα αλλάξουμε τα πράγματα
κάνει η αγάπη θαύματα
αυτό να το θυμάσαι

[μαζί]
έλα χαμογέλα
και θα ανάψει το φως
έλα, και γω θα ΄μαι
φίλος και αδερφός
*οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα
και στις κακές στιγμές
οι κολλητοί στα εύκολα
και μόνο στις χαρές [χ2]
οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα


καλό ξημέρωμα σε ολους

kath3111
29.03.2012, 22:17
΄΄Επιτάφιος΄΄
Το ιερό χώμα, που με αίμα μπόλιασαν οι ΈΛληνες,
κατακρημνίζεται στις ρωγμές του. Πάνω στη ρημαγμένη γη
που με κόπο και ιδρώτα χτίσαμε τον πιο λαμπρό από τους
πολιτισμούς της ανθρωπότητας, τα όργανα της στυγερής
τελετουργίας χαριεντίζονται αυτάρεσκα, υπό το φως ενός
αρρωστημένου ήλιου.

Όταν κάθε Έλληνας κομματιάζεται βιώνοντας ξανά και
ξανά τραγελαφικούς εφιάλτες ανόητων σκηνοθετών,
κανένας, από τους τα δώρα φέροντες, δεν πρόκειται να
του εναποθέσει δάφνινο στεφάνι και η δήθεν χαρμόσυνη
σιωπή ενός ανύπαρκτου σχεδίου σωτηρίας θα καλύψει
για μία ακόμη φορά τις κραυγές του.

Ανάμεσα στο σιδηρούν παραπέτασμα που με σμίλη
κανακεύει η μοίρα, καταπιάνονται οι θεριστές των μιαρών
καρπών και, σαν η σεμνή τελετή φθάσει στο τέλος της,
θα ποτίσουν με δακρυγόνα και μώλωπες όσους από εμάς
τολμήσουν να ορθώσουν εμπόδια στην αποκομιδή της
σοδειάς του Πονηρού, που τόσο μανιασμένα εποφθαλμιούν.

Τους γνωρίζουμε και ας μην το θυμόμαστε. Τρέμουν τη
μέρα που θα ξυπνήσουμε και για το λόγο τούτο μας
τρατάρουν καθημερινά λωτούς και λησμονόχορτα.

Όσο επιμένουμε να ξεχνούμε τις απεριόριστες δυνάμεις μας
ως ΈΛληνες, τόσο θα σερνόμαστε σε ραγισμένα μονοπάτια.
Η γνώση αυτή, που μονάχα οι "μεγαλοπρεπείς" πρέπει να
κατέχουν, είναι δικός τους σύμμαχος και συνάμα θανάσιμος,
όσο κανείς μας δεν θυμάται.

Η μοίρα της ετοιμοθάνατης ΕΛλάδας μας βρίσκεται διαρκώς
στα βρώμικα χέρια ασθμαινόντων ηλιθίων. Για πόσο ακόμα
θα τους αφήνουμε να ασελγούν πάνω της περιμένοντας στην
υποτιθέμενη βολή μας να μας σώσουν;

Θέλουν να μας θάψουν και μετά να στήσουν γλέντι τρελό πάνω
στο μνήμα μας! Ένας επιτάφιος σύντομα θα λάβει χώρα.
Στο χέρι μας είναι να είναι ο δικός τους!!!

**************************************
http://williamrubel.com/wp-content/uploads/fire.jpg (http://williamrubel.com/wp-content/uploads/fire.jpg)
Η μοναδική φλόγα που δεν σβήνει ποτέ,
είναι αυτή μέσα στην καρδιά των ανθρώπων,
μέσα στην ψυχή των Ελλήνων.

Για όσους απο εσάς ελησμόνησαν ,
για όσους νομίζετε πως καταφέρατε να
ξεκάνετε την πατρίδα μας,
ένα θα σας πω μονάχα:

...Κάψατε τα δάση μας ,
μα σας ξέφυγαν οι ρίζες.
Θα φυτέψουμε ξανά!

...Κάψατε τα σπίτια μας ,
μα όχι και τα θεμέλια.
Θα ξαναχτίσουμε!

Μπορείτε να μας υποτιμήσετε
όσο θέλετε. Προς όφελος μας
είναι.

"Δεν πολεμούν οι Έλληνες σαν ήρωες,
μα οι ήρωες σαν Έλληνες!"

Έννοια σας λοιπόν και εμείς θα
μπορέσουμε να γεννηθούμε ξανά
μέσα απο τις στάχτες μας.

Έννοια σας και θα μας βρείτε
ξανά μπροστά σας.

ΑΝΤΙ-σταση
31.03.2012, 11:57
Η τέχνη ως εργαλείο ανατροπής


Η τέχνη είναι αυτή που δίνει τροφή στο νου και κορυφώνει τα συναισθήματα. Καλλιεργεί και σμιλεύει την ψυχή με τρόπο μαγικό, φέρνει τους ανθρώπους κοντά αβίαστα, αγνά …είναι το όργανο που στα σωστά χέρια μπορεί να σε απελευθερώσει… Η προσφορά της τέχνης είναι ανεκτίμητη στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι το ουρλιαχτό καλλιτεχνών προς τους δυνάστες, το λυκαυγές μιας διανοητικής άρνησης προς τον σκοταδισμό της ψυχής… Πόσο πόνο μπορεί να μαρτυρήσει ένας πίνακας, πόση απελπισία να καταγράψει η συγγραφική πένα, πόση καταπίεση να αποδώσει η μουσική… και παράλληλα πόση ανατροπή και πόσο «επανάσταση» μπορεί να φανερωθεί μέσα από το πάθος και τις εκφάνσεις της τέχνης!!! Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο και μοναδικό το συναίσθημα που μπορεί να σου δημιουργηθεί…

Αυτή είναι μια συνοπτική αναφορά στις κυριότερες καλλιτεχνικές πρωτοπορίες του 20ού αιώνα, με κριτήριο την προσφορά τους στις προσπάθειες ανατροπής.


ΝΤΑΝΤΑ : Εμφανίστηκε στις εικαστικές τέχνες, στη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο και την γραφιστική. Το κίνημα αποτελούσε επίσης και μια διαμαρτυρία κατά της βαρβαρότητας του πολέμου, με τον πρωτοφανή Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να έχει συγκλονίσει τους νέους καλλιτέχνες.

Οι Ντανταϊστές αντιμαχόταν την αστική πλουτοκρατία και την καταπιεστική διανοητική ακαμψία, τόσο στην τέχνη όσο και στην καθημερινότητα. Με δραστηριότητες όπως : μαζικές συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, δημοσιεύσεις καλλιτεχνικών/λογοτεχνικών περιοδικών όπου η πλούσια εφευρετικότητα του χιούμορ τους κρυβόταν πίσω από όλες τις εκδηλώσεις τους – είτε στην απαγγελία ποιημάτων με λέξεις χωρίς νόημα κάτω από τον θόρυβο μηχανών, είτε σε παράλογες παραστάσεις θεάτρου, στην ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων χωρίς νόημα, ή στη δημιουργία πινάκων ζωγραφικής με ανεξέλεγκτες κινήσεις, πέρα από κάθε έλεγχο της λογικής. Το κίνημα επηρέασε μετέπειτα στυλ όπως το avant-garde, καθώς και τον σουρεαλισμό, το νεορεαλισμό, την pop art, την μουσική punk rock και το κίνημα Fluxus.

ΜΠΑΟΥ ΧΑΟΥΖ : Το μπάου χάουζ ήταν μια γερμανική σχολή βιομηχανικού σχεδίου και αρχιτεκτονικής που ιδρύθηκε από τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους. Λειτούργησε από το 1919 μέχρι το 1933 όταν και κλείστηκε από τους ναζί. Για τους εκπροσώπους της σχολής «η τέχνη δεν είναι επιστήμη» αλλά «ο καλλιτέχνης είναι ένας ευνοημένος τεχνίτης». Αν και ρομαντικοί οι θεωρητικοί προσανατολισμοί του, το μπάου χάουζ αποτέλεσε ένα ανοιχτό σχολειό γνώσης που δεχόταν σπουδαστές χωρίς ταξικές διακρίσεις. Οι δημιουργίες του χαρακτηρίζονται από τη φετιχοποίηση της χρηστικότητας. Η φιλελεύθερη πνοή του αποτέλεσε το «κόκκινο πανί» για τους ναζί, οι οποίοι το χαρακτήρισαν, μαζί με τον εξπρεσιονισμό, «εκφυλισμένη τέχνη».

ΛΕΦ : Το «ΛΕΦ» ήταν η καλλιτεχνική απάντηση του νεογέννητου σοσιαλισμού της ΕΣΣΔ στην αστική κουλτούρα. Τα αρχικά του στα ρωσικά σημαίνουν «Καλλιτεχνικό Μέτωπο της Αριστεράς». Στην ουσία ήταν μια κανονική οργάνωση, που συσπείρωνε ποιητές, συγγραφείς, εικαστικούς, σκηνοθέτες, από φουτουριστές μέχρι κονστρουκτιβιστές και κάθε διανοούμενο στρατευμένο στην υπόθεση της επανάστασης. Το μανιφέστο του με τίτλο «Για τι αγωνίζεται το ΛΕΦ» συντάχθηκε από τον Μαγιακόφσκι το 1923 και αποτελεί μέχρι σήμερα ένα άκρως διδακτικό κείμενο για τις σχέσεις της τέχνης με την επανάσταση.

ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ : Ο υπερρεαλισμός ή σουρρεαλισμός ήταν ένα κίνημα που αναπτύχθηκε κυρίως στο χώρο της λογοτεχνίας αλλά εξελίχθηκε σε ένα ευρύτερο καλλιτεχνικό και πολιτικό ρεύμα. Άνθισε κατά κύριο λόγο στη Γαλλία κατά την περίοδο μεταξύ του Α’ και Β’ παγκοσμίου πολέμου. Επαναστατικό κίνημα, ο υπερρεαλισμός επιδίωξε πολλές ριζοσπαστικές αλλαγές στο χώρο της τέχνης αλλά και της σκέψης γενικότερα, ασκώντας επίδραση σε μεταγενέστερες γενιές καλλιτεχνών. Τα μέλη του αντέδρασαν σε αυτό που οι ίδιοι ερμήνευαν ως μία βαθιά κρίση του Δυτικού πολιτισμού, προτείνοντας μία ευρύτερη αναθεώρηση των αξιών, σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής, στηριζόμενοι στις ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόυντ και στα πολιτικά ιδεώδη του Μαρξισμού . Ως κύριο μέσο έκφρασης, τόσο στη λογοτεχνία όσο και στις εικαστικές τέχνες, προέβαλαν τον «αυτοματισμό», επιδιώκοντας τη διερεύνηση του ασυνειδήτου, την απελευθέρωση της φαντασίας «με την απουσία κάθε ελέγχου από τη λογική»[2] και διακηρύτοντας τον απόλυτο μη κομφορμισμό.

(αναδημοσιευση)

kath3111
31.03.2012, 22:51
Διαδρομή στο φωτεινό μας μονοπάτι

Ο δρόμος του αναζητητή είναι μακρύς. Στην αρχή
τον προσεγγίζεις με δειλά-δειλά βήματα.Εχεις οδηγό
το φως και προχωράς. Κάπου στην διαδρομή
λοξοδρομείς, χρειάζεσαι βοήθεια, κάπου να πιαστείς και
να συνεχίσεις.Υπάρχουν πολλοί στην δική σου θέση.
Μα πού να τους βρεις...

Τα βιβλία σου δίνουν κίνητρα για να αναζητήσεις την γνώση.
Μα είναι μόνο παγωμένες λέξεις που δεν βγαίνουν από
εμπειρία.Στο Ιντερνετ υπάρχουν σελίδες με σημεία αναφοράς
στην πνευματική αναζήτηση, μα πολλές από αυτές "εμπορεύονται"
την γνώση. Ισως εμπορεύονται και το φως. Κι εσύ αισθάνεσαι
την ανάγκη να συνεχίσεις. Και αφήνεσαι σε κάποιους
"δασκάλους" που τα "ξέρουν όλα".Σε δασκάλους που νιώθουν
την λαχτάρα σου για να προχωρήσεις στο φωτεινό μονοπάτι
και προσπαθούν να σε χειριστούν για να εδραιώσουν
το Εγώ τους.

Αυτό τα αναθεματισμένο Εγώ που σαρώνει όλα τα
αισθήματα και ισοπεδώνει την νόηση.Που αντί να το
βάλουμε "στην θέση που του αρμόζει", το αφήνουμε να
αλωνίζει και να μας οδηγεί σ' ένα ατέλειωτο σκοτάδι,
σε μια θάλασσα επιθυμιών, σε μια μάταιη αναζήτηση
της "φαινομενικής" ευτυχίας.

Νιώθω την ανάγκη σου να ανοίξεις τα φτερά σου και
να πετάξεις. Είμαι κι εγώ στην δική σου θέση.
Γι' αυτό αποφασίσα να μοιραστώ μαζί σου, ότι καλό έχω
αποκομίσει από το φωτεινό μονοπάτι. Για να γνωρίζεις,
για να πάρεις κουράγιο να συνεχίσεις, για να βρεις τον
εαυτό σου, τον Θεϊκό Εαυτό σου, που τόσο περίτεχνα μας
στέρησαν τα κοινωνικά, θρησκευτικά και πολιτικά πρότυπα.

Δεν υπάρχει τέλος στο μονοπάτι του αναζητητή. Πάντα
υπάρχει και κάτι ακόμα να μάθεις και να βιώσεις.
Γιατί η "εμπειρία" είναι το σημαντικότερο ταξίδι που
έχουμε να κάνουμε στην γη. Για να ξεδιπλωθεί η κρυμμένη
μέσα μας σοφία. Για να φωτίσει η σκέψη μας και να
αγκαλιάσει όλη την ύπαρξή μας.

Ας θυμηθούμε επιτέλους ποιοι είμαστε. Είμαστε
αυτά τα δειλά ανθρωπάκια, που μας έχουν επιβάλλει να
είμαστε;Είμαστε οι μίζεροι άνθρωποι, χωρίς χαρά, που
κυνηγάμε τις επιθυμίες μας; Είμαστε οι επιτυχημένοι
άνθρωποι χωρίς φαντασία, που τοποθετούμε όλη την
αξία του εαυτού μας σε μια αξιόλογη καριέρα;

Μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, γεμάτοι φως
και αγάπη , είναι δικαίωμά μας.Να έχουμε αφθονία και
υγεία , είναι υποχρέωσή μας.Να ξεδιπλώσουμε την κρυμμένη
σοφία μέσα μας , είναι η κληρονομιά μας.Να βρούμε τον θεϊκό
Εαυτό μας, να τον αγκαλιάσουμε, για να έχει νόημα
η διαδρομή μας στην γη , είναι η δύναμή μας.

καλό ξημέρωμα σε όλους
<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]-->

fofo240292
02.04.2012, 23:25
"Αυτός ο γιος δεν ήταν θλιμμένος, αλλά σαστισμένος. Ίσως έτσι συμβαίνει πάντα, όταν φεύγει κι ο δεύτερος γονιός. Ξαφνικά βρίσκεσαι ολομόναχος, και μέσα στη μοναξιά σου αλλάζουν πολλά. Δεν είσαι πια γιος, δεν υπάρχει πια κανένας για να του εναντιωθείς. Το τέλος, που κατά φυσική ακολουθία διαγράφεται στον ορίζοντα είναι το δικό σου."

"Από τη γέννησή μας μας διδάσκουν ότι η ζωή είναι φτιαγμένη για να οικοδομούμε, κι όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια, γιατί αυτό που οικοδομούμε, γκρεμίζεται αργά ή γρήγορα, κανένα υλικό δεν είναι τόσο αυθεντικό ώστε να κρατήσει αιώνια. Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για να οικοδομούμε, αλλά για να σπέρνουμε. Στον πλατύ κυκλικό χορό, από το φεγγίτη της αρχής ως εκείνον του τέλους, περνάει και απλώνεται ο σπόρος. ίσως δεν τον δούμε να βλασταίνει, γιατί όταν θα ξεμυτίσει, εμείς δε θα υπάρχουμε πια. Δεν έχει καμιά σημασία. Σημαντικό είναι ν' αφήσουμε πίσω μας κάτι ικανό να φυτρώσει και να μεγαλώσει."


"...το μεγάλο λάθος είναι να πιστεύουμε πως η ευφυϊα είναι δικό μας έργο. Όσο πιο έξυπνοι είμαστε τόσο πιο πολύ το πιστεύουμε, αλλά την ευφυϊα δεν τη φτιάχνουμε εμείς, η ευφυϊα είναι ένα δώρο, ένα είδος μικρού θησαυρού, που πρέπει να τον φροντίζουμε ιδιαίτερα, μας την έχουν εμπιστευτεί, πρέπει να τη σεβόμαστε, να έχουμε πίστη σ' αυτήν...Η μεγάλη σύγχυση γεννιέται όταν μπερδεύουμε τη γνώση με την εξουσία, όταν πιστεύουμε πως η ευφυϊα από μόνη της χρησιμεύει για να εξουσιάζουμε και να πλάθουμε τα πράγματα. Πολύ συχνά, ξεχνάμε να τη συνοδεύουμε με το συναίσθημα. Χωρίς ταπεινοφροσύνη, χωρίς συμπόνοια, η ευφυϊα είναι καταδικασμένη να μεταμορφωθεί σε τέρας, σ' ένα κλουβί απ' όπου είναι σχεδόν αδύνατο ν' αποδράσουμε...αυτό είναι το κακό της εποχής μας. Η ευφυϊα αποδεσμευμένη από όλα τα άλλα. Έχει χαθεί ο φόβος του Θεού, οι πράξεις δεν υπαγορεύονται από μια βαθιά αίσθηση..."

Από το βιβλίο "Η ψυχή του κόσμου" της Susana Tamaro


Μια όμορφη ανοιξιάτικη νυχτιά σε όλους

kath3111
03.04.2012, 17:17
Κάθε φορά που ο πόνος έρχεται παρέα να σου κάνει,
ρίξε το βλέμμα σε ματιά, που η λύπη δεν τη πιάνει.
Κάθε φορά που προσπαθείς ν' ανοίξεις τα φτερά σου,
βάλε σημάδι τ' όνειρο, που βρίσκεται μπροστά σου.

Πέτα σαμάρια και λουριά, σπάσε τις αλυσίδες,
θα δεις, υπάρχουνε χαρές κι ελπίδες που δεν είδες.
Σήκω ψηλά και πέταξε, αντέχουν τα φτερά σου
και δες, δεν είσαι μόνη σου μέσα στα όνειρά σου.

Πιάσε το χέρι του Θεού, το χέρι και κρατήσου
είναι αυτό που σου δώσε γλυκιά μου τη μορφή σου.
Μύρισε το ξημέρωμα, κοίταξε στη ψυχή σου,
νιώσε το θαύμα μέσα σου και ζήσε τη ζωή σου.

Κάνε το θέλω να 'ρχεται σε σκέψεις, σε τραγούδια,
φόρα τα ρούχα της χαράς και μάζευε λουλούδια.
Κοίτα καρδιά μου να χαρείς. Τα πιο ωραία χρόνια,
είναι εκείνα που θα 'ρθουν και που κρατούν αιώνια.

Σε σκέψεις που θα έρχονται, σε λόγια που πονάνε,
άσε τη πόρτα ανοιχτή, θα δεις ότι περνάνε.
Κι αν θες φωνή απ΄ τα παλιά, φωνή να σε γλυκάνει,
κλείσε τα μάτια και θα 'ρθει, παρέα να σου κάνει.

johnjohnyamaha
04.04.2012, 20:15
Υπάρχει καποιος που δεν ακουσε σημερα για τον 77α χρονων ανθρωπο στο συνταγμα?
Μερικες φορες τα σχολια ειναι περριτα, αλλες φορες παλι ειναι αναγκαια......
Δεν μπορω να πω ή μαλλον δεν ξερω αν πρεπει να πω κατι περισσοτερο απλα θα αφησω εδω ενα στεφανι με λουλουδια ως φορο τιμης σε καποιον που εφυγε απο την ζωη επειδη δεν μπορουσε αλλο κι ελπιζω να ειναι ο τελευταιος.........

Ο Κώστας Λουράντος, Πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής, είπε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήταν μέλος του ΦΣΑ έως το 1994 όταν πούλησε το φαρμακείο του σε έναν άλλο φαρμακοποιό.

«Τον θυμάμαι ως έναν αξιοπρεπέστατο άνθρωπο με πολλή ευγένεια και με πολύ τακτ. Θεωρώ ότι λόγω του ότι η αξιοπρέπειά του δεν θα επέτρεπε να ζήσει υπο συνθήκες διαφορετικές από αυτές που πίστευε, τον οδηγησε σε αυτή την πράξη που όχι μόνο με θλίβει αλλά με εντυπωσιάζει αρνητικά.»
https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcREpUYgv6Bu53dR0lz1cuIXJx8Zz_LwS nGW8uWsEZswuG5j7hxjtA

https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSWTg2fs0bkqZJMO7i9bJwuXKAcE-zPbot2PoXjynpdtxRpfk7m

Καλημέρα Ελλάδα

Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο Νίβο
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ' αφήσω, να φύγω
Δεν το 'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν' αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του 40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισσεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα,
Νίβο στο μικρόφωνο
Στα λέω μέσα στους δίσκους
Στα λέω και στο ραδιόφωνο
Στα 'πα απ' την καλή
Στα λέω και απ' την ανάποδη
Σου 'χω μαζέψει άπλυτα από δω μέχρι τη Νάπολη

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για μ***, δεν περιμένω θαύματα
Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ... τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ' αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να αμυνθείς
ή για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλλωπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ' αφήνω πάω για ύπνο
Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς





(καληνυχτα Ελλαδα σου μιλαει ο Μαριος
αμα δεν εχεις γνωμη τοτε εισαι αρχαριος)

--kitty69--
05.04.2012, 09:48
Δαιαδσε το γηρογρα!! μροπεις!!!!!!!!!!!


http://4.bp.blogspot.com/--FgwOrVIK9s/TxXD50vS20I/AAAAAAAACfE/VsPdx5xaWuM/s400/100_0082.jpg

Φοβερό!
Οπότε λογικά δεν πρέπει να'χουν πρόβλημα οι ανορθόγραφοι!
Ελα όμως που'ναι τόσο δύσκολο να γράψεις σε λάθος σειρά τα γράμματα!

Θεοδόσης61
05.04.2012, 09:54
Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.


Ενα μικρο αποσπασμα απο το
"Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας "του Τάσου Λειβαδίτη

evieva
05.04.2012, 13:07
Oι σπουδαίοι δεν υποκρίνονται και έχουν απορρίψει κάθε υποκρισία τόσο από τη φωνή όσο και από τη μορφή τους.
Ζήνων ο Στωικός

Αν θέλεις να είσαι σπουδαίος άντρας, πρέπει να κάνεις το λόγο σου μια δεύτερη θρησκεία και να κρατιέσαι πάνω του σαν να βρίσκεται σ' αυτόν όλη η τιμή σου.
Ονορέ Ντε Μπαλζάκ

Κανείς δεν μπορεί να σε υποβιβάσει, εκτός από σένα τον ίδιο.
Λ. Μπουσκάλια

Δεν γίνεται κανείς γελοίος με τις ιδιότητες που έχει, αλλά με τις ιδιότητες που προσποιείται ότι έχει.
Λα Ροσφουκώ

Οι μεγάλες υποκρισίες δεν υπάρχουν για να κρύψουμε την ασχήμια και το κακό που έχουμε μέσα μας, αλλά την κενότητά μας. Το πιο δύσκολο πράγμα να κρυφτεί είναι κάτι που δεν υπάρχει.
Eric Hoffer

Να φοβάσαι τους προφήτες κι αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια, επειδή κατά κανόνα κάνουν και άλλους να πεθάνουν μαζί τους, μερικές φορές πριν από αυτούς και καμιά φορά αντί για αυτούς.
Umberto Eco

Σε 30 χρόνια από τώρα, πιθανότατα δεν θα θυμάσαι ποια κεφάλαια έκανες στο μάθημα της φυσικής. Θα θυμάσαι μόνο ότι μαθαίνεις στην πορεία. Τα μαθήματα ζωής θα μείνουν για πάντα μαζί σου. Η αληθινή εκπαίδευση ξεκινάει από μέσα σου.
Albert Einstein

areti19711
05.04.2012, 13:51
αξιοθαυμαστοι και σοφοι οσοι αφομοιωνουν/ται και πραγματοποιουν αυτα που θαυμαζουν αντι απλα να τα καταναλωνουν και να τα αναπαραγουν.
αρετη.

george-eyh
05.04.2012, 14:22
Θεμελιωδης νομος της φυσικης.
Η καθε δραση εχει και αντιδραση...
Ο Γ’ Νόμος Newton
Αν ένα σώμα Α ασκεί δύναμη FAB σε ένα άλλο σώμα Β, τότε και το Β ασκεί στο σώμα Α μία ίσου μέτρου και αντίθετη
δύναμη FBA.

L1sy
05.04.2012, 15:40
μικρόκοσμος

στίχοι:ναζιμ χικμετ
μουσική:θανος μικρουτσικος
πρώτη εκτέλεση: μαρια δημητριαδη

και να, τι θέλω τώρα να σας πω
μες στις ινδίες,μέσα στην πόλη της καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο 'κει που εβάδιζε.
να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

afrodiva
05.04.2012, 15:50
Θα ήθελα να γράψω ένα ποιήμα το οποίο έχω η ίδια δημιουργήσει:

Μέσα στο σχολείο
Εκεί σ' ένα θράνιο
Υπάρχει ένα βιβλίο
που λέει ''σ' αγαπώ''.
Το γράφω σε χαρτάκι
Το κάνω γραμματάκι
Το στέλνω με φιλάκι
στη φίλη που αγαπώ
Εκείνη μου απαντάει
μου γράφει και ρωτάει
''Ποιος άλλος σ'αγαπάει?''
Τις λέω ''μονάχα εσύ''.

Το είχα γράψει για την κολλητή μου που είχε πάει στην Κρήτη για ένα χρόνο.

--kitty69--
05.04.2012, 16:18
Σαν τα δάκρυα που απομακρύνονται από τα μάτια σου, έτσι ακριβώς χάνονται κάποιοι άνθρωποι από την ζωή σου. Όχι γιατί δεν άξιζαν ή δεν ΣΟΥ άξιζαν αλλά επειδή έτσι είναι ο κύκλος της ζωής. Κάθε «σχέση» πρέπει να κάνει τον κύκλο της όπως όλα άλλωστε. Αν προσέξεις όλη η ζωή είναι ένας κύκλος.

Μέσα σε αυτόν τον κύκλο άνθρωποι σου δίνουν , σου παίρνουν , σε κάνουν καλύτερο, σε ομορφαίνουν, άλλοι σου κλέβουν ότι νόμιζες πως δεν θα ξαναβρεις ποτέ. Kαι ήταν τότε που αυτό που σου έκλεψαν συνειδητοποίησες ότι το είχες ήδη μέσα σου. Όλη την αλήθεια μέσα σου. Απλά φοβόσουν να την δεις όπως κάνουμε όλοι. Ο τρόμος μέσα μας μας κάνει μαλθακούς και αδύναμους. Ο φόβος που έχει ο άνθρωπος για τον πόνο του υπαγορεύει να κάνει τα μεγαλύτερα λάθη της ζωή του. Και η ανάγκη μας για αγάπη ξαφνικά εξαφανίζεται. Έτσι εξαφανίζονται και ο άνθρωποι -φαντάσματα όπως τους έχω ονομάσει. Είναι αυτοί που ήρθαν, σε στοίχειωσαν (νομίζεις) και τώρα έχουν φύγει.

Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή να καταλάβεις πως δεν σε στοίχειωσαν . Οι άνθρωποι φαντάσματα ήρθαν για να σου δείξουν την αλήθεια που είχες κρυμμένη μέσα σου. Άλλωστε αυτό δεν κάνουμε σε όλη μας τη ζωή; Προσπαθούμε να βγάλουμε έξω μας την αλήθεια που βρίσκεται μέσα μας. Όταν βγει αυτή τότε όλα μοιάζουν φωτεινά. Και ούτε άνθρωποι φαντάσματα υπάρχουν , ούτε δάκρυα στα μάτια μας. Τότε όλα γίνονται όπως πρέπει. Όπως θα έπρεπε ήδη να είναι.

Στο τέλος θα δεις πως όλοι όσοι σε πλήγωσαν σε πόνεσαν και σε έκαναν να στεναχωρηθείς σε έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Και αν όχι καλύτερο σίγουρα σε έκαναν πιο δυνατό. Για αυτό ποτέ μην κακιώσεις με κάποιον που σε πλήγωσε. Αυτός κατά βάθος καλό σου έκανε.

kath3111
05.04.2012, 22:32
Το «πού είναι τα 50 δις οέο» με λεξάριθμους

Ο γνωστός αναλυτής - πρωταγω­νιστής των τηλεοπτικών σποτ μιας μεγάλης εταιρείας τηλεπι­κοινωνιών κι ενός από τους πλέον δια­φημισμένους πενταψήφιους αριθμούς πληροφοριών στην Ελλάδα, ο άνθρω­πος που έκανε λιανά όλες τις δυνατές και τις αδύνατες συσχετίσεις μεταξύ του 11, του 8, του 8 και του άλλου 8 (αυτός με το μακρύ μαλλί, και τη χροιά του Γερουλάνου), προσεγγίζει , με τον δικό του αξιωματικό τρόπο, το μυστήριο της τα­χείας και πλήρους συγκέντρωσης των 50 δις ευρώ...

...Δεδομένης της ισχύος της εμπε­δωμένης εικασίας του Ζαμπέτα ότι ο πενηντάρης, ο πενηντάρης είναι ένας νέος της εποχής, καθώς και της συλλο­γικής πεποίθησης ότι θα γίνει το «έλα να δις», συνειδητοποιούμε μάνι - μάνι ότι και ο αριθμός 50 και ο συγκεκομ­μένος τύπος του «δισεκατομμυρίου», «δις», καίτοι φαινομενικά ξεκομμένοι, συνάδουν κάλλιστα στο ελληνικό συλ­λογικό ασυνείδητο. Πόσα ήταν άλλω­στε τα παλληκάρια που πήγανε στη Λι­βαδειά; 40. Πόσα αυγά μας μένουν από την ντουζίνα άμα φάει ο πληθωρισμός, στην καλύτερη περίπτωση, τα δύο εξ αυτών; 10. Όλο μαζί 50. Αν θυμηθούμε ότι ανήκουμε εις τη Δίς-η, καταλήγουμε και πάλι στο λεκτικό σύνολο «50 δις». Σε ό,τι αφορά το 50..., όπως όλοι γνω­ρίζουμε, προέρχεται από πολλαπλασι­ασμό του «πάρε πέντε», με την έννοια της μούντζας, επί το επικαιροποιημένο «κάλλιο 10 και καρτέρει» που διέπει σήμερα τον ελληνικό δανεισμό. (Η ελ­ληνική κυβέρνηση, ως γνωστόν, πέτυχε την επιμήκυνση του «κάλλιο 5 και στο χέρι» και το έκαμε «άλλο τόσο»...). Επι­πλέον, το πέντε ως βάση στην κλίμακα του 10, το πέντε ως πρώτο σκέλος των ταβλικών ντορτίων, το πέντε ως μαγι­κός αριθμός της πεντάπτωτης κλίσης των ελληνικών ουσιαστικών αλλά και της πενταπλής πτώσης λόγω της κατάχρησης ελληνικών ουσιών και οινο­πνευμάτων, το πέντε του πεντάλ του πρωθυπουργικού ποδηλάτου που κά­ποτε αφήνιασε και έριξε τον αναβά­τη του κάτω... καθώς και το πέντε του ραδιενεργού πεντανίου, πολλαπλασια­σμένα επί τις δέκα πληγές του Φαραώ μας κάνουν όλα 50. Στο ίδιο αποτέλε­σμα καταλήγουμε αν στα 40 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής του «Θούριου» του Ρήγα, προσθέσουμε το ξεχασμένο σκάνδαλο της ΔΕΚΑ.

Τι μας μένει αν από τον ιαμβικό δε­καπεντασύλλαβο αφαιρέσουμε τα «πέ­ντε» για τα οποία λέγαμε παραπάνω; Δέκα. Αν αυτά τα δέκα τα ξαναπολλαπλασιάσουμε με το πέντε, τι παίρ­νουμε; Και πάλι 50. Συνυπολογίζοντας τώρα την αυταπόδεικτη συλλογιστική πως, «αν το Β ήτανε Δ και τούμπαλιν, αφενός θα μας είχε πάρει όλους ο Βι-άολος και αφετέρου η Άννα Βίσση θα ήταν Άννα Δίς-ση», πού καταλήγουμε; Στα 50 δις. Τώρα... Για να επιστρέψουμε στην παλιά μου τέχνη κόσκινο των λεξάριθμων... Τι μας δίνει η έκφραση «πωλείται ελληνική νήσος», αν την αναλύσουμε; 50. Τι μας δίνει η έκφραση «Οι Γερ­μανοί στην Κρήτη»; Άλλα 50. Και ποιο άθροισμα προκύπτει από τον λεξαριθμικό υπολογισμό της λέξης «φασκελοκουκούλωσ' τα!»; 666. Δηλαδή, όσο προκύπτει κι από την ανάλυση της έκ­φρασης «Ποιος τη κοιτά την υφαλοκρη­πίδα;», «Είναι κεφάτος, γυρίζει από το Eurogroup, είναι κεφάτος γυρίζει από το Eurogroup...Κι από 'κεί κοντά ή λίγο πιο μακριά ψωνίζουν οι άλλοι πιο καλά από το Ελλάς Παρ...» και, τέλος, «πήρα­με μια βαθιά ανάσα». Αν από τα παρα­πάνω αφαιρέσουμε το 616 που μας δί­νει το «Ποιο Καστελόριζο;», «Μια φορά κι έναν καιρό το Ελληνικό ήταν ελληνι­κό» και το «Αρχαιοελληνικά Μνημεία Co», μας μένουν 50. Βάλτε και το δις από την κοινή παραδοχή ότι «έρχονται χρόνοι δίσεκτοι», επιστρέφουμε στο ζητούμενό μας, ήτοι στα 50 δις.

Επιπλέον, η ανάλυση του όρου «απο­πληρωμή του ελληνικού χρέους» μας δίνει το 11.838, νούμερο που πιθανότατα ταυτίζεται και με την τελική χρο­νιά ολοκλήρωσης

johnjohnyamaha
05.04.2012, 23:16
Το «πού είναι τα 50 δις οέο» με λεξάριθμους

Ο γνωστός αναλυτής - πρωταγω­νιστής των τηλεοπτικών σποτ μιας μεγάλης εταιρείας τηλεπι­κοινωνιών κι ενός από τους πλέον δια­φημισμένους πενταψήφιους αριθμούς πληροφοριών στην Ελλάδα, ο άνθρω­πος που έκανε λιανά όλες τις δυνατές και τις αδύνατες συσχετίσεις μεταξύ του 11, του 8, του 8 και του άλλου 8 (αυτός με το μακρύ μαλλί, και τη χροιά του Γερουλάνου), προσεγγίζει , με τον δικό του αξιωματικό τρόπο, το μυστήριο της τα­χείας και πλήρους συγκέντρωσης των 50 δις ευρώ...

...Δεδομένης της ισχύος της εμπε­δωμένης εικασίας του Ζαμπέτα ότι ο πενηντάρης, ο πενηντάρης είναι ένας νέος της εποχής, καθώς και της συλλο­γικής πεποίθησης ότι θα γίνει το «έλα να δις», συνειδητοποιούμε μάνι - μάνι ότι και ο αριθμός 50 και ο συγκεκομ­μένος τύπος του «δισεκατομμυρίου», «δις», καίτοι φαινομενικά ξεκομμένοι, συνάδουν κάλλιστα στο ελληνικό συλ­λογικό ασυνείδητο. Πόσα ήταν άλλω­στε τα παλληκάρια που πήγανε στη Λι­βαδειά; 40. Πόσα αυγά μας μένουν από την ντουζίνα άμα φάει ο πληθωρισμός, στην καλύτερη περίπτωση, τα δύο εξ αυτών; 10. Όλο μαζί 50. Αν θυμηθούμε ότι ανήκουμε εις τη Δίς-η, καταλήγουμε και πάλι στο λεκτικό σύνολο «50 δις». Σε ό,τι αφορά το 50..., όπως όλοι γνω­ρίζουμε, προέρχεται από πολλαπλασι­ασμό του «πάρε πέντε», με την έννοια της μούντζας, επί το επικαιροποιημένο «κάλλιο 10 και καρτέρει» που διέπει σήμερα τον ελληνικό δανεισμό. (Η ελ­ληνική κυβέρνηση, ως γνωστόν, πέτυχε την επιμήκυνση του «κάλλιο 5 και στο χέρι» και το έκαμε «άλλο τόσο»...). Επι­πλέον, το πέντε ως βάση στην κλίμακα του 10, το πέντε ως πρώτο σκέλος των ταβλικών ντορτίων, το πέντε ως μαγι­κός αριθμός της πεντάπτωτης κλίσης των ελληνικών ουσιαστικών αλλά και της πενταπλής πτώσης λόγω της κατάχρησης ελληνικών ουσιών και οινο­πνευμάτων, το πέντε του πεντάλ του πρωθυπουργικού ποδηλάτου που κά­ποτε αφήνιασε και έριξε τον αναβά­τη του κάτω... καθώς και το πέντε του ραδιενεργού πεντανίου, πολλαπλασια­σμένα επί τις δέκα πληγές του Φαραώ μας κάνουν όλα 50. Στο ίδιο αποτέλε­σμα καταλήγουμε αν στα 40 χρόνια σκλαβιάς και φυλακής του «Θούριου» του Ρήγα, προσθέσουμε το ξεχασμένο σκάνδαλο της ΔΕΚΑ.

Τι μας μένει αν από τον ιαμβικό δε­καπεντασύλλαβο αφαιρέσουμε τα «πέ­ντε» για τα οποία λέγαμε παραπάνω; Δέκα. Αν αυτά τα δέκα τα ξαναπολλαπλασιάσουμε με το πέντε, τι παίρ­νουμε; Και πάλι 50. Συνυπολογίζοντας τώρα την αυταπόδεικτη συλλογιστική πως, «αν το Β ήτανε Δ και τούμπαλιν, αφενός θα μας είχε πάρει όλους ο Βι-άολος και αφετέρου η Άννα Βίσση θα ήταν Άννα Δίς-ση», πού καταλήγουμε; Στα 50 δις. Τώρα... Για να επιστρέψουμε στην παλιά μου τέχνη κόσκινο των λεξάριθμων... Τι μας δίνει η έκφραση «πωλείται ελληνική νήσος», αν την αναλύσουμε; 50. Τι μας δίνει η έκφραση «Οι Γερ­μανοί στην Κρήτη»; Άλλα 50. Και ποιο άθροισμα προκύπτει από τον λεξαριθμικό υπολογισμό της λέξης «φασκελοκουκούλωσ' τα!»; 666. Δηλαδή, όσο προκύπτει κι από την ανάλυση της έκ­φρασης «Ποιος τη κοιτά την υφαλοκρη­πίδα;», «Είναι κεφάτος, γυρίζει από το Eurogroup, είναι κεφάτος γυρίζει από το Eurogroup...Κι από 'κεί κοντά ή λίγο πιο μακριά ψωνίζουν οι άλλοι πιο καλά από το Ελλάς Παρ...» και, τέλος, «πήρα­με μια βαθιά ανάσα». Αν από τα παρα­πάνω αφαιρέσουμε το 616 που μας δί­νει το «Ποιο Καστελόριζο;», «Μια φορά κι έναν καιρό το Ελληνικό ήταν ελληνι­κό» και το «Αρχαιοελληνικά Μνημεία Co», μας μένουν 50. Βάλτε και το δις από την κοινή παραδοχή ότι «έρχονται χρόνοι δίσεκτοι», επιστρέφουμε στο ζητούμενό μας, ήτοι στα 50 δις.

Επιπλέον, η ανάλυση του όρου «απο­πληρωμή του ελληνικού χρέους» μας δίνει το 11.838, νούμερο που πιθανότατα ταυτίζεται και με την τελική χρο­νιά ολοκλήρωσης
:D:D:D απιστευτο!!!!!! εχεις κατι για το 11888? δεν ξερω ποιος το εγραψε αλλα ειναι υπεροχο:):)

kath3111
06.04.2012, 10:53
:D:D:D απιστευτο!!!!!! εχεις κατι για το 11888? δεν ξερω ποιος το εγραψε αλλα ειναι υπεροχο:):)

''Την καλημερα μου σε όλο το παρεάκι'''όσο για το 11888 το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τα λέμε σε άλλη διάσταση με τους εν λόγω κυρίους παρακάτω

'''Πέντε Έλληνες στον παράδεισο'''

Όταν βρέθηκαν στας αιωνίους off-shore, ο κυρ Νίκος, η θεια-Παναγιώτα, η κυρά Βαρβάρα, ο μπαρμπα-Χαράλαμπος κι ο Λευτεράκης (τον έλεγαν έτσι γιατί ήταν μόλις 59 ετών, ο Βενιαμίν του γραφείου) έπιασαν στασίδι στη ρεσεψιόν και περίμεναν υπομονετικά να ανοίξει η μεγάλη πόρτα και να γίνουν δεκτοί για ακρόαση. Κατά έναν μυστηριώδη τρόπο διατηρούσαν αρκετές από τις εν ζωή μνήμες τους. Γνώριζαν λοιπόν ότι γενικός γραμματέας στο εν λόγω υπεργείο και υπεύθυνος για τη χορήγηση βιζών (chief viser) είχε αναλάβει, κατόπιν ανοιχτής διαδικασίας υποβολής βιογραφικών, ο Άγιος Πέτρος.
«Α, μαρή Παναγιώτα…» είπε κάποια στιγμή σπάζοντας την άκρα σιωπή ο μπαρμπα-Χαράλαμπος. «Αν βαστιόσουνα από τη συρταριέρα την ώρα που πήγες να πιάσεις τον φάκελο με τις εξουσιοδοτήσεις, δεν θα έπεφτες απάνω μου κι εγώ δεν θα έπεφτα απάνω στον Νίκο κι ο Νίκος δεν θα σαβουρδιαζότανε απάνω στη Βαρβάρα κι η Βαρβάρα δεν θα έπαιρνε φαλάγγι τον Λευτεράκη κι ο Λευτεράκης δεν θα κουτρουβαλιαζότανε από τη σκάλα»…
«Μα πιάστηκα από τη συρταριέρα, Χαράλαμπε, αλλά είχε, ως γνωστόν, ροδάκια και τσούλησε από τη θέση της. Βρήκα κι εγώ μηχανισμό στήριξης και κρατήθηκα… τρομάρα μου! Οπότε, να ’μαστε εδώ τώρα… Ο γέρος ή από πέσιμο ή από χ...........θα πάει…Ή κι από τα δύο».
«Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα… Έτσι κι αλλιώς, προσωπικά, δεν θυμάμαι τίποτα» είπε ο κυρ Νίκος που έπασχε εδώ και 6 χρόνια από αλτσχάιμερ. «Ό,τι και να μου πείτε θα το πιστέψω.Δεν μου έχει μείνει φαιά ουσία ούτε για τον ιατροδικαστή».
«Δεν θα με ένοιαζε καθόλου που πέθανα αν δεν ήταν η Λουντμίλα στη μέση…» μονολόγησε με χαρακτηριστική πίκρα ο Λευτεράκης.
«Ποια Λουντμίλα;» ρώτησαν οι υπόλοιποι τέσσερις εν χορώ.
Ο Λευτεράκης τους έκλεισε το μάτι. «Μια Ρωσίδα που έψηνα από καιρό…».
«Ώστε πέθανες ερωτευμένος…» αναστέναξε η θεια-Παναγιώτα, που έτρεφε από τεσσαρακονταετίας ανομολόγητο έρωτα για ένα εξηντάχρονο τεκνό από το Τμήμα Ενσήμων.
«Ε! όχι κι ερωτευμένος! Οικονομικοί ήταν οι λόγοι. Είχε γερό κομπόδεμα κρυμμένο στις μπάμπουσκες και διέθετε και νοικιασμένο σπίτι στη Μόσχα. Που τα σπίτια στη Μόσχα τώρα νοικιάζονται πιο ακριβά απ’ ό,τι στο Παρίσι… Αααχ! Και τι δεν έκανα για να τη ρίξω! Τελικά έπεσα εγώ. Και δεν ξανασηκώθηκα… Καλά να πάθω …».
Ένα θρόισμα ακούστηκε από τον διπλανό χώρο. Φουρ φουρ φουρ… Η λευκή πόρτα εκ δεξιών άνοιξε και εμφανίστηκαν στους Έλληνες τρεις άγγελοι.
«Καλώς ήλθατε, παιδιά μου! Είμαι ο Ουριήλ» είπε ένας απ’ αυτούς. «Ο Άγιος Πέτρος θα σας δεχτεί σε λίγο».
«Μην το αναφέρεις το όνομά σου, καλέ μου Άγγελε, γιατί αποβιώσαμε αιφνιδιαστικώς κι είμαστε από προχθές.....τι να σου λέμε..δεν εχουμε πάει ούτε για την προσωπική μας ανάγκη..κατάλαβες......παρακά λεσε η θεια-Παναγιώτα.
Ο Ουριήλ χαμογέλασε με κατανόηση κι έγνεψε σ’ ένα Χερουβείμ να φέρει ένα σλιπάντ ή μία πάπια. «Όλοι μαζί πεθάνατε;» ρώτησε.
«Μάλιστα! Είμαστε καραμπόλα γέρων από ελληνική υπηρεσία. Ο ένας παρέσυρε τον άλλον. Η Παναγιώτα πήγε από εγκεφαλική αιμορραγία, εγώ και η Βαρβάρα πήγαμε από ανακοπή, ο Νίκος από εγκεφαλικό κι ο Λευτεράκης έπεσε τρεις ορόφους. Καταλαβαίνετε…» απάντησε εκ μέρους όλων ο Χαράλαμπος.
«Και γιατί, τέκνα μου, παρά το προκεχωρημένο της ηλικίας σας, δεν είχατε βγει σε σύνταξη;» ρώτησε συνοφρυωμένος ο Ουριήλ.
«Μα δεν είχε φτάσει ακόμα η ώρα μας (που λέει ο λόγος) και θα μας κρατούσανε 6% για κάθε χρόνο πρόωρης συνταξιοδότησης…».
«Ναι, αλλά μαζί με το ΕΚΑΣ και το ΛΑΦΚΑ…».
«Δεν υπάρχει ΕΚΑΣ… Το ΕΚΑΣ το παίρνεις εν κάσα... Κι είχαμε γίνει όλοι γλαύκες κουκουβάγιες στα γραφεία μας…».
«Τέλος πάντων. Θα πρέπει να σας ενημερώσουμε ότι κι εμείς εδώ στον Παράδεισο χρεώνουμε 6% επί της διαθήκης για κάθε πρόωρη είσοδο… Το προσδόκιμο θανάτου έχει χαμηλώσει και το θεωρούμε αφύσικο να ερχόσαστε τόσο νωρίς… Θα θέλαμε επίσης να διαβάσετε κι αυτό το μνημόνιο… Αφορά τους περιορισμούς κατανάλωσης φρούτων, καρπών και τρεχούμενου νερού στον κήπο της ΕΔΕΜ… Επίσης σας ενημερώνουμε ότι έχει ιδιωτικοποιηθεί το ηλιακό φως γι’ αυτό και θα πληρώνετε τέλος ηλιοθεραπείας για πάρτη σας και τέλος φωτοσύνθεσης για τα φυτά σας…».
«Μάνα μου! Έχει έρθει κι εδώ το ΔΝΤ… Για μνημόσυνο πηγαίναμε, μνημόνιο μας έλαχε πάλι…».
«Ώπααα! Γι’ αυτό και οι Άγγελοι εμφανίζονται σε συσκευασία τρόικας…Παιδιά κόβουμε λάσπη επί τόπου…».
«Στην Κόλαση, αδελφές μου, στην Κόλαση!..» φώναζε ο κυρ-Νίκος την ώρα που έμπαιναν στο ασανσέρ για να κατέβουν 7 πατώματα…
«Μα γιατί; Μείνετε! Πού θα βρείτε χειρότερα;» αναρωτήθηκε ο Ντομινίκ Στρος - Καν που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα από το γραφείο του Πανάγαθου γελώντας σαρδόνια. Χάρη στον έναν, χάρη στον άλλον, είχε κι ο Θεός καταχρεωθεί…
Εκείνη την ημέρα και το δολάριο και το spread του Αγίου Πνεύματος κάλπαζαν στα ύψη…

ΑΝΤΙ-σταση
06.04.2012, 17:12
http://anpet2006.files.wordpress.com/2010/02/ce91cebdcf84ceafceb3cf81ceb1cf86cebfceb1cf80cf8c12 17531429lsfjuda5b65d.jpg

george-eyh
06.04.2012, 17:56
Αλαζονεία - Έπαρση - Καύχηση - Κομπασμός - Κομπορρημοσύνη - Ξιπασιά - Οίηση - Περιαυτολογία - Υπερηφάνεια - Υπεροψία
Πηγη Διαδυκτιακη Εγκυκλοπαιδεια
Αν βρεις άνθρωπο που να έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, να είσαι βέβαιος πως αυτή είναι η μόνη μεγάλη ιδέα που πέρασε από το μυαλό του

Αν μπορούμε να βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση των άλλων, μειώνουμε την περηφάνια μας Leon Tolstoi
Αυτός που διαμαρτύρεται για την υπεροψία ενός άλλου, ας προσέχει τον τρόπο με τον οποίο διαμαρτύρεται
Δεν φαίνεται κανείς ποτέ του τόσο γελοίος από τα ελαττώματα που έχει, όσο από τα προτερήματα που προσποιείται ότι έχει
Εκείνος που αξίζει να επαινείται από τους άλλους, ο ίδιος δεν επαινεί ποτέ τον εαυτό του
Εκείνος που νομίζει πως ξέρει τα πάντα, έχει πολλά να μάθει. Και να πάθει
Η αλαζονεία είναι σαν τα ξυλοπόδαρα. Ψηλώνουν τον άνθρωπο, αλλά δεν τον μεγαλώνουν
Όποιος προσπαθεί να φαίνεται κάτι, διαβεβαιώνει τον άλλον ότι είναι ασήμαντος Λάβατερ
Πολύ συχνά οι άνθρωποι είναι περήφανοι για την αγνότητα της συνείδησής τους μονάχα επειδή η μνήμη τους είναι πολύ ρηχή Ζανιζάντ Ραφαέτσκυ
Προτιμώ τα λάθη που με κάνουν ταπεινό, παρά τις επιτυχίες που μου ανάβουν την έπαρση
Τίποτα στη ζωή μου δεν φοβήθηκα τόσο, όσο τις επιτυχίες μου
Φτωχό τ’ αρνί, πλατιά η ουρά του
Αφού παινιέται σαν λιοντάρι, γιατί γαβγίζει σαν σκυλί;
Δεν υπάρχουν πιο σκληρά κεφάλια απ’ τ’ αδειανά
Δουλευτής περήφανος, πάντα πεινασμένος
Εβγήκε και το τζίτζιφο και παριστάν’ το φρούτο
Εγώ ’μαι εδώ που σπάω τ’ αυγό
Είδε η ψείρα αλώνι, περπατεί και καμαρώνει
Ήταν καραφλός και μάλωνε για χτένες
Κάναμε κι εμείς πανί και τ’ απλώσαμε στο φράχτη
Κλαίει η αλεπού που πήρε ο αητός την κλώσσα
Κουτσός στον κάμπο έτρεχε να πιάσει καβαλάρη
Κούφια στάχυα και κούφια κεφάλια στέκουν όρθια
Λες πως είσαι υψηλός, μα υψηλός δεν είσαι, στο μαχαλά μου κάθεσαι και ξέρω ποίος είσαι
Με λόγια σάκος δεν γεμίζει
Μη δένεις γάιδαρο στη θέση του αλόγου
Μη μου πολυψηλώνεσαι γιατί ψηλός δεν είσαι, και το χωριό σου είναι κοντά και ξέρω τίνος είσαι
Μύγες δεν πιάνει ο αετός
Η αλαζονεία προγευματίζει με την αφθονία, γευματίζει με τη φτώχεια και δειπνεί με την ντροπή και την περιφρόνηση [Γαλλική Παροιμία]
Πρέπει να είσαι πολύ σοφός για να μη θέλεις να είσαι τέλειος [Κινέζικη Παροιμία]
Οι καλοί στρατηγοί δεν είναι ποτέ παρορμητικοί, οι καλοί ηγέτες δεν είναι ποτέ αλαζόνες [Κινέζικη παροιμία]
Να είσαι φτωχός και να μην παραπονιέσαι είναι δύσκολο, να είσαι πλούσιος και αλαζόνας παιχνιδάκι [Κινέζικη παροιμία]
Να είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου κι ευγενικός όταν κρίνεις τους άλλους, και δεν θα έχεις εχθρούς [Κινέζικη σοφία]
Όποιος δεν φουσκώνει, δεν έχει φόβο να σκάσει (Ουγγρική παροιμία)
Εκείνος που αναζητά τη σοφία είναι ήδη σοφός. Κι εκείνος που πιστεύει ότι έχει βρει τη σοφία είναι ανότητος [Σοφία της Ανατολής]

kath3111
06.04.2012, 22:30
''Βγάλε τη μάσκα''

<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]-->Ο καθένας λοιπόν ψάχνει να βρει, τη στολή που του ταιριάζει, τη μάσκα που τον κρύβει και παράλληλα προκαλεί το ενδιαφέρον. Το μυστήριο πάντοτε γοητεύει την ανθρώπινη φύση, αρκεί να υφίσταται. Στην ζωή μας, άλλοτε ως πρωταγωνιστές, άλλοτε ως θεατές και πολλές φορές ως μάσκα, υπηρετούμε ρόλους. Ένας λόγος που το θέατρο λατρεύτηκε από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι και γιατί παρέχει ένα ευρύ ρεπερτόριο ρόλων για να μιμηθούμε και για να ντυθεί η γύμνια του ανασφαλούς Εγώ.

Ντυνόμαστε ρόλους που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των άλλων, την εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς και φυσικά τη φτιασιδωμένη εικόνα που έχουμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Αρχίζει ο χορός της σύμβασης και το γαϊτανάκι των παρεξηγήσεων. Ανάμεσα σ’ αυτό που είμαστε και σ’ αυτό που θέλουμε να δείχνουμε, τον εαυτό μας και την εικόνα μας, το πρόσωπο και το προσωπείο. Κάποιοι ακολουθώντας το επαγγελματικό τους όνειρο ή στερεοτυπικές μορφές ζωής, ασυνείδητα, στέρησαν μεγάλα ταλέντα στο χώρο της υποκριτικής. Το ψεύδος και η νοθευμένη έκφραση έχουν γίνει οι σερπαντίνες της καθημερινότητας. Διασκεδάζουμε εντυπώσεις.

Γινόμαστε ψιμυθιολόγοι του εαυτού μας. Μόνο που το βάψιμο είναι για να τονίζουμε τα χαρακτηριστικά μας, όχι για να τα αλλοιώνουμε. Αναλώνουμε τη ζωή μας σε αρνητικές σκέψεις, άγχη, εφήμερες και κυνικές καταστάσεις. Κάτω από τις μάσκες, τους ρόλους, τις κοινωνικές επιταγές, τις συνακόλουθες ομοιόμορφες βλέψεις και πεποιθήσεις και τη στολή του δισταγμού, βρίσκεται ο εαυτός μας. Μέσα του υπάρχει ελευθερία, δύναμη, αυθορμητισμός, δημιουργικότητα, γνησιότητα επιθυμιών και αισθημάτων. Μήπως να μασκαρευτούμε αυτό που πραγματικά είμαστε; Να γνωρίσουμε τον αληθινό μας εαυτό, τις δυνατότητές μας και την προοπτική προόδου που πάντα υπάρχει; Το να τα βρούμε με τον εαυτό μας αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ της ευτυχίας.

καλό ξημέρωμα σε όλους

johnjohnyamaha
06.04.2012, 22:31
kath3111 https://encrypted-tbn1.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSDrcceB8D-KBjPBCKZvXhLJiDvYZoew4ygr0pGgdh0SgyBSedw
αλλα επειδη ανεβασατε ολοι τον πήχη με αναγκαζετε νακανω επίδειξη των αγγλικων μου αλλα και των ιστορικων μου γνωσεων:)
Ζους (Zeus)
Ζους γουόζ δε λήντερ οφ δε δωδεκάθεον. Δε τζένεραλ φά....ερ. Χι γουόζ σίττινγκ ον δε χάιεστ κόρυφ οφ δε μάουντεν Όλυμπους εντ χι γουόζ μπάνιζινγκ έβριθινγκ φρομ δέαρ, λάικ European Central Bank, Δ.Ν.Τ. κλπ. Χι γουάζ ντρήνκινγκ νέκταρ, ίτινγκ αμπρόσια εντ φοροδιαφευγάιζινγκ ολ δε τάιμ. Χι γουάζ ε γκρέιτ μπερμπάντερ εντ ίβεν δόου χι γουάζ μάρριντ το Ήρα, χι γουάζ ζαχαράιονινγκ μπιούτιφουλ γκερλς εντ μπόις. Ήρα χας μπηκάμ ε ντέσπερετ χάουσγουάιφ μπηκόουζ οφ χις κάμωματς, εν υστέρικ, μικροπρέπικ τάρανδ γούμαν. Ιν όρντερ του ζευγαρωσάιζ γουίθ δε μόρταλ νετλίσιους χιούμαν μπήινγκς, Ζους γουάζ τσέιντζινγκ φίγκιουρς λάικ Τάκης Ζαχαράτος.
Μπατ. ίβεν ιφ γιου αρ ε γκαντ, δερ καμς ε τάιμ γουέν γιου τέιστ Νέμεσις. Ζους φολ ιν λαβ γουίθ ε κολ γκερλ κολντ Γιούροπ. Γιούροπ γουάζ α τσάπερδον. Τράιινγκ του σεντιούς χερ, Ζους μεταμορφωσάιζντ χιμσέλφ του ε μπουλ.(Νοτ ε ρεντ μπουλ, ε μπλακ μπουλ) Χι τουκ Γιούροπ ον χις μπακ, χι κράιντ «τζους» του Ήρα εντ δέυ λεφτ τουγκέδερ του δε Νορθ. Δε θρυλ σεζ δατ Γιούροπ φάουντ άουτ σουν δατ χι γουόζ μάρριντ εντ ση κατ χις μπολλς οφ (ευνουχισάιζντ χιμ) του ετέρνιτυ. Δε χόουλ Γκρης, (Ζους'ς κάντρυ) ις πέιινγκ, σινς δεν, δε μάρμαρον.
Χέρκουλες
Χέρκουλες γουάζ δε γκρέιτεστ χήροου οφ δε γκρηκ μυθόλοτζυ. Χι γουόζ δε σον οφ Ζους εντ Αλκμήνη, ας γουή σέυ, οφ Άντρου εντ Μάργκαρετ. Χι χαντ μούσκουλς, πόντικς εντ κοίλιακς γουιδάουτ τέικινγκ ένυ αναμπόλικς. Χι γουάζ fit εντ φετς (φέτες). Χι στάρτεντ μέικινγκ κιλομέτερς ον δε τσούλινγκ κόρριντορ, γουέν χι γουάζ ε μπέιμπι. Δατς χάου χι μάνατζντ του κιλλ του (2) σνέικς ιν χις μπέιμπι μπεντ.
Γουέν χι μπηκέιμ ε τηνέιτζερ, χι ολρέντι χαντ ε στηθ οφ στόουν εντ ε ποτέιτο χαρτ. Δεν, χι φάουντ χιμσέλφ του ε σταύροδρομ. Του (2) γουίμιν απήερντ του χιμ (Άρετη εν Κάκια) εντ ασκντ χιμ του τσουζ. Χι τσόουζ Άρετη εντ δατ τσόις στιλ τον τσούζ. (Χις φάδερ Ζους, γουντ χαφ τέικεν δεμ μποθ) Χι εντζόιντ Άρετη φορ 100 ντέις εντ άφτερ δατ χι στάρτεντ δε βρώμικ τζομ. Χι γουάζ φορσντ του μέικ θερτίν (13) αθλς. Τουέλφ (12) οφ δεμ (Αυγεία'ς σκατς, Στυμφάλιντ χενς, Κιλλ Λερναία Ύδρ, ετσέτερα) αρ τζένεραλλυ νόουν του δε πάμπλικ. Δε θερτίνθ (13ος) αθλ, δε «μάστερινγκ οφ δε ντέφισιτ» (η τιθάσευση του ελλείμματος) χας νοτ χάππεντ γετ. Γουή γουέητ.
Plutos
Δε άνσιεντ Πλούτος χας νάθινγκ του ντου γουίθ Γκούφι'ς ντογκ, Πλούτο. Χι γουάζ ε σέκοντ κλας γκαντ χου γουάζ νοτ γκίβεν ε πλέις ιν Όλυμπος μπικόουζ χι γουάζ ΑΜΕΑ. Γκρης χας όλγουειζ μπην κρούελ του ΑΜΕΑ. Πλούτος χαντ ε κούσουρ. Χι γουόζ μπλάιντ. Αμπσολούτλυ γκάβουλιακ. Μπατ χι γουάζ ζάμπλουτ. Χι ντιντ νοτ νόου γουότ χι χαντ. Χις καρακτερίστικ, χις «τρέιντ μαρκ», γουόζ δε Κέρας οφ Αμάλθεια, ε λονγκ τζουφ μάρκουτς φουλ οφ μπίκικινς, κάραμελς, μέζεδακς, κόντομς εντ άδερ πρόντακτς, φρη εντ γουιδάουτ φίπια (φ.π.α. αγγλιστί) . Μπατ δε μπίζνες μεν εντ δε μέσαζοντς ντιντντ λάικ δις. Δέυ μπιλίβντ όνλυ ιν ντόλλαρ εντ γιούρο. Σόου, ράιτ άφτερ δε γκόλντεν σέντουρι οφ Περίκλες, Πλούτος λεφτ Γκρης εντ νέβερ κέιμ μπακ εγκέν. Χι γουέντ μέταναστ του δε Γουέστ εντ χι θρου ε μπλακ στόουν μπιχάιντ χιμ. Χι νέβερ σεντ ε μπανκ τσεκ του χις χομ λαντ. Χις όνλυ σεντς γιουροπίαν πηπλ χου ντοντ ρησπέκτ ας του ινσπέκτ ας.
Kallikratis
Καλλικράτης γουάζ νοτ ε μυθολότζικαλ περσονάλιτι. Καλλικράτης γουάζ εν αρσιτεκτ οφ δε γκόλντεν σέντουρι οφ Περίκλες. Λάικ Καλατράβα. Χιμ εντ χις φρεντ Ικτίνος χαντ επιστρατευσάιζτν πλέντι οφ δουλς χου γουόρκντ ντεμοκρατίκαλλυ νάιτ εντ ντέι εντ κρηέιτεντ δε Πάρθενον γουίτς ις στιλ ε πολ οφ ελξ φορ ολ δε τούριστς οφ δε γουόρλντ.
Μπατ δερ ιζ όλσο ενόδερ Καλλικράτης ιν Γκρης. Καλλικράτης 2. Δις ουάν ις ε μυθολότζικαλ άντιτυ. Ε σούπερ τζέρμαν χήροου, χαλφ (50%) χιούμεν εντ χαλφ (50%) Ραγγούσης, χου γουάντς του ρη- οργκανάιζ Γκρης. Λάικ ε βίκινγκ Δον Κιχότ. Χι ις τσέιντζιν χις ντέρτυ κλόουθς εντ χι ις γουέρινγκ δεμ φρομ δε όποζιτ. Καλλικράτης λαβς μπιγκ μεντιτερρένιαν περίφερις εντ κιλλς ίννοσεντ λόκαλ άρχοντς. Χι ις ε σάμπζεκτ οφ πάμπλικ ντισκάσιον.
Του μπη (ορ νοτ του μπη) κοντίνιουντ... :D:D:D
logiastoxarti

http://www.os3.gr/archive_zapink/mpost6.jpg
foto του Μέντη Μποσταντζόγλου (ΜΠΟΣΤ)

kath3111 θα σου το στειλω μεσω μηνυματος http://fc07.deviantart.net/fs14/f/2007/079/a/9/for_sy_dra_by_chibicaty.gif

kath3111
06.04.2012, 23:09
kath3111 https://encrypted-tbn1.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSDrcceB8D-KBjPBCKZvXhLJiDvYZoew4ygr0pGgdh0SgyBSedw
αλλα επειδη ανεβασατε ολοι τον πήχη με αναγκαζετε νακανω επίδειξη των αγγλικων μου αλλα και των ιστορικων μου γνωσεων:)


<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.
Ότι λάμπει δεν είναι πάντοτε χρυσός,
ούτε το διαμάντι δείχνει την πραγματική
του λάμψη αν δεν το κατεργαστούμε πρώτα.

Χαμόγελα που κρύβουν θλίψη βαθιά
και δάκρυα που αποδεικνύονται κροκοδείλια,
απαντούμε συχνά στο διάβα μας.
Πλούτος που μετατρέπεται σε άνθρακα,
φτώχια που αποκαλύπτει παλάτια.
Ομορφιά τεχνητή και ασχήμια επιτηδευμένη.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια μας να
αποκρύψουμε αυτό που πραγματικά
είμαστε, μην τυχόν και μας εκμεταλλευτούν,
καταλήγουμε να πρωταγωνιστούμε σε
καθημερινές καλοδουλεμένες παραστάσεις
τις οποίες και βαφτίζουμε ζωή.

Ο χαρακτήρας όμως που ενσαρκώνουμε
σύντομα θα καταλάβει το σώμα μας, ως
άλλος ξενιστής και εμείς θα απομείνουμε
μαριονέτες φυλακισμένες στο ίδιο μας το παραμύθι.
Χωρίς να μπορούμε να αναγνωρίσουμε την
αλήθεια απο το ψέμα. Χωρίς διέξοδο.

"'Ενα θέατρο είναι η ζωή
μάσκα διάλεξε αν θέλεις και εσύ
κρύψε τον πόνο σου μεσ΄τη χαρά
κι όλα θα είναι καλά..."


ΥΣ.johnjohnyamaha αφού πρώτα σε ευχαριστήσω
σε παρακαλώ κάνε μια μετάφραση στην ανάρτηση σου
υπάρχουμε και εμείς '''οι πτωχοί τω πνέύματι'''':o
που δεν κατ-έχομεν την αγγλικην:o

tankian
07.04.2012, 15:21
κάνοντας μια βολτα σήμερα στις αγγελίες στο διαδίκτυο, βρήκα την εξής παρακάτω:

Νυφίτσες. Ξέρει κάνείς που να βρώ;

Θελω πολυ να παρω μια νυφιτσα (επειδή η tankian έχει) αλλα δεν εχω ιδεα που μπορω να βρω μια.
Έκατσα και διαβασα πολλα για τη φροντιδα και την κατοχη νυφιτσας και μου αρεσει πολυ γιατι ειναι πολυ γλυκούλι ζωακι...

Δεν θελω να παω σε ενα καταστημα που δεν ενδιαφερονται και θα υπαρχει μονο μια νυφιτσα, καπου στη γωνια, και δεν θα μπορω να διαλεξω ουτε χρωμα(καλα αυτο δεν ειναι βασικο),ουτε φυλλο και ουτε ηλικια.και θα μου δωσουν και καμια αρρωστη...οποτε θα ηθελα αν μπορειτε να μου πειτε που μπορω να βρω μια "ποικιλια"(δεν ειπα να διαλεξω και αναμεσα απο 50, αλλα οχι και μονο μια) και να ειμαι και λιγο σιγουρη για την καλη υγεια της!!!
Εχει κανεις πληροφοριες?


μπηκα λοιπον σ' αυτό το θέμα που έχει τίτλο "λίγες σκέψεις" γιατί έκανα όχι λίγες, αλλά μόνο μία :
ΒΙΚΥ11 εσύ έχεις αναρτήσει αυτή την αγγελία στον ιντερνετ???:cool:



http://static.freepik.com/free-photo/weasels-weasel_19-95725.jpg

evieva
07.04.2012, 16:33
Πράγματι υπάρχει αυτή η αγγελία στο ιντερνέτ και έχω να δηλώσω φίλη tankian:
Ζήλια και φθόνος από μέρους της. τσ τσ τς Την έχω ικανή να στις δηλητηριάσει πρόσεχε.
Και οι σκέψεις μου είναι αυτές :

Λίγοι άνθρωποι το έχουν στη φύση τους αυτό: να τιμούν χωρίς φθόνο τον ευτυχισμένο φίλο τους.
Αισχύλος 525-456 π.Χ.

Από την άλλη όμως :

Όποιος δεν προκαλεί το φθόνο, δεν είναι σε θέση να προκαλέσει ούτε το θαυμασμό.
Αισχύλος 525-456 π.Χ.


Εν κατακλείδι :
Μας αρέσουν πολύ περισσότερο αυτοί που μας μιμούνται παρά αυτοί που προσπαθούν γίνουν ισάξιοί μας. Γιατί η μίμηση είναι σημάδι εκτίμησης, ενώ η επιθυμία να γίνεις ισάξιος είναι σημάδι φθόνου.
Madame de Sable 1599-1678, Γαλλίδα διανοούμενη

tankian
07.04.2012, 16:42
Πράγματι υπάρχει αυτή η αγγελία στο ιντερνέτ και έχω να δηλώσω φίλη tankian:
Ζήλια και φθόνος από μέρους της. τσ τσ τς Την έχω ικανή να στις δηλητηριάσει πρόσεχε.


τα βλέπεις εβιέβα? και εκτός οτι θα συμφωνήσω με τους διαννοούμενους που έβαλες και μ' αυτά που λένε οι άνθρωποι, έκατσα η καημένη κι έψαξα (γιατί φοβάμαι...καταλαβαίνεις...μη μπει και τα κάνει όλα λαμπόγυαλα για δυο ριμαδονυφίτσες, άσε που φοβάμαι και τις κατάρες...του τύπου να τις δω ανάσκελα και τέτοια) και κοίτα τι βρήκα:


Δινονται 2 οικοσιτες νυφιτσες. <hr style="color:#FFFFCC; background-color:#FFFFCC" size="1">
Χαριζονται 2 οικοσιτες νυφιτσες 5-6 μηνων και οι δυο.Αρσενικο θηλυκο.Δινονται μαζι με αρκετη ποσοτητα τροφης και γλυκων,πολλα παιχνιδια και αλλα απαραιτητα για την υγεια τους.Θα χρειαστει να στειρωθουν οταν γινουν 9 μηνων,τα εξοδα αναλαμβανονται απο μενα.
Ειναι πολυ καλα εκαιδευμενες, χρησιμοποιούν τουαλετα,ηρεμες,φιλικες με τους ανθρωπους και παρα πολυ φατσες.
Η θηλυκια ειναι κλασικο sable χρωμα,και η αρσενικια ειναι patterned-shampage(δηλαδη ασπρη με λιγο κιτρινο και καφε).Δινονται αποκλειστικα σε γνωστες,που εχουν αρκετο χρονο να αφιερωσουν!Γιατι αν μεινουν σε "κανονικο" κλουβι του εμποριου θα χρειαζονται 2-3 ωρες να παιζουν σε ελευθερο χωρο,καθημερινα.
Οποιος/οποια ενδιαφερεται ας εποικοινωνησει μαζι μου,
6947........ Γιαννης.ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

BlKY11
07.04.2012, 17:02
μπηκα λοιπον σ' αυτό το θέμα που έχει τίτλο "λίγες σκέψεις" γιατί έκανα όχι λίγες, αλλά μόνο μία :


ΒΙΚΥ11 εσύ έχεις αναρτήσει αυτή την αγγελία στον ιντερνετ???

Πράγματι υπάρχει αυτή η αγγελία στο ιντερνέτ και έχω να δηλώσω φίλη tankian:
Ζήλια και φθόνος από μέρους της. τσ τσ τς Την έχω ικανή να στις δηλητηριάσει πρόσεχε.


τα βλέπεις εβιέβα? και εκτός οτι θα συμφωνήσω με τους διαννοούμενους που έβαλες και μ' αυτά που λένε οι άνθρωποι, έκατσα η καημένη κι έψαξα (γιατί φοβάμαι...καταλαβαίνεις...μη μπει και τα κάνει όλα λαμπόγυαλα για δυο ριμαδονυφίτσες)

χαχαχα Στις σκεψεις ε??
ωραια λοιπον, Οι σκεψεις μου οταν εμαθα για τις νυφιτσες της tankian ηταν αυτες
πρωτη σκεψη
Τι ωραια να ξεχασει να τις ταισει και να ψοφησουν
δευτερη σκεψη
Μακαρι να τις ταισει πολυυυ μεχρι να σκασουν
τριτη σκεψη
θα παω και θα τις παρω στο ιβεντ ανταλλαγων

ΠΟΤΕ ομως δεν σκεφτηκα να βαλω αγγελια
Θα μεινω με την τριτη σκεψη και θα περιμενω . Ποσο μπορει ν΄αργησει:D

tankian
07.04.2012, 17:07
χαχαχα Στις σκεψεις ε??
ωραια λοιπον, Οι σκεψεις μου οταν εμαθα για τις νυφιτσες της tankian ηταν αυτες

τριτη σκεψη
θα παω και θα τις παρω στο ιβεντ ανταλλαγων


Θα μεινω με την τριτη σκεψη και θα περιμενω . Ποσο μπορει ν΄αργησει:D


αυτά ειναι τα δύσκολα...
και που να απευθυνθώ εγώ τώρα να βάλουν κανα σεκιουριτά να φυλάει τις φάρμες και τις νυφίτσες?
σνόρκελ εσύ? μήπως μπορείς να κάνεις κάτι γι αυτό?:cool: εκτός απο το να μου δώσεις τη παραδοσιακή μου καρτούλα?

fofo240292
07.04.2012, 19:31
Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα

Στίχοι: Razastarr
Μουσική: Razastarr
Πρώτη εκτέλεση: Razastarr


Κι αν είναι ο ουρανός , ένας άγνωστος φίλος,
αν είναι η καρδιά ασταμάτητος μύλος
που γυρνά και γυρνά,
σου βαστά τη ζωντάνια, θαρραλέο βλέμμα που κοιτά μπροστά,
κι είναι χάρισμα απ’ το Θεό,
τα αστέρια που σου κρατάν’ συντροφιά, ευχαριστώ..
αυτή η φεγγαρόλουστη νύφη που σε κοιτά
σαν οπτασία φαντάζει, σου μιλά
είπε πως θα μείνει παντοτινά
να σου λέει παραμύθια και να σε φιλά γλυκά,
μου δίνεις ανάσες στην ερημιά,
μη φεύγεις μείνε κοντά,
τα όνειρα είναι ανώνυμα στο χέρι σου που χαράχτηκε η ζωή,
πάρε απλά το φως αγκαλιά
και φύγε μακρυά.....

Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα,
στην καρδιά και στον νου μάθανε να χορεύουν ανώδυνα,
πολλές φορές αποβάλλονται επώδυνα,
και τι δεν θα ’δινα...
να μπορούσα να διώξω το γκρίζο που κρύβει τα αστέρια,
απ’ τη στεριά το άπειρο με ελκύει αφάνταστα,
τα χέρια σηκώνω ψηλά,
ποιός είναι στα αλήθεια ο παράδεισος που αξίζει πραγματικά;
μήπως είναι η ζωή που γλυστρά;
μικρά καθημερινά θαύματα που περνάνε απ’ τα μάτια μπροστά
μα δεν γυρνάει το βλέμμα,
η στροφή του αιώνα θέλω να πιστεύω δεν είναι το τέρμα,
ίσως είναι ακόμα ένα ψέμα,
βάζω στοίχημα με μένα,
ποιός θα στρίψει το κέρμα

Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα
στον ουρανό γυρνάνε μόνιμα
παράνομα και νόμιμα
Τα πιο όμορφα όνειρα είναι ανώνυμα
μην τα φοβάσαι είναι ανώδυνα

Η ζωή κυλάει,
είναι στιγμές που η μελωδία σου χαμογελάει,
στην καρδιά σου πάνω ακουμπάει,
τίποτα απο ’σένα δεν ζητάει,
όπου φυσάει ο αέρας πετάει
αν την νοιώθεις μόνο σε ρωτάει
μακάρι να ’ξερα γιατί η ομορφιά στον κόσμο απαρατήρητη περνάει,
χάνουμε τις στιγμές που τα όνειρα μας συναντάει,
εκεί ψηλά στον ουρανό ταξιδεύει και πάει...

Σκόρπιες σκέψεις,
γυρνάω, γυρνάω, γυρνάω, γερνάω, ρωτάω, χαλάω, που πάω,
αγαπάω, πετάω, τα σπάω,
στον βούρκο μου μέσα χωμένος κολλάω,
κυλάω, μα αρκεί να τολμάς,
υπάρχουνε δρόμοι πολλοί για να πας,
κάποιος σοφός μπεκρής είπε είναι καλό να τραγουδάς,
ή θα σε πούνε τρελλό ή θα τους δώσεις μια στιγμή καλής καρδιάς,
συγκίνησης, χαράς,
κι όταν δοθείς αντάλλαγμα μη ζητάς,
αφού το κάνεις αξίζει απλά να τ’ αγαπάς,
κάθε κόκκος άμμου ένας πλανήτης μες το σύμπαν,
ανήκεις στη γη που πατάς,
γεννιέσαι, ζεις, πεθαίνεις, πετάς ...

johnjohnyamaha
07.04.2012, 23:21
θα αλλαξω τον τιτλο απο το κειμενο που βρηκα

γίναμε καλύτεροι παρόλο που προσπαθησαν να μας αλλοτριώσουν ηθικά απο τα παιδικα μας ακομη χρονια........

* Τον Σκρουτζ Μακ Ντακ να συσσωρεύει πλούτο, εκμεταλλευόμενος ακόμα και τους συγγενείς του.
* Τον Ντόναλντ Ντακ με τα ανίψια του να είναι μια ζωή άνεργοι και όμως να επιβιώνουν.
* Τον Μίκι Μάους να υπόσχεται γάμο στη Μίνι, αλλά να μη την παντρεύεται ποτέ.
* Τον Πινόκιο να λέει συνεχώς ******.
* Τον Αλαντίν να είναι κλέφτης και να κάνει παρέα με τον Αλή Μπαμπά και άλλους 40 κλέφτες.
* Τον Μπαγκς Μπάνυ να είναι ο πιο αλήτης της παρέας και να κλέβει συνεχώς το καρότο το επιούσιο.
* Τον Ντάφυ Ντακ, να κοροϊδεύει όλο τον κόσμο.
* Τον Ταρζάν να τριγυρνάει γυμνός από δω κι από κει.
* Τη Σταχτοπούτα να γυρνάει σπίτι της μεσάνυχτα. Και ξυπόλυτη.
* Τη Χιονάτη να μένει σε ένα σπίτι με επτά άντρες!!!
* Τον Μπάτμαν να οδηγεί με 300 χλμ την ώρα, παραβιάζοντας όλους τους κώδικες.
* Τον Ποπάυ να έχει τατουάζ και να καπνίζει συνεχώς πίπα.
* Τον Σούπερμαν να κρύβει την πραγματική του ταυτότητα.
* Και τελευταίο τον Πάκμαν, να τρέχει σε ένα σκοτεινό λαβύρινθο με ηλεκτρονική μουσική, καταπίνοντας χαπάκια αγνώστου προελεύσεως.
Με όλο αυτό το παιδικό μορφωτικό back-ground, περιμένει κανείς κάποια προκοπή κατά την ενηλικίωση;

george-eyh
08.04.2012, 10:14
Δέξου αυτό που σου προσφέρει η ζωή και προσπάθησε να πίνεις από τα ποτήρια που έχεις μπροστά σου. Πρέπει να πιεις απ' όλα τα κρασιά: από κάποια μόνο μια γουλιά,από άλλα το μπουκάλι ολόκληρο" (μπρίντα-paulo coelho)
"Οτι πράττεις σε καθορίζει ,όχι ότι είσαι μέσα σου..."

Morihei Ueshiba ( 1883-1969 , Γιαπωνέζος ιδρυτής του Aikido)

Ακόμη και ο πιο δυνατός άνθρωπος έχει μια σφαίρα δύναμης. Τράβηξέ τον έξω από αυτήν τη σφαίρα, μες στη δική σου, και η δύναμή του θα εξαφανιστεί.

Ποτέ δεν κάνουμε επίθεση. Η επίθεση είναι ένδειξη ότι έχουμε χάσει τον έλεγχο.


Τέσσερις μεγάλες αρετές: Γενναιότητα, Σοφία, Αγάπη, Φιλία.

Αν ο αντίπαλος σου επιτίθεται με φωτιά, αντιμετώπισέ τον με νερό, με το να γίνεις εντελώς ρευστός και ευκίνητος. Το νερό, από τη φύση του, ποτέ δεν συγκρούεται και δεν συντρίβεται σε κάτι. Αντίθετα, καταπίνει κάθε πλήγμα, χωρίς να πάθει τίποτα.

Από τη στιγμή που σε απασχολήσουν τα καλά και τα κακά των συνανθρώπων σου, ανοίγεις μια πόρτα για να μπει μέσα η κακία. Το να ελέγχεις, να ανταγωνίζεσαι και να κριτικάρεις τους άλλους σε αδυνατίζει και σε νικά.

Για να ασκείς την τέχνη της γαλήνης: Ηρέμησε το πνεύμα σου και γύρισε πίσω στην πηγή. Καθάρισε το σώμα και την ψυχή αποβάλλοντας κάθε κακία, εγωισμό και επιθυμία. Να είσαι ευγνώμων για τα δώρα του σύμπαντος, την οικογένεια τη φύση, τους συνανθρώπους σου.


Ποτέ μην αποφεύγεις μια πρόκληση, αλλά μην προσπαθείς να ρίξεις ή να ελέγξεις έναν αντίπαλο με αφύσικο τρόπο. Άσε τους επιτιθέμενους να έρχονται με όποιο τρόπο θέλουν, και ενώσου μαζί τους. Ποτέ μην κυνηγάς τους αντιπάλους. Άλλαξε την κατεύθυνση κάθε επίθεσης και προσπάθησε να βρεθείς πίσω της.

Θεοδόσης61
08.04.2012, 10:26
- O άνθρωπος είναι χτήνος! φώναξε και χτύπησε με θυμό το ραβδί του στις πέτρες. Μεγάλο χτήνος. Δεν το ξέρει η ευγένειά σου, σου ήρθαν μαθές όλα βολικά, μα ρώτα και μένα· χτήνος, σου λέω! Του 'καμες κακό; Σε σέβεται και σε τρέμει. Του 'καμες καλό; Σου βγάζει τα μάτια.
Κράτα την απόσταση, αφεντικό! Μη δίνεις θάρρος στους ανθρώπους, μην τους λες πως όλοι είμαστε ένα, πως όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα· γιατί ευτύς θα σου πατήσουν το δίκιο σου, θα σου αρπάξουν το ψωμί σου και θα σε αφήσουν να ψοφήσεις της πείνας. Κράτα την απόσταση αφεντικό το καλό που σου θέλω!
- Μα δεν πιστεύεις εσύ σε τίποτα; έκαμα φουρκισμένος.
- Όχι δεν πιστεύω σε τίποτα - πόσες φορές να σου το πω; Δεν πιστεύω σε τίποτα, μήτε σε κανένα, παρά μονάχα στο Ζορμπά. Όχι γιατί ο Ζορμπάς είναι καλύτερος από τους άλλους, καθόλου, μα καθόλου! Χτήνος κι αυτός. Μα πιστεύω στο Ζορμπά γιατί αυτόν μονάχα έχω στην εξουσία μου, αυτόν μονάχα ξέρω, όλοι οι άλλοι φαντάσματα. Με τα μάτια του βλέπω, με τ' αυτιά του ακούω, με τ' άντερά του χωνεύω. Όλοι οι άλλοι, σου λέω, φαντάσματα. Άμα θα πεθάνω εγώ, όλα πεθαίνουν. Όλος ο Ζορμπαδόκοσμος πάει στο φούντο!

"Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά", Νίκος Καζαντζάκης

george-eyh
08.04.2012, 11:02
επειδη μας διαβαζουν και μικρα παιδια καλο ειναι να γνωρισουμε και τον αισωπο
η κατσίκα και ο γάιδαρος

πριν από αρκετό καιρό, ένας χωρικός είχε μια κατσίκα και ένα γάιδαρο. επειδή ο χωρικός έδινε περισσότερη τροφή στο γάιδαρο, η κατσίκα ζήλεψε. σκέφτηκε τότε ένα κόλπο, για να τον βγάλει από την μέση και να τρώει αυτή όλο το φαγητό. βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της, πήγε μια μέρα κοντά στον γάιδαρο και του είπε:
- αχ, καημένε κυρ γάιδαρε, σε λυπάμαι. όλη μέρα εργάζεσαι και δεν στέκεσαι ούτε στιγμή. την μια σε βλέπω να αλέθεις στον μύλο, την άλλη να κουβαλάς ξύλα, βάσανο είναι η ζωή σου. δεν θέλεις κι εσύ να ξεκουραστείς λιγάκι;
ο γάιδαρος σκέφτηκε για λίγο αυτά που του είπε η κατσίκα και ύστερα την ρώτησε με φωνή γεμάτη παράπονο:
- δίκιο έχεις κυρά κατσίκα μου, αλλά τι να κάνω;
το σχέδιο της κατσίκας προχωρούσε όπως το είχε φανταστεί. με φωνή γεμάτη συμπάθεια αποκρίθηκε στο γάιδαρο:
- άκου τι θα κάνεις. θα καμωθείς πως σεληνιάστηκες. θα βγάζεις αφρούς από το στόμα και θα πέσεις σε ένα βαθύ λάκκο. εκεί θα μπορέσεις να ξεκουραστείς αρκετά.
ο γαϊδαράκος της ιστορίας μας, δεν φημιζόταν ιδιαίτερα για την εξυπνάδα του και έτσι μόλις άκουσε την κατσίκα αποφάσισε να κάνει πράξη αυτά που του πρότεινε. την επόμενη ημέρα, καθώς περπατούσε φορτωμένος, είδε στην άκρη του δρόμου ένα πολύ βαθύ λάκκο. αρπάζοντας την ευκαιρία, δίνει ένα σάλτο και πηδάει μέσα στον λάκκο, που για κακή του τύχη στον πάτο ήταν γεμάτος πέτρες. όπως ήταν φυσικό, ο συμπαθής γάιδαρος χτύπησε άσχημα.
ο χωρικός βλέποντας το ζώο του χτυπημένο, φώναξε αμέσως τον κτηνίατρο, ο οποίος του είπε:
- για να γίνει ο γαϊδαράκος σου καλά, θα σφάξεις την κατσίκα και από το πνευμόνι της θα κάνεις μια αλοιφή με την οποία θα αλείψεις τις πληγές του γάιδαρου.
και έτσι έγινε. η κατσίκα σφάχτηκε, ενώ ο γαϊδαράκος γιατρεύτηκε και συνέχισε την ζωή του. μάλιστα, μερικοί λένε ότι ο χωρικός του έδινε να φάει και την μερίδα της κατσίκας.

--kitty69--
08.04.2012, 14:02
επειδη μας διαβαζουν και μικρα παιδια καλο ειναι να γνωρισουμε και τον αισωπο
η κατσίκα και ο γάιδαρος

To καλύτερο και ευχής έργο θα ήταν να μέναμε μόνο στα παραμύθια του αισώπου και κάθε άλλου είδους λαικό παραμύθι,που αμη τι άλλο έχουν πολλά να σου δώσουν, να σου διδάξουν...
Έλα όμως που υπάρχουν και τα παραμύθια της πραγματικότητας...και αυτά δεν έχουν τίποτα να σου δώσουν ,παρά μόνο να σου πάρουν.....

Η Πρασινοσκουφίτσα ετοιμαζόταν εκεί­νο το απόγευμα, ως ευσυνείδητο καραβάκι, για τον καθημερινό της παρά­νομο απόπλου. Έβαλε την πράσινη ξηλωμένη κάπα της, πήρε την καλαθάκι της και χορο­πηδώντας μπήκε στην κουζίνα της καλύβας για να παραλάβει το «πράμα»… Ήταν έτοι­μη να συνοψίσει τους κανόνες της σωστής διακίνησης με τον μηχανικό τρόπο που λένε το «Ορκίζομαι να είπω….» στα δικαστήρια («Δεν θα πιάσω κουβέντα με άλλα καραβά­κια, ακόμα κι αν είναι καραβάκια του Μπουρνόβα, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν ξένο να κορφολογήσει το γλαστράκι μου, δεν θα φάω τη γέμιση της χορτόπιτας κ.λπ.»…) και αμέσως μετά να αναχωρήσει για το σπιτάκι της άρρωστης γιαγιάκας της.
Όμως η μανούλα της την πρόλαβε… «Πρασινοσκουφίτσα, ξέρω ότι η καθημερι­νή διαδρομή σου στο δάσος έχει υποκατα­στήσει ψυχολογικά την εξαρτημένη εργα­σία και το ωράριο, όμως δεν έχει νόημα να στο κρύψω… Γίναμε πάλι περιττές για το Σύστημα. Το… εμπόρευμά μας είναι πλέον νόμιμο. Η γιαγιά και η κάθε γιαγιά έχει ενώπιον του νόμου το δικαίωμα να προλα­βαίνει και να σκοτώνει τον εαυτό της μόνη της. Και δεν χρειάζεται να καμουφλάρεις πια το ταμπελάκι της κάπας που αγοράσα­με από την Ολλανδία επειδή γράφει “100% ”αγνό εμπόρευμα ούτε έχει νόημα να κάθομαι εγώ να στρίβω τρίφυλλους ντολμάδες και να ανοίγω φύλλο για χορτόπιτα. Εμείς θα πάμε για φούντο και η πελατεία θα πάει για φούντα. Με απόδειξη».
Τα νέα δεδομένα έπεσαν σαν ΦΠΑ 23% στο κεφαλάκι της Πρασινοσκουφίτσας. Σήκωσε αμήχανα την άκρη της κάπας της, την έβαλε στο στόμα της κι άρχισε να την απομυζά, όπως έκανε πάντα την ώρα που προβληματιζόταν. Κάτι η αταβιστική ενέρ­γεια, κάτι οι ουσίες της φυσικής ίνας, της ήρθε μια Διαύγεια… «Ναι, αλλά η γιαγιά είναι συγγενής. Μπορεί να επιμείνει στον πατροπαράδοτο τρόπο. Μπορεί να μη θέλει να αυτοκτονεί από ξένα χέρια.
Η μαμά της Πρασινοσκουφίτσας πλησίασε την κόρη της, της τράβηξε το χέρι, χάιδεψε με τρυφερότητα τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο που σχηματίζονταν στο μπράτσο της , έξυσε και τον δικό της αστερισμό του Τοξότη και της είπε: «Μην αγχώνεσαι. Οι τιμές στην αγορά θα πέσουνε λόγω ανταγωνισμού. Θα μας κοστίζει και μας λιγότερο η δόση μας. Άλλωστε εμείς είμα­στε περισσότερο εγκρατείς. Κρατάμε και ένα ποσό κάθε εβδομάδα για φρουτάκια και ιντερνετικό μπλακ-τζακ... Ενώ η για­γιά, με τον δρόμο που είχε πάρει μετά το Μεσοπρόθεσμο, πολύ σύντομα είτε θα πήγαινε να βρει την Έιμι Γουάινχαουζ, που είχε απωθημένο να την ταΐσει κανένα μπριάμ να λαδώσει το άντερό της, είτε θα έμπαινε για rehab σε κανένα Κρατικό Ίδρυμα και θα της την έτρωγε τη σύνταξη ο Κοβέρδος…»
«Τι είναι αυτός, μαμά;Καραβάκι;»
«Επίσημο καραβάκι to be. Θα αρχίσει σύντομα να παρακρατεί συν-τάξεις κάθε μήνα στους χρονίως πάσχοντες και να χορηγεί τα ειδικά θεραπευτικά χαπάκια. Αθέμιτος ανταγωνι­σμός… Σούπερ-μάρκετ».
«Τι να κάνω τώρα, μανούλα; Να πάω στη γιαγιά τα “καλούδια”;»
«Πήγαινέ τα για τελευταία φορά με τον old time classic τρόπο. Και κοίτα να την καλοπιάσεις. Άσ’ τη να μασουλήσει χωρίς χρέωση την κάπα σου. Κάνε της και κανένα κομπλιμάν για τα μάτια, τη μύτη, το στόμα της… Θαύμασέ τα, π.χ., επειδή είναι μεγά­λα και μ’ αυτά μπορεί να επιλέγει το καλό το πράμα…»
Η Πρασινοσκουφίτσα βγήκε στο δάσος της διατίμησης λυπημένη. Ήδη νοσταλγού­σε τις εικόνες της αθωότητας. Τις συναλλα­γές στα ξέφωτα, τη χρήση στο ημίφως, τα πεταμένα αξεσουάρ μιας χρήσης… Ήθελε να βρει τον λύκο και να κλάψει στον ώμο του.
Το ποδοβολητό που ακούστηκε η Πρασινοσκουφίτσα το απέδωσε στις κακές συνήθειες των λαγών. «Πάλι θα πήραν έκσταση και θα τρέχουν μαλιοκούβαρα » σκέφτηκε. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι σ’ αυτό το νομιμοποι­ημένο δάσος, δεν σπίνταραν μόνο οι λαγοί, αλλά και οι λύκοι…
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε τον επικεφαλής του κοπαδιού που της ήταν γνωστός από ένα επεισόδιο ανθρωποφαγίας.
«Εμείς οι λύκοι φεύγουμε… Έρχονται οι Οίκοι… Θα μας κάνουνε όλους μια χαψιά».
«Τώρα το χάψαμε!» μουρμούρισε η Πρασινοσκουφίτσα και πήγε να βρει τον Κυνηγό να γίνουνε μαζί «κόκαλο»…

kath3111
09.04.2012, 00:01
ουτοπία


"Τούς είδα να στέκονται απέναντι μου με την αέρινη

διάφανη φορεσιά τους. Με κάλεσαν να ξαποστάσω
πλάι τους και με φίλεψαν με γαία και βροχή.
Μπρος στα έκπληκτα μάτια μου άρχισαν να μου
διηγούνται την ιστορία ενός τόπου που
ονομάζονταν "Ουτοπία."


Ένα παραδεισένιο νησί, που έννοιες όπως καλό
και κακό δεν είχαν νόημα ύπαρξης. Στα βιβλία της
ιστορίας δεν υπήρχαν κατακτητές και κατακτημένοι.
Οι χώρες απαρτίζονταν μόνο απο λεύτερους
ανθρώπους και κανέναν δούλο. Στις πόλεις δεν
κατοικούσαν προύχοντες και φτωχοί μήτε κλέφτες
και αστυνόμοι και όλοι ίσαν ίσοι.


Κανείς δεν χρειαζόταν να κλάψει , να μισήσει ,
να παλέψει για το άδικο. Ακόμη και τον ίδιο το
θάνατο θα τους άκουγες να τον καλωσορίζουν
χωρίς δάκρυα στα μάτια, μα με την πεποίθηση
ενός ταξιδιού σε ένα καλύτερο κόσμο.
Τους παρακάλεσα να με πάρουν μαζί τους, μα
προς μεγάλη μου έκπληξη αρνήθηκαν και μου
αποκάλυψαν πως εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε
έτοιμοι ακόμη. Για την ακρίβεια μου είπαν ότι
δεν θα είμαστε ποτέ!


Αντέδρασα! Γιατί? ρώτησα σε έντονο ύφος.
Δεν μου απήντησαν μα χάθηκαν τόσο άξαφνα
όσο είχαν εμφανιστεί μπροστά μου. Το μόνο που
άκουσα, σαν μια ηχώ που τους ξεπροβόδιζε, ήταν:
Κάνε μια βόλτα στον κόσμο και θα δεις!
Έτσι ξεκίνησα ένα μακρύ ταξίδι. Σε κάθε πόλη
που πήγαινα, μέσα απο κάθε λαό που επισκεφτόμουν,
έβλεπα πόσο δίκιο είχαν. Γιατί κανείς μας δεν μπορεί
να ζήσει χωρίς το καλό και το κακό , χωρίς το σωστό
και το λάθος , χωρίς απλά να έχει το δικαίωμα
της επιλογής!


Στην "Oυτοπία" υπήρχαν τα πάντα ίσως, εκτός από
το πιο σημαντικό. Την ελεύθερη βούληση. το αναφαίρετο
δικαίωμα μας στο Λάθος που ίσως είναι ο μοναδικός
τρόπος να μάθουμε πως να γινόμαστε καλύτεροι."
Η "Ουτοπία" δεν πρόκειται ποτέ να κατοικηθεί, μα ίσως
τελικά να μην είναι και αυτός ο πραγματικός σκοπός
της ύπαρξης της. Γιατί η όλη αυτή η διαδρομή που
ακολουθούμε προσπαθώντας να την προσεγγίσουμε
είναι τελικά το Άγιο δισκοπότηρο που αναζητούμε.


Είναι βλέπετε όλες αυτές οι πράξεις μας , μικρές και
μεγάλες, που στοχεύουν στην ουτοπία, που γεννούν
την ελπίδα , που μας γεμίζουν εμπειρίες και γνώση,
που μας κάνουν καλύτερους.

καλό ξημέρωμα

antonis130
09.04.2012, 17:58
Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω
Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων!

(Η ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου)
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση!

kath3111
09.04.2012, 22:48
Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως
Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω
Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων!
(Η ευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου)
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση!


Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ο μεγάλος αυτός διδάσκαλος της Εκκλησίας λέει:
Σε όσο υψηλή πνευματική ζωή και αν φθάσουμε, αν δεν κάνουμε την καρδιά μας πονόψυχη, η πνευματική μας ζωή θα είναι ψεύτικη και υποκρισία! Ο άνθρωπος αρχίζει να έχει πονόψυχη καρδιά, τότε που αρχίζει να μην θέλει πια να βάλει και άλλα καρφιά στους άλλους, αλλά και να βγάλει εκείνα που σε εποχή πνευματικής καθίζησης έβαλε.

tankian
09.04.2012, 22:56
επειδη μας διαβαζουν και μικρα παιδια καλο ειναι να γνωρισουμε και τον αισωπο
η κατσίκα και ο γάιδαρος

ο χωρικός βλέποντας το ζώο του χτυπημένο, φώναξε αμέσως τον κτηνίατρο, ο οποίος του είπε:
- για να γίνει ο γαϊδαράκος σου καλά, θα σφάξεις την κατσίκα και από το πνευμόνι της θα κάνεις μια αλοιφή με την οποία θα αλείψεις τις πληγές του γάιδαρου.
και έτσι έγινε. η κατσίκα σφάχτηκε, .

πραγματικά εξαιρετική επιλογή το παραμύθι - για τα παιδιά που σας διαβάζουν...- και ιδιαίτερα το τέλος του... το σφάξιμο της κατσίκας και η αλοιφή απο το πνευμόνι της... ειναι ιδανικές προτάσεις για το μυαλό τη φαντασία και την ψυχή των παιδιών...που σας διαβάζουν...
μπραβο μπράβο ...πάντα τέτοια....:cool:

υγ. άσε που είναι και πολύ βαρύ για τους κτηνίατρους...εκεί να δω πως θα το χειριστείς έτσι και εμφανιστεί ο μεσιέ τράουλος φρικαρισμένος...χοχοχοχοχο οχχο

kath3111
09.04.2012, 23:03
ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ



Από τη σημερινή μέρα ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε (α) την ανάμνησή του.
Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξ*****σαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή. Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ. Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή.
Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή η διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.
Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Την ίδια μέρα (β) μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως. Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών.
Έδειξε ο Κύριος τη δύναμή Του στο άψυχο δένδρο και ποτέ πάνω σε άνθρωπο, για να δείξει ότι δεν έχει μόνο δύναμη να ευεργετεί, αλλά και να τιμωρεί.
Η υμνογραφία αναφέρεται σήμερα στα δύο παραπάνω θέματα, αλλά και επί πλέον στο θέμα της πορείας του Κυρίου προς το Πάθος. Από το τροπάριο: <<Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...>> οι ακολουθίες της Μ. Δευτέρας έως Τετάρτης λέγονται και <<Ακολουθίες του Νυμφίου>>.

Θεοδόσης61
10.04.2012, 12:48
Δεν θελω να μιλας -ΜΠΛΕ



Δε θέλω να μου μιλάς
δε θέλω να με κοιτάς
δε θέλω να σε ξέρω
δε θέλω να ' αγαπάς

Βάλ' το στο νου σου καλά
φεγγάρια υπάρχουν πολλά
μη προσποιείσαι άλλο
σταμάτα φύγε μακριά

Απελπισμένα κοιτάς
παλιό το κόλπο σε μας
δεν πιάνει όμως τώρα
συγγνώμη μη μου ζητάς

Μ' αυτό το στιλ το μπλαζέ
τελείως μπαναλιτέ
μ' αυτό το στυλ ξένο
θα υποφέρεις μικρη

Δε θέλω να μου μιλάς
δε θέλω να με κοιτάς
δε θέλω να σε ξέρω
δε θέλω να ' αγαπάς

mara_libra
10.04.2012, 13:19
ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
-THE HOLLOW MEN-T.S.Eliot-
(απόσπασμα)
V
Γύρω-γύρω όλοι
Φραγκόσυκο στη μέση
Γύρω-γύρω όλοι
Στις πέντε ξημερώνει

Μεταξύ της ιδέας
Και της πραγματικότητας
Μεταξύ της κίνησης
Και της πράξης
Ενσκήπτει η Σκιά

Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

Μεταξύ της επινόησης
Και της δημιουργίας
Μεταξύ του αισθήματος
Και της ανταπόκρισης
Ενσκήπτει η Σκιά

Η ζωή είναι μακριά πολύ

Μεταξύ της επιθυμίας
Και του σπασμού
Μεταξύ της ισχύος
Και της ύπαρξης
Μεταξύ της ουσίας
Και της πτώσης
Ενσκήπτει η Σκιά
Ότι Σου εστίν η Βασιλεία

Ότι Σου εστίν
Είναι η ζωή
Ότι Σου εστίν

Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι με έναν κρότο αλλά με ένα κλαψούρισμα

-------------------------------------------------------------------------
(* Αποσπάσματα από τα χορικά των Βακχών του Ευριπίδη σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά)

Στόματα χωρίς σιωπή
Αφροσύνη και ανομία
Όλων σας μοίρα κοινή
Το τέλος δυστυχία
(…)
Ο σοφός δεν είναι σοφός
Και το σύνορο του ανθρώπου γκρεμνός
Ο χρόνος βραχύς
Και αυτός που τα μεγάλα κοιτάζει
Χάνει τα μικρά. Τα εδώ της ζωής
Η αμέλεια των θνητών με τρομάζει
(…)
Εκείνα που ήταν να γίνουν δεν έγιναν ποτέ,
Κι αυτά που γίνονται. Δεν ήταν για να γίνουν.

Σιωπή. Σιωπή*.

antonis130
10.04.2012, 17:57
η νηστεία αποτελεί πανάρχαιο θεσμό καθιερωμένο από τον ίδιο τόν θεό και μάλιστα από την αρχή της ζωής των πρωτοπλάστων.
« και ενετείλατο κύριος ο θεός τώ αδάμ λέγων, από παντός ξύλου του έν τώ παραδείσω βρώσει φαγείν από δε του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν, ού φάγεσθε απ΄ αυτού. ή δ΄ αν ημέρα φάγητε απ΄ αυτού, θανάτω αποθανείσθε»( γένεση β΄ 16)
ακόμη και ο μωϋσής νήστευσε για 40 μέρες για να πάρει από τον θεό τις 10 εντολές πάνω στο όρος σινά. στην καινή διαθήκη βλέπουμε ακόμη και τον ίδιο τον θεάνθρωπο ιησού χριστό να νηστεύει για 40 μερόνυκτα πρίν βγεί στον δημόσιο βίο…
κατά τους αγίους πατέρες της εκκλησίας μας, ο σκοπός της νηστείας είναι η χαλιναγώγηση των παθών, η πνευματική ενδυνάμωση του ανθρώπου, και η καταπολέμηση των δαιμονικών προσβολών. τελικό αποτέλεσμα είναι η κατάνυξη του ανθρώπου, ο φωτισμός του, αλλά και η κάθαρση της ψυχής του.
η νηστεία είναι λοιπόν το μέσο που θα μας βοηθήσει να καταπολεμήσουμε και τα υπόλοιπα πάθη. όσοι αρνούνται τη νηστεία λέγοντας πως υπάρχουν σοβαρότερα αμαρτήματα από την κατανάλωση κρέατος, πρέπει να γνωρίζουν πως καλό είναι να ξεκινάει κάποιος από τα εύκολα βήματα, όπως ο περιορισμός του φαγητού, ώστε να βοηθηθεί με τον τρόπο αυτό και στα πιο δύσκολα.
η νηστεία της εκκλησίας έχει θεσπιστεί από τους πατέρες φροντίζοντας τόσο για την πνευματική όσο και για τη σωματική υγεία.
πρέπει να είναι αυστηρά προσωπική και να μη γίνεται με σκοπό την υπερηφάνεια και την επίδειξη:
«όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σκυθρωποί όπως οι υποκριτές, οι οποίοι παραμορφώνουν τα πρόσωπά τους, για να τους δουν οι άνθρωποι ότι νηστεύουν. αλήθεια σας λέω, ότι έχουν λάβει την ανταμοιβή τους, εσύ όμως όταν νηστεύεις, άλειψε το κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου, για να μη δουν οι άνθρωποι ότι νηστεύεις αλλά μόνον ο πατέρας σου, που είναι εκεί παρών κρυφά, και ο πατέρας σου, που βλέπει τι γίνεται στα κρυφά, θα σε ανταμείψει στα φανερά»
(η πιο πάνω οδηγία ειπώθηκε από τον ιησού αναφορικά με τη νηστεία, βρίσκετε δε καταγραμμένη στο ευαγγέλιο του ματθαίου κεφ. 6:16-18)
πολλοί άγιοι πατέρες της εκκλησίας όπως ο άγιος νικόδημος ο αγιορείτης, ο άγιος γρηγόριος ο θεολόγος και ο άγιος ιωάννης ο χρυσόστομος έχουν αναφερθεί στα οφέλη της νηστείας στον άνθρωπο, ενώ σύμφωνα με το μ. βασίλειο: ¨αν κυριαρχούσε η νηστεία, η ζωή μας δε θα ήταν γεμάτη στεναγμούς, γιατί αυτή θα δίδασκε σε όλους όχι μόνο τον περιορισμό της σπάταλης ζωής , αλλά και την αποχή από πολλά κακά.¨

fofo240292
10.04.2012, 18:27
το ποτάμι που κυλάει στον ουρανό


http://rodia.files.wordpress.com/2011/02/potami3.jpg?w=300 Μια φορά, ήταν ένα μικρό ποτάμι. Ξεκινούσε γοργά γοργά από την πηγή ψηλά στο βουνό και κατέβαινε στην πεδιάδα χοροπηδώντας, πεντακάθαρο και βουερό. Οσο συνέχιζε να κατεβαίνει, όλο και πλάταινε, μέχρι που έγινε ένα μεγάλο ποτάμι. Τα νερά του δεν βουίζαν πια, ήταν ήρεμα και κυλούσαν αθόρυβα και απαλά. Σιγά σιγά, με τον καιρό, έφτασε κοντά σε μια πολιτεία και άρχισαν να το στεφανώνουν γεφύρια πέτρινα και γεφύρια σιδερένια. Περνούσαν άνθρωποι πάνω στα γεφύρια και πηγαίναν από τη μιαν όχθη στην άλλη περπατώντας ή καβάλα στα ζωντανά. Περνώντας ο καιρός, φανήκαν τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια -βρουμ βρουμ- να περνούν από πάνω του. Πολύς ο θόρυβος, το ποτάμι ζαλιζόταν, το συνεχές πέρα δώθε του χάλαγε την ησυχία. Αρχηνίσαν να κόβουν δέντρα από τις όχθες του οι άνθρωποι, να ρίχνουν σκουπίδια στο νερό του, που όλο και θόλωνε. Μερικές φορές, το ποτάμι φούσκωνε κι έδιωχνε τους παρείσακτους, αλλά όλο κι ερχόντουσαν κάτι μαστόρια και διορθώναν τα γεφύρια και ξανά μανά πάλι τα ίδια, μέχρι που το ποτάμι θύμωσε και είπε μέσα του «τι θέλω ‘γω εδώ πέρα, κοντεύω να γίνω βαλτότοπος και θέλω να παραμείνω καθαρό ποτάμι» κι έδωσε μια και ξεκόλλησε από τη γης και ανέβηκε στον ουρανό και μην το είδατε! Εκεί ψηλά, τώρα που μιλάμε, εκεί ψηλά γαργαρίζει πεντακάθαρο τραγουδώντας με τα σύννεφα, χαϊδεμένο από τις ηλιαχτίδες κι ασημωμένο από το φως του φεγγαριού.

kath3111
10.04.2012, 19:47
ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ (Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ) (http://fathers.pblogs.gr/2009/04/442663.html)


Κατά την Μ.Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση (α)της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμεθα έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Επίσης μας καλεί, (β) φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός.
http://fathers.pblogs.gr/files/226656-M_Triti_10_parthenon.jpg (http://fathers.pblogs.gr/files/f/226656-M_Triti_10_parthenon.jpg)Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους.

Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή.
Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: <<Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!>>. Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.
Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές η παραβολή τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολώτερο, την ''παρθενία'', παραμέλησαν το ευκολώτερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.
Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή - έστω μεγάλη - αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιό λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια "παρθένο" που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.

mara_libra
11.04.2012, 12:54
Φάουστ-Γκαίτε


Φάουστ: "Αχ! σπούδασα φιλοσοφία και νομική και γιατρική κι’ αλί μου και θεολογία με κόπο και μ’ επιμονή. Και νά με εδώ με τόσα φώτα, εγώ, μωρός όσο και πρώτα. Ναι, πιότερα ξέρω παρά όλοι μαζί γιατροί, δικηγόροι, παπάδες, χαζοί. Έτσι όμως κι’ η χαρά μού είναι φευγάτη, δεν το φαντάζομαι πως ξέρω κάτι καλό στον κόσμο να το διδάξω, να τον φωτίσω, να τον αλλάξω. Γι’ αυτό έχω στην μαγεία παραδοθεί ό,τι δεν ξέρω να γνωρίσω, τί βαθειά τον κόσμο συγκρατεί, κάθε αφορμή και σπόρο ν΄αντικρύσω και κούφια λόγια πια να μην πουλήσω."

Αυτόν λοιπόν τον στέρεο αλλά προβληματισμένο άνθρωπο, ο Κύριος δίνει στον Μεφιστοφελή την άδεια να τον βάλει σε πειρασμό, όντας βέβαιος ότι και στην περίπτωση που υποκύψει, ακόμη και τότε, τελικά θα ανορθωθεί.

Ο Κύριος: Ξέρεις τον Φάουστ;
Μεφιστοφελής: Τον δόκτορα;
Ο Κύριος: Τον δούλο μου!
Μεφιστοφελής: Παράξενα όντις σας δουλεύει! Το ξάναμά του τον τραβά μακριά, την τρέλλα του κι΄αυτός την μισοξέρει· Ζητά απ’ τον ουρανό το πιο ώριο αστέρι κι από τη γή κάθε υψηλή χαρά, μα ούτε κοντινά ούτε μακρυσμένα τα στήθη τού σιγούν τα ταραγμένα.
Ο Κύριος: Αν συγχυσμένα με δουλεύει τώρα, θα τον φέρω γρήγορα στο φώς. Το δένδρο αν πρασινίσει, ξέρει ο κηπουρός πως θ’ άρθουν τ’ άνθη κι ο καρπός στην ώρα.

Από τον τρόπο που διεξάγεται η συζήτηση γίνεται φανερό ότι δεν είναι ισότιμοι. Υπάρχει ιεραραρχία· ο “Κύριος” είναι ανώτερος, ο Μεφιστοφελής του απευθύνεται στον πληθυντικό και παρακάτω του ζητά την άδεια να βάλει σε πειρασμό τον Φάουστ.

Μεφιστοφελής: Τί στοίχημα; Σας χάνεται κι αυτός! Την άδεια μόνο δώστε μου, και ξέρω στα νερά μου σιγά πως να τον φέρω.
Ο Κύριος: Καλά λοιπόν σε αφήνω! Γύρισέ το το πνεύμα αυτό από την πρώτη του πηγή, κι άν μπορείς να το πιάσεις, γκρέμισέ το στο δρόμο σου· όμως μείνε με ντροπή, αν τελευταία να ομολογήσεις πρέπει πως ο καλός, και στην θολή του ορμή τον δρόμο τον σωστό τον βλέπει.
Μεφιστοφελής: Ναι, μα πολύ δεν θα βαστάξει ακόμα. Δε φοβάμαι το στοίχημα να χάσω. Μα άν όμως τον σκοπό μου φτάσω, τον θρίαμβο συμπαθάτε μου σωστό.
Ο Κύριος: Ελεύτερα και τότε έλα σε μέ· τους όμοιους σου δεν μίσησα ποτέ. Από τα πνεύματα που αρνούνται, ο πονηρός ο λιγότερο μου είναι βαρετός.

Ο Μεφιστοφελής, λοιπόν, πλησιάζει τον Φάουστ και του προσφέρει τις υπηρεσίες του και τη βοήθειά του για να αποκτήσει τη γνώση. Αυτός δέχεται και συμφωνούν την αμοιβή: μετά την εκπλήρωση του σκοπού, να τον υπηρετεί με τη σειρά του, εκεί - πέρα - άμα - ξανασμίξουν! Αυτοσυστήνεται ως το πνεύμα που αρνείται, ενώ στην προηγούμενη στροφή ο Κύριος τον αποκαλεί πονηρό που ανήκει στα πνεύματα που αρνούνται.

Μεφιστοφελής: Το πνεύμα είμαι που πάντα αρνιέται! Με παίρνεις σύντροφό σου, κι άν πραγματικά σ’ ευχαριστώ, μ’ έχεις δούλο σου, σκλάβο σου πιστό.
Φάουστ: Και με τί πρέπει εγώ να στο πληρώσω;
Μεφιστοφελής: Εδώ παίρνω το χρέος εγώ να σε δουλεύω, στο πνεύμα σου να μή ησυχάζω ούτε στιγμή· μα άμα εκεί πέρα ξανασμίξομε, γυρεύω κι από σένα την ίδια πληρωμή.
Φάουστ: Βάζω το στοίχημα!
Μεφιστοφελής: Έλα! με μια σταξιά αίμα αν υπογράψεις, φτάνει. Το αίμα είναι υγρό ξεχωριστό.
Φάουστ: Την συμφωνία μη φοβάσαι, δεν πατώ!

Υπόσχεται, λοιπόν, ο Φάουστ στον Μεφιστοφελή να του είναι δούλος στην άλλη ζωή. Είναι το τίμημα που δεν διστάζει να καταβάλει προκειμένου να αποκτήσει τη γνώση. Έτσι αρχίζουν οι περιπέτειες του Φάουστ για την κατάκτηση της γνώσης με την καθοδήγηση αλλά ταυτόχρονα και την υπονόμευση του Μεφιστοφελή. Περιπέτειες που, αν και αρχικά τον φέρνουν στον ξεπεσμό, τελικά κάθε φορά, με την δύναμη του χαρακτήρα του, πετυχαίνει την ανόρθωση.

george-eyh
11.04.2012, 15:56
αυτοκριτικη ενα μεγαλο προτερημα των νοημονων ανθρωπων (ισως και λογω πασχα να επιβαλλεται για ολους μας).



•αν διαφεύγεις την επίκριση των άλλων, μην ελπίσεις να διαφύγεις τη δική σου βολταίρος
•αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος ν' αρχίζουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας λα ροσφουκό
•αυτοκριτική: όταν λες για τον εαυτό σου εκείνα που σκέφτεσαι για άλλους κρουτιέρ μπ.
•γνώθι μαθών (να κάνεις κτήμα σου όσα μαθαίνεις) περίανδρος
•δεν βρίσκει ευχαρίστηση σε τίποτε, όποιος δεν βρίσκει ευχαρίστηση στον εαυτό του αυρήλιος μάρκος
•εάν λογομαχείς με έναν βλάκα προσπάθησε να διαβεβαιωθείς, μήπως και εκείνος κάνει το ίδιο νες ο.
•είναι αμαθής αυτός που αγνοεί τον εαυτό του λούθηρος
•είναι σωστό να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε, αλλά όχι και με αυτό που είμαστε ερατοσθένης
•εν οίδα, ότι ουδέν οίδα (ένα γνωρίζω, ότι δεν γνωρίζω τίποτα) σωκράτης
•η μόνη γόνιμη περιφρόνηση είναι εκείνη που αφορά τον εαυτό μας, γιατί έτσι μπορούμε να τον υπερβούμε και να τον ξαναπλάσουμε νίτσε
•η οδός της καλυτέρας προόδου είναι η διαρκής κριτική του εαυτού μας μπαίκλιν
•η πιο εύκολη ασχολία των ανθρώπων είναι να δικαιώνουν τον εαυτό τους. η πιο δύσκολη: να βρουν τη δικαιολογία για τους άλλους όταν οι πράξεις τους θίγουν τα συμφέροντά τους απσερονί α.
•η σάτιρα είναι ένα είδος καθρέφτη, όπου εν γένει βλέπουμε όλα τα άλλα πρόσωπα, εκτός από το δικό μας σουίφτ τζόναθαν
•η συναίσθηση της άγνοιάς μας είναι το πρώτο βήμα προς τη γνώση ντισραέλι
•και ο πιο γενναίος διστάζει να γίνει κριτής του εαυτού του ουγκώ
•μακάριοι όσοι γελούν με τον εαυτό τους, γιατί δε θα πάψουν ποτέ να διασκεδάζουν άγνωστος
•μην είσαι σκληρός δικαστής του εαυτού σου. αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, πώς θ' αγαπήσεις τον κόσμο; βούδας
•να βλέπουν τις αρετές σου είναι δουλειά του κόσμου. η δική σου δουλειά είναι να βλέπεις τα δικά σου ελαττώματα τοϊσιμπέκοφ μπ.
•ο ανώτερος άνθρωπος κρίνει τον εαυτό του, ο κατώτερος κρίνει τους άλλους κομφούκιος
•ο αριθμός εκείνων που υποβάλλονται στον κόπο να κρίνουν τους εαυτούς τους, είναι πολύ μικρός σέρινταν ρ.
•ο δειλός αποκαλεί τον εαυτό του προσεκτικό, όπως ο φιλάργυρος ονομάζει τον εαυτό του οικονόμο σύρος
•οι άνθρωποι χωρίζονται σε αγίους που θεωρούν τους εαυτούς τους αμαρτωλούς, και σε αμαρτωλούς που θεωρούν τον εαυτό τους άγιους πασκάλ
•οι νέοι έχουν τόσο μυαλό που μπορούν να κοροϊδέψουν ακόμα και τον εαυτό τους στήβενσον ρ.
•οι περισσότεροι άνθρωποι είναι υποκειμενικοί με τον εαυτό τους και αντικειμενικοί με τους άλλους, τρομακτικά αντικειμενικοί μερικές φορές -όμως σκοπός είναι να είμαστε αντικειμενικοί με τον εαυτό μας και υποκειμενικοί με τους άλλους κιρκεγκααρντ σορεν
•όμοιος σαυτού γίνου (να γίνεις όμοιος με τον πραγματικό σου εαυτό) θαλής
•οποιαδήποτε αυτοκριτική είναι κρυφός έπαινος. εμείς κατακρίνομε τον εαυτό μας μόνο και μόνο για να επιδεικνύουμε την αμεροληψία μας τζόνσον σ.
•όσο πιο αυστηρά και άσπλαχνα κρίνεις τον εαυτό σου, τόσο πιο δίκαια και με επιείκεια θα κρίνεις τους άλλους κομφούκιος
•όταν λησμονεί κανείς τα λάθη του, γίνεται θρασύς δημόκριτος
•πάντα νομίζουμε πως μας αγαπάνε γιατί είμαστε καλοί. και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως μας αγαπάνε επειδή είναι καλοί εκείνοι που μας αγαπάνε. - λέων τολστόι
•στην αυτοκριτική σου πάντα και με προθυμία πιστεύουν, στον αυτοέπαινο ποτέ ντε μονταίν
•συνείδηση είναι η ατομική κρίση ευριπίδης
•συνείδηση είναι η ατομική σας κρίση. τιμή είναι η κρίση των άλλων λεοπάρντι
•συνείδηση, ο μόνος αλάνθαστος κριτής

antonis130
11.04.2012, 18:26
<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> Η Εξομολόγηση είναι ένα από τα βασικά μυστήρια της Εκκλησίας. Μας δίνει τη δυνατότητα να «συμφιλιωθούμε» με τον Θεό, να εξετάσουμε την πίστη και τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε πνευματική υγεία. Είναι πράξη μετανοίας. Και μετάνοια σημαίνει αλλαγή του εαυτού μας, στροφή, μεταμόρφωση. Όταν αμαρτάνουμε απομακρυνόμαστε από τον Θεό. Όταν όμως μετανοούμε, ομολογούμε τις αμαρτίες μας και ζητάμε συγχώρεση, επιστρέφουμε σ' Αυτόν.
Το μυστήριο ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός μετά την Ανάσταση Του, όταν εμφανίστηκε στους μαθητές του και τους είπε: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο, σε όποιους συγχωρέστε τις αμαρτίες, τους συγχωρούνται και από τον Θεό και σε όποιους τις κρατήσετε ασυγχώρητες, θα είναι για πάντα κρατημένες» (Ιωαν. κ' 22-23). Στη συνέχεια οι Απόστολοι μετέδωσαν το χάρισμα αυτό στους επισκόπους και τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. Έτσι, μέσω της κανονικής χειροτονίας διαιωνίζεται.
Ο πνευματικός δε συγχωρεί τις αμαρτίες μας με τη δική του αγιότητα ή δύναμη, αλλά με τη χάρη πού του δόθηκε από το Θεό· αυτός μεσολαβεί μόνο. Τις δικές του αμαρτίες φροντίζει να τις εξομολογείται και αυτός σε κάποιον άλλον πνευματικό.
Μερικοί λένε ότι εξομολογούνται στις εικόνες. Όμως η εξομολόγηση είναι μυστήριο και όπως δε μπορούμε να τελέσουμε τη θεία Ευχαριστία μόνοι μας, έτσι και την εξομολόγηση δεν μπορούμε να την κάνουμε μόνοι μας στην εικόνα. Επιπλέον, με την εξομολόγηση στον πνευματικό ταπεινώνεται ο εγωισμός μας και αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά σε μελλοντική επανάληψη του αμαρτήματος. Εξάλλου, ο ανθρώπινος εγωισμός είναι το αμάρτημα που ευθύνεται και προκαλεί και όλα τα υπόλοιπα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι η ταπείνωση του εγωισμού μέσω της εξομολόγησης είναι το μόνο «αντίτιμο» που ζητά ο Χριστός για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας.

kath3111
11.04.2012, 19:36
ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ


Κατά τη Μ. Τετάρτη επιτελούμε ανάμνηση: http://fathers.pblogs.gr/files/226786-Myron.jpg (http://fathers.pblogs.gr/files/f/226786-Myron.jpg)(α) του γεγονότος της αλείψεως του Κυρίου με μύρο από μια πόρνη γυναίκα. Επίσης φέρεται στη μνήμη μας, (β) η σύγκλιση του Συνεδρίου των Ιουδαίων, του ανωτάτου δηλαδή Δικαστηρίου τους, προς λήψη καταδικαστικής αποφάσεως του Κυρίου, καθώς και (γ) τα σχέδια του Ιούδα για προδοσία του Διδασκάλου του.
Δύο μέρες πριν το Πάσχα, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα, κι ενώ βρισκόταν στο σπίτι στου λεπρού Σίμωνα, τον πλησίασε μια πόρνη γυναίκα κι άλειψε το κεφάλι Του με πολύτιμο μύρο. Η τιμή του ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια, πολύτιμο άρωμα και γι' αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ' όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Χριστός όμως την υπερασπίσθηκε, για να μην αποτραπεί απ' το καλό της σκοπό. Ανέφερε μάλιστα και τον ενταφιασμό Του, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Ιούδα από τη προδοσία, αλλά μάταια. Τότε απέδωσε στη γυναίκα την μεγάλη τιμή να διακηρύσσεται το ενάρετο έργο της σε ολόκληρο την οικουμένη.
Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει ότι δύο ήταν οι γυναίκες που άλειψαν με μύρο τον Κύριο. Οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές αναφέρουν μια και την ίδια γυναίκα, που πήρε την ονομασία πόρνη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης όμως κάνει λόγο για άλλη γυναίκα, αξιοθαύμαστη και σεμνή, τη Μαρία την αδελφή του Λαζάρου, που άλειψε τα άχραντα πόδια Του σκουπίζοντας τα με τις τρίχες των μαλλιών της.
Αυτή την ημέρα ψάλλεται και το περίφημο τροπάριο, τελευταίο στην ακολουθία, της ευσεβούς και λογίας ποιητρίας του Βυζαντίου, Κασσιανής. Η ηρωϊδα του ποιήματός της, η γυναίκα που άλειψε με μύρο τον Κύριο ήταν η πόρνη που αναφέρουν οι Ευαγγελιστές (και όχι η ευσεβής ποιήτρια Κασσιανή).
Να και το εξαίσιο τροπάριο σε μετάφραση:
Κύριε, η γυναίκα, η οποία περιέπεσε σε πολλές αμαρτίες, επειδή κατανόησε, ότι ήσουν Θεός (ενανθρωπήσας), αναλαμβάνει έργο μυροφόρου και θρηνούσα φέρει σε Σε μύρα γα να Σε αλείψει πριν ακόμη (αποθάνεις και) ενταφιασθείς. Και λέγει: Αλίμονο σε μένα! γιατί εγώ ζω μέσα σε μια νύκτα, η οποία είναι γεμάτη από πυκνό σκοτάδι και δεν φωτίζεται ούτε από αμυδρό φως, όπως είναι το φως της σελήνης, τρέχω προς τη σαρκική ηδονή ασυγκράτητος, όπως τρέχουν τα ζώα, όταν τα κεντήσει αλογόμυγα, ζω κυριευμένη από τον έρωτα της αμαρτίας. Αλλά Σύ, που υψώνεις τα νερά της θάλασσας, μεταβάλλοντάς τα σε νεφέλες, δέξου των δακρύων μου το ακατάσχετο ρεύμα. Λύγισε (και χαμήλωσε από το άπειρο ύψος Σου) προς εμένα, που Σε ικετεύω με τους στεναγμούς της (μετανοούσης) καρδίας μου, Συ ο Οποίος, με την ακατάληπτη και απερίγραπτη ενανθρώπισή Σου, ελύγισες τους ουρανούς (και κατέβηκες στη γη). Θα φιλήσω με συνεχή και ακατάπαυστα φιλιά τα αμόλυντα Σου πόδια και πάλι (βρέχοντας με τα δάκρυά μου) θα τα σπογγίσω με τις πλεξίδες της κεφαλής μου, αυτά τα πόδια των οποίων το βροντώδη ήχο (από τα βάδισμά Σου) όταν άκουσε μέσα στο Παράδεισο η Εύα εκείνο το δειλινό (της ημέρας της παραβάσεως), φοβήθηκε και από το φόβο της κρύφθηκε. Τα πλήθη των αμαρτιών μου, αλλά και τα απύθμενα βάθη των κρίσεών Σου και των βουλών Σου (δηλαδή τους μυστηριώδεις και απερινόητους τρόπους που χρησιμοποιείς για τη σωτηρία των ανθρώπων,) ποίος θα μπορέσει να εξερευνήσει, ψυχοσώστα Σωτήρα μου; Συ που έχεις άπειρο την ευσπλαχνία, μη παραβλέψεις εμένα, τη δική Σου δούλη!

fofo240292
11.04.2012, 22:42
http://3.bp.blogspot.com/-jlh3zyqU7wk/T0wECXkSrgI/AAAAAAAAJ2s/NAnORvNzNP4/s640/1%CE%B1.jpg

Αποφθέγματα που ο Καζαντζάκης βάζει στο στόμα του Παπα-Φώτη (από το βιβλίο “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”):

Αυτό θα πει άνθρωπος: να πονάς, ν’ αδικιέσαι, να παλεύεις και να μην το βάνεις κάτω!

Αν ήταν να με ρωτούσαν ποιος δρόμος πάει στον ουρανό, θ’ απαντούσα: ο πιο δύσκολος.

Μεγάλη κολυμπήθρα τα δάκρυα, παιδί μου…

Θα βρούμε, εκεί που πάμε, το Θεό. Και θα τον βρούμε, όχι όπως τον παριστάνουν όσοι δεν τον είδαν ποτέ τους, ένα ροδομάγουλο γέρο, που κάθεται μακάρια σε πουπουλένια σύννεφα και προστάζει. Μα σα μικρή φωνή που τινάζεται από τα σωθικά μας και σηκώνει πόλεμο.

Χαίρουμαι, άνθρωπος είμαι, όταν μου τύχει ένα καλό, μα πιο πολύ χαίρουμαι όταν πλακώσει η δύσκολη ώρα! Γιατί λέω: τώρα θα δείξεις, παπα-Φώτη, αν είσαι άντρας αληθινός ή κουνέλι.

Όταν πολυσυχάσει το νερό, βουρκιάζει, όταν πολυσυχάσει η ψυχή, βουρκιάζει.

Και στο πιο μικρό πετραδάκι, και στο πιο ταπεινό λουλούδι, και στην πιο σκοτεινή ψυχή, βρίσκεται ολάκερος ο Θεός

«Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ»

kath3111
12.04.2012, 08:12
Οι Δέκα Εντολές στις μέρες μας…


http://www.goldenmag.gr/wp-content/uploads/2012/03/Deka-entoles.jpg?9d7bd4
Ου κλέψεις – παρά μόνο για το ψωμί του παιδιού σου.

Ου ψευδομαρτυρήσεις – παρά μόνο για να χαντακώσεις τον εχθρό σου.

Ου μοιχεύσεις – αλλά δεν είναι έγκλημα μια δυο παρανομίες.

Τίμα τον πατέρα σου – αν δεν έχετε στα κληρονομικά διαφωνίες.

Αυτά σ’ αφήνω για διαθήκη, μακρινέ μελλοντικέ απόγονέ μου,σου γράφω μέσα στη φρίκη τρεις ώρες μετά την έναρξη του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Οικοδόμησα τη ζωή μου σε θεμέλιο σωστό,πρακτικά ακολούθησα όμως τη μέση οδό,μη με πούνε και κουτό.

Δεν αδίκησα – παρά μόνο για το καλό των δικών μου.

Δεν εσκότωσα – παρά μόνο στη μάχη τον αντίπαλό μου.

Δεν είπα ψέμα – παρά μόνο ν’ αποφύγω τις τρικλοποδιές του κόσμου.

Αλλά αγάπησα τον πλησίον μου και ο πιο πλησίον ήταν ο εαυτός μου…

Θεοδόσης61
12.04.2012, 09:43
O ήρωας μας ενηλικιώνεται απότομα, όταν μια δασκάλα απομακρύνει από το θρανίο του στο σχολείο το φίλο του, ένα πλουσιόπαιδο, σε άλλη θέση:

"Ο Μέλιος απ' τη θέση του έμεινε στην αρχή άφωνος. Ύστερα, άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει... Κάποιοι άνθρωποι, που δεν ήξερε ποιοι, ούτε για ποιο λόγο, σκάβανε ανάμεσα απ' τους ανθρώπους χαντάκια, σήκωναν αξεπέραστα βουνά. Ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε; Ένα μόνο καταλάβαινε. Ότι σ' αυτή τη ζωή είχε ο καθένας τη θέση του, που δεν ήταν όμοια για όλους. Τώρα, ποιος ήταν αυτός που μοίραζε τις θέσεις;... Μήπως ο Θεός; Μα οι μεγάλοι, εξόν απ' τ' άλλα τα κακά που κάνανε, κάνανε και τούτο: Φκιάξανε το Θεό σύμφωνα με το μπόι τους και δεν περίσσευε Θεός για παιδιά.
Τού 'ρθε να ξεφωνίσει. Να ξεφωνίσει την αδικία. Ύστερα έσφιξε τα χέρια του. Και τότε, για πρώτη φορά, ανακάλυψε ότι η μόνη δύναμη που μπορούσε να στηρίζεται ήταν μες στα χέρια του. Ήταν ο εαυτός του. Ο μικρός φτωχός εαυτός του. Κανένας άλλος."

Μ. Λουντέμη, Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

kath3111
12.04.2012, 17:50
ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ (http://fathers.pblogs.gr/2009/04/megalh-pempth-m-tetarth-esperas.html)



Κατά τη Μ. Πέμπτη επιτελούμε ανάμνηση: (α) Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου. (β) Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ' εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. (γ) Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του. Και (δ) Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν' αρχίσει το δείπνο ο ΄Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ' όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει:<<όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ' όλους>>.
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στό Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιό ορμητικός απ' όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανακάθησε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιός θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: <<Λάβετε φάγετε>>. Τό ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: <<Πιέστε απ' αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε>>. Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο βγήκαν όλοι στο όρος των Ελαιών, όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεό μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.
Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πεί εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από 'κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωϊ.

-jessica_spinos-
12.04.2012, 18:54
Είναι μέσα μου τα παιχνίδια, ρέουν στις φλέβες μου. Με την αιμοκάθαρση της ενηλικίωσης θα γίνω, κατά το πιθανότερο, αδυσώπητη ρεαλίστρια, εθισμένη στη στασιμότητα των καιρών μου, βολεμένη στο ζεστό σπιτάκι μου και, αργά η γρήγορα, θα παραδοθώ κι εγώ στις όποιες δυσκολίες μου παρουσιαστούν. Μόλις χρηστώ τα μύρα της ωριμότητας, καθώς πίνω το φαρμάκι της «σοβαρότητας» και του καθωσπρεπισμού, μόλις ακρωτηριαστεί η φαντασία μου και ισοπεδωθεί η βούλησή μου, τότε, ναι, θα είμαι πράγματι μία από τους γύρω μου. Αυτά όρισαν για μένα κι εγώ, με τη σειρά μου, πρέπει να βάλω τα «δυνατά» μου να προσαρμόσω τους στόχους και τις επιθυμίες μου στο ιδεατό μοντέλο ανθρώπου και να ζήσω κατά το «βέλτιστο» τρόπο. Το μόνο που διέφυγε της προσοχής τους, είναι πως είμαι Άνθρωπος, έχω το δικαίωμα να ασκώ την κριτική μου σκέψη και να αυτοκαθορίζομαι. Μάλλον ξέχασαν να με ρωτήσουν πώς θα ήθελα ΕΓΩ να ζήσω τη ζωή ΜΟΥ. Η απάντηση θα ήταν, βέβαια, πως ο «τύπος» του ανθρώπου που θέλω να προσεγγίσω είναι εκείνος που ορίζει ο κλασικός ανθρωπισμός.
Μερικές φορές, χαίρομαι να παρατηρώ τους γύρω μου, ιδίως τους άμεσα εμπλεκόμενους στη ζωή μου, καθώς κάνουν σχέδια και προδιαγράφουν το μέλλον μου. Κωμικοτραγικό θα το χαρακτήριζα. Εκεί που με απογοητεύει, όσο και με εξοργίζει, η τροπή που παίρνει η κατάσταση στα χέρια τους, εκεί είναι που συνειδητοποιώ τη γελοιότητά της και το ηθικό μου ανακάμπτει. Σίγουρα, όμως, θλίβομαι ιδιαίτερα όταν συμβαίνει το αντίθετο.
Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν τη δύναμη και τα μέσα να με περιορίζουν, έχουν πολλές δυνατότητες να με αποτρέψουν ακούσια ή ηθελημένα την ελεύθερη έκφρασή μου. Μπορώ και θέλω πάντα να συνδιαλέγομαι μαζί τους. Εκείνοι, μπορούν πάντα να αρνούνται, να απορρίπτουν κάθε μου κίνηση καλής θέλησης, να απαξιώνουν κάθε προσπάθεια, να βλέπουν τα πράγματα ασφυκτικά και μαύρα, να αντιτίθενται αναιτιολόγητα στις ιδέες μου, να αντικρούουν τα επιχειρήματά μου με «γάντια του μποξ», να επιτίθενται στο ήθος μου, να επικαλούνται τις αδυναμίες τους –όχι φυσικά λόγους που αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, αλλά επίπλαστους κινδύνους, ώστε να μην έρθουν αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Άλλωστε, είναι γνωστό πως ζούμε στο περίβλημα της δημοκρατίας και η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι κατάφωρη.
Είναι πανεύκολο για τον καθένα να υποτιμά τον εαυτό του. Σίγουρα όλοι το κάνουμε σε στιγμές ψυχικής αδυναμίας και υπερφόρτωσης. Πόσο εύκολο είναι, όμως, να σηκώσουμε το κεφάλι και να ανταποκριθούμε με αξιοπρέπεια στις τρέχουσες συγκυρίες;
/ Ριφιφί /

fofo240292
12.04.2012, 20:03
ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, μετὰ σοῦ ἕτοιμός εἰμι καὶ εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον πορεύεσθαι. 34 ὁ δὲ εἶπε· Λέγω σοι, Πέτρε, οὐ φωνήσει σήμερον ἀλέκτωρ πρὶν ἢ τρὶς ἀπαρνήσῃ μὴ εἰδέναι με. (Λουκ. Κεφ. 22 στ. 33)


Της Άρνης το νερό

Α βραβείο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2006
Στίχοι: Σταύρος Σιόλας
Μουσική: Σταύρος Σιόλας
Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Σιόλας

Αααα...
Της Άρνης το νερό
Της Άρνης το νερό
Της αρνησιάς...
Της αρνησιάς τη βρύση

Αααα...
Της Άρνης το νερό
το ήπιες και...
το ήπιες και μ' αρνήθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

Αααα...
Της λήθης το στενό
το πέρασες...
το πέρασες κι εχάθης

Αχ, αγάπη μου, στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ

στα χείλη στάξε να το πιω
της Άρνης το πικρό νερό,
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα άμα σε δω
κι αν σε ξεχάσω, αν σ' αρνηθώ
και πάλι εσένα θ' αγαπώ...

johnjohnyamaha
12.04.2012, 21:17
https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcRNzOp8RJ37sv3dY4RCjpulrATPm8cqX pmEzc6Y6Y3vA8SzdMjrrg



Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη

"Ν΄ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

"Ν΄ αγαπάς τον καθένα ανάλογα με τη συνεισφορά του στον αγώνα. Μη ζητάς φίλους· να ζητάς συντρόφους!

"Να ΄σαι ανήσυχος, αφχαρίστητος, απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να τη συντρίβεις. Η μεγαλύτερη αμαρτία είναι η ευχαρίστηση.

"Που πάμε; Θα νικήσουμε ποτέ; Προς τι όλη τούτη η μάχη; Σώπα! Οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτούνε!"

Σκύβω κι αφουκράζουμαι την πολεμική τούτη Κραυγή στα σωθικά μου. Αρχίζω και μαντεύω το πρόσωπο του Αρχηγού, ξεκαθαρίζω τη φωνή του, δέχουμαι με χαρά και με τρόμο τις σκληρές εντολές του.

Ναι, ναι, δεν είμαι τίποτα. Ένας αχνός φωσφορισμός απάνω στην ογρή πεδιάδα, ένα άθλιο σκουλήκι που σούρνεται κι αγαπάει, φωνάζει και μιλάει για φτερούγες, μια ώρα, δυο ώρες, κι ύστερα το στόμα του φράζει με χώματα. Αλλη απόκριση οι σκοτεινές δυνάμες δε δίνουν.

Μα μέσα μου, μια Κραυγή ανώτερη μου φωνάζει αθάνατη. Τι, θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ΄ ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμες που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμες που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμες.

Δεν είμαι ένα μετέωρο αρίζωτο στον κόσμο. Είμαι χώμα από το χώμα του και πνοή από την πνοή του.

Δε φοβούμαι μοναχός, δεν ελπίζω μοναχός, δε φωνάζω μοναχός μου. Μια παράταξη μεγάλη, μια φόρα του Σύμπαντου φοβάται, ελπίζει, φωνάζει μαζί μου.

Είμαι ένα πρόχειρο γιοφύρι, και Κάποιος αποπάνω μου περνάει και γκρεμίζουμαι ξοπίσω του. Ένας Αγωνιστής με διαπερνάει, τρώει τη σάρκα μου και το μυαλό μου, ν΄ ανοίξει δρόμο, να γλιτώσει από μένα. Όχι εγώ, Αυτός φωνάζει! "

https://encrypted-tbn1.google.com/images?q=tbn:ANd9GcQEQCshrxsbA9MjH1TsJ8VZfftef2TEJ 5M39I3Q-mAWyne2FHQprw

antonis130
12.04.2012, 23:23
τον ληστήν αυθημερόν του παραδείσου ηξίωσας κύριε, καμέ, τω ξύλω του σταυρού, φώτισον και σώσον με...

Nnikostarss
13.04.2012, 08:32
Μεγάλη Παρασκευή


http://endiaferonta.com/wp-content/uploads/2011/04/%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%C E%AE-630x396.jpg


Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα
σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπιούνται
σήμερα βάλανε βουλή οι άνομοι Εβραίοι
για να σταυρώσουν το Χριστό, των πάντων βασιλέα.
Κι ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
να λάβει δείπνο μυστικό, για να τον λάβουν όλοι.
Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της
τας προσευχάς της έκανε για τον μονογενή της.


http://www.i-m-patron.gr/email/images/lamentation-1.jpg

--kitty69--
13.04.2012, 09:18
Πνευματικά μηνύματα για τη Μεγάλη Εβδομάδα
Μεγάλη Παρασκευή
<table style="border-collapse: collapse" id="AutoNumber260" width="94%" align="left" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" height="294"><tbody><tr><td style="border-right-style: solid; border-right-width: 1; border-top-style: solid; border-top-width: 1; padding-top: 7; padding-bottom: 10" valign="top" width="100%" bgcolor="#F9FAFF" height="27"> Το εδάφιο της ημέρας: "Kι ενώ η ώρα ήταν περίπου δώδεκα το μεσημέρι, σκοτάδι απλώθηκε πάνω σ' όλη τη γη ως τις τρεις το απόγευμα, γιατί ο ήλιος χάθηκε!"

Λίγες σκέψεις:Όταν γεννήθηκε ο Χριστός, το σκοτάδι του μεσονυκτίου μεταβλήθηκε σε λαμπρό μεσημεριάτικο φως. Μα όταν πέθανε, η λάμψη του μεσημεριάτικου φωτός βυθίστηκε στη μαυρίλα του σκοταδιού της νύχτας. Και πως μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν ο αμαρτωλός άνθρωπος έσβησε το Φως του κόσμου. Η απόρριψη του φωτός φέρνει σκοτάδι.
Σήμερα οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα. Σήμερα οι καρδιές των πιστών είναι λυπημένες, μουντές. Γιατί άραγε; Μήπως γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός; Μήπως γιατί τον βάλανε στο τάφο; Όχι! Όχι! Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα για όλους αυτούς που ζουν χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα, χωρίς αιώνια ζωή.
Δεν χρειάζονται άλλα δάκρυα για τον Χριστό. Αυτός ζει! Ζει! Νίκησε το θάνατο και το σκοτάδι! Και δίνει σε μας την ευκαιρία να σωθούμε, να γίνουμε παιδιά δικά Του και να ζούμε αιώνια κάτω από το δικό Του φως. Στην ένδοξη εκείνη χώρα που μας υποσχέθηκε. Στην παρουσία τη δική Του.
Και όπως διαβάζουμε στο Λόγο Του, νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί.
"Nύχτα δε θα υπάρχει εκεί και δε θα έχουν ανάγκη από λυχνάρια ούτε κι από το φως του ήλιου, γιατί θα τους φωτίζει ο Kύριος ο Θεός, και θα βασιλέψουν στους αιώνες των αιώνων" (Αποκάλυψη 25:5)
Ευλογημένο ας είναι το Όνομά Του!
</td> </tr> </tbody></table>

areti19711
13.04.2012, 14:18
Θα ηθελα να ευχηθω καλο πασχα και καλες γιορτες σε ολους.

Σε αυτους που πιστευουν στον ορθοδοξο χριστιανικο θεο, σ'αυτους που πιστευουν σε αλλους θεους και σ'αυτους που δεν πιστευουν σε θεους παρα μονο στον εαυτο τους.

Ετσι κι αλλιως η πιστη ειναι κατι απολυτα προσωπικο και υπερανω κριτικης και κανονων.

Ευχομαι σε ολους σας να περασετε αυτες τις ημερες οπως επιθυμητε και κοντα στους αγαπημενους σας (ανθρωπους και ζωα).

Να ειστε καλα και να πραττετε τα καλυτερα.... για ολους. Με σεβασμο. Και κυριως μην στεκεστε σε αυτα που μας χωριζουν αλλα σε αυτα που μας ενωνουν.

Together we stand.... divided we fall.

antonis130
13.04.2012, 16:22
"ο δε ιησούς παλιν κράξας φωνή μεγάλη αφήκε το πνεύμα. και ιδού το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνωθεν έως κάτω, και η γη εσείσθη, και αι πέτραι εσχίσθησαν, και τα μνημεία ανεώχθησαν και πολλά σώματα των κεκοιμημένων αγίων ηγέρθη, και εξελθόντες εκ των μνημείων, μετά την έγερσιν αυτού, εισήλθον εις την αγίαν πόλιν και ενεφανίσθησαν πολλοίς. ο δε εκατόνταρχος και οι μετ'αυτού τηρούντες τον ιησούν, ιδόντες τον σεισμόν και τα γενόμενα εφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες: αληθώς θεού υιός ην ούτος."

kath3111
13.04.2012, 16:35
Οι άγιες μέρες του Πάσχα, παρέχουν για τον καθένα μας, διπλό μήνυμα. Την ευκαιρία για ουσιαστική αυτογνωσία, για εσωτερικό φωτισμό, για προσφορά και θυσία για τον συνάνθρωπο από τη μια, και την ελπίδα από την άλλη πως καμία δυσκολία της ζωής, κανένας πόνος, καμία ατομική ή κοινωνική προσφορά δεν μένει χωρίς την μεγάλη προσδοκία της χαράς και της Ανάστασης
Το μήνυμα της γιορτής του Πάσχα είναι να εκφράσουμε μια βαθιά συγγνώμη, να συγχωρήσουμε τους ανθρώπους που μας έβλαψαν συνειδητοποιώντας τα λάθη του παρελθόντος και προχωρώντας στο μέλλον. Να ρίξουμε νέο φως στη δική μας ζωή και να αποβάλλουμε τον ατομικιστικό τρόπο προσέγγισης του κόσμου γύρω μας. Όλοι μας θα έχουμε την ευκαιρία τώρα να συγχωρήσουμε κάποιον που καταδικάσαμε στο παρελθόν και τώρα έχουμε την ενθάρρυνση για να νιώσουμε πραγματικά τι είναι συγχώρεση. Και αυτή η πράξη της συγχώρεσης θα εξυψώσει το μυαλό και την ψυχή μας.
Σας εύχομαι ολόψυχα Καλό Πάσχα, Καλή Ανάσταση!
Να περάσετε πολύ όμορφα μαζί με τις οικογένειές σας, με υγεία και αγάπη!
Ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε την κατάνυξη αυτών των ημερών, παραμερίζοντας για λίγο τα όποια προβλήματά μας και ας μην ξεχνάμε πως την κάθε Σταύρωση ακολουθεί πάντα μια Ανάσταση
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑhttp://www.anakata.paidika.gr/images/stories/Pasxa/Pasxa_eggs/Animation_Gif_21paidika_pasxa_eggs.gif

antonis130
14.04.2012, 18:42
"δεύτε λάβετε φως εκ του ενεσπέρου φωτός και δοξάσατε χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών."

ένα διαρκές θαύμα που συμβαίνει κάθε χρόνο το μ.σάββατο και τονώνει τη θρησκευτικότητα και την ελπίδα των χριστιανών.
έχει πολεμηθεί κατα καιρούς από "διανοούμενους" που επικαλουνται θεωρίες συνομωσίας οπως οτι η φλόγα αναβει απο φωσφορο ή απο προαναμενη κανδύλα χωρίς ομως καποια απο αυτες να ειναι αρκετα λογική ή να συμφωνει εστω με τους νομους της φυσικής.

"ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω."

fofo240292
14.04.2012, 23:44
Γιατί κοινή η ανάσταση
Tου Χρηστου Γιανναρα

Yπάρχουμε, όχι επειδή το επιλέξαμε, δεν αποφασίσαμε εμείς, ελεύθερα, να ύπαρχουμε. Δεν διαλέξαμε τους γεννήτορές μας, τη μητρική μας γλώσσα, δεν ήταν δική μας προτίμηση η γεωγραφική καταγωγή μας, η κοινωνία και πατρίδα μας, ο ιστορικός χρόνος όπου ενταχθήκαμε. Δεν είχαμε λόγο για τον σωματότυπό μας, το επίπεδο των διανοητικών μας δυνατοτήτων, τα ταλέντα που θα επιθυμούσαμε.

Mας δόθηκε, ωστόσο, ως διαφορά από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό, η επίγνωση της ανελευθερίας μας – δηλαδή η δυνατότητα να πιστοποιούμε τη διαφορά, το χάρισμα να διακρίνουμε την ελευθερία από την αναγκαιότητα. Kαι αυτή η πιστοποίηση είναι πόθος ελευθερίας, αλλά και κάποια εμπειρική γεύση της ελευθερίας. Δίχως δεδομένη με αισθητή προφάνεια την υπαρκτική πραγμάτωση της ελευθερίας, βιώνουμε εμπειρικά την ελευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, αλλά κοινά βεβαιωμένη.

Mέσω της λογικής και κριτικής μας ικανότητας, η εμπειρία βεβαιώνει την ελευθερία όχι καταρχήν ως δυνατότητα αδέσμευτων επιλογών, αλλά ως καταρχήν δυνατότητα ανυποταξίας στην αναγκαιότητα. Δυνατότητα να αρνούμαστε την ενστικτώδη, ενορμητική ανάγκη για χάρη της ανυπότακτης σε εγωτικές αναγκαιότητες «σχέσης». Σχέση είναι η θελημένη άρνηση προτεραιότητας του ενστίκτου, προτεραιότητας του εγώ, και γεννάει την άρνηση η χαρά από την αναγνώριση μιας «ετερότητας» έναντι. Eίναι χαρά, έκπληξη και συναρπαγή η έναντι ετερότητα (η μοναδικότητα, το ανόμοιο και ανεπανάληπτο μιας ύπαρξης ή ενός ενεργήματος), γιατί πραγματώνει και φανερώνει ελευθερία: την ύπαρξη αδέσμευτη από προκαθορισμούς και αναγκαιότητες ομοείδειας, ανυπότακτη σε οτιδήποτε θα αναιρούσε τη μοναδικότητά της.

Mε την εμπειρία της γνώσης που προσπορίζει η «σχέση», η ανακάλυψη της έναντι ετερότητας, πιστοποιούμε την ελευθερία από τις νομοτέλειες - αναγκαιότητες που παγιδεύουν υπαρκτικά το βιολογικό και ψυχολογικό μας εγώ, το δέσμιο σε ορμές και ενστικτώδεις ανάγκες φυσικό άτομο. Bεβαιωνόμαστε ότι Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας πρέπει να είναι μια ύπαρξη απροκαθόριστη από κάθε αναγκαιότητα φύσης ή ουσίας, επομένως προσιτή όχι με τη διάνοια που κρίνει - διακρίνει τους οριστικούς προκαθορισμούς της δεδομένης φύσης, αλλά με τη σχέση, την εμπειρία συνάντησης της ετερότητας.

Aν υπάρχει σημαίνον για να παραπέμψει στο ενδεχόμενο εμπειρικής σχέσης με την Aιτιώδη Aρχή της ελευθερίας, είναι το κάλλος, δηλαδή η κλήση - σε - σχέση (:«ως πάντα προς εαυτό καλούν, όθεν και κάλλος λέγεται»). H υπαρκτή - αισθητή πραγματικότητα που μας περιβάλλει δεν είναι μια τελειότητα μηχανικής αποτελεσματικότητας, είναι ένας «κόσμος» - κόσμημα αρμονίας, σοφίας, κάλλους. Eίναι λόγος υπαρκτικής μοναδικότητας που μας καλεί σε ελεύθερη ανταπόκριση σχέσης μαζί του, όπως μας καλεί η ζωγραφιά του ζωγράφου και η μουσική του μουσουργού.

Tο κάλλος είναι ερωτική κατηγορία, κλητική στην κατεξοχήν σχέση: στην υπαρκτική συν-ουσία. Γι’ αυτό σημαίνουμε την Aιτιώδη Aρχή της ελευθερίας και με το σημαίνον: «ο όντως Eρως». Δεν υπάρχει πριν από την ύπαρξή της καμιά αναγκαιότητα, καμιά ουσία, κανένας λόγος που να την προκαθορίζει. Yπάρχει, επειδή θέλει να υπάρχει και θέλει να υπάρχει, επειδή αγαπάει. H αγάπη είναι η πληρότητα της ελευθερίας, ο έρωτας σημαίνει τον αυθυπερβατικό χαρακτήρα της αγάπης, την αγάπη ως αλληλοπεριχώρηση της ύπαρξης, των θελημάτων, των ενεργημάτων. H Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας είναι αγάπη («αγάπη εστί»), γι’ αυτό και είναι Tριαδική: ερωτική κοινωνία και αλληλοπεριχώρηση τριών υποστάσεων της ελευθερίας, που μόνο με προσδιορισμούς σχέσης μπορούν να σημανθούν, όχι με ονόματα εγωτικών ατομικοτήτων. Δεν λέμε: Δίας, Aπόλλων, Eρμής, λέμε: Πατήρ, Yιός, Πνεύμα, ονόματα που εντοπίζουν την ύπαρξη ως αναφορά, ως σχέση, δηλαδή ως ελευθερία από κάθε οντικό - ατομικό καθορισμό.

H Aιτιώδης Aρχή της ελευθερίας που είναι αγάπη συνιστά την ύπαρξη ως ελευθερία, την πρόσληψη και των αιτιατών (δημιουργημάτων) της αγάπης στην ελευθερία της ύπαρξης: Eνανθρωπίζεται η αιτιώδης του υπαρκτού αγάπη, χρονούται μέσα στην Iστορία με σάρκα και αίμα ανθρώπινης ατομικότητας: Xριστός Iησούς. Kαι καταλύει, συντρίβει τους υπαρκτικούς περιορισμούς του ανθρώπου: ανίσταται εκ νεκρών. H ανάστασή του ιδρύει το γεγονός της εκκλησίας. Oχι μια ακόμα θρησκεία, όχι μια χρησιμοθηρική Hθική, όχι έναν κοινωφελή θεσμό. Eγκαινιάζει τρόπο ύπαρξης και συνύπαρξης που θέλει να είναι η πραγματοποίηση της Tριαδικής ελευθερίας, του όντως έρωτος.

Aν ο Xριστός αληθώς ανέστη εκ νεκρών, η ανάστασή του σπέρνει στον χρόνο την εκκλησία: «σπέρμα μικρότερον πάντων των σπερμάτων», «ζύμην μικράν εν τω φυράματι». Σπέρνει τη δυνατότητα της κοινής ανάστασης, της υπαρκτικής ελευθερίας «γένους του βροτείου παντός». Yπάρχουμε, επειδή η Aγάπη μάς κάλεσε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Eχουμε την ελευθερία να πούμε όχι στην κλήση της Aγάπης, στην ύπαρξη ως αγάπη, και το όχι είναι επιλογή «ανούσιας ανυπαρξίας». Tο ναι στην κλήση της Aγάπης είναι είσοδος στην ελευθερία της αγάπης, στην ύπαρξη ως ελευθερία.

Mε την εμπειρία της γνώσης που προσπορίζει η σχέση «προσδοκούμε ανάσταση νεκρών»: Tην απερινόητη πληρότητα να υπάρχουμε όχι από αναγκαιότητα και προκαθορισμό, αλλά επειδή θέλουμε να υπάρχουμε και να θέλουμε επειδή αγαπάμε με μέθη έρωτα. Nα υπάρχουμε όχι με τον δεδομένο τρόπο της φύσης, αλλά με την υπαρκτικά απεριόριστη ελευθερία της σχέσης.

«Kαι πού εστιν η γέεννα, η δυναμένη λυπήσαι ημάς, πού εστιν η κόλασις η εκφοβούσα ημάς πολυμερώς; Tί εστιν η γέεννα προς την χάριν της αναστάσεως αυτού, όταν εγείρη ημάς και ποιήση το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι την αφθαρσίαν;».

--kitty69--
14.04.2012, 23:47
Πνευματικά μηνύματα για τη Μεγάλη Εβδομάδα
<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> <w:UseFELayout/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid Accent 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="19" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="21" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="31" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtle Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="32" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Reference"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="33" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Book Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="37" Name="Bibliography"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" QFormat="true" Name="TOC Heading"/> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]-->
Χριστός Ανέστη!
Το εδάφιο της ημέρας:"Αλλ' αυτός τραυματίσθηκε για τις δικές μας παραβάσεις, για τις ανομίες μας ταλαιπωρήθηκε, η τιμωρία η οποία έφερε τη δική μας ειρήνη, ήταν πάνω σ' αυτόν και με τις πληγές του εμείς γιατρευτήκαμε"


Λίγες σκέψεις: Για μία ακόμη φορά μας δίνεται η ευκαιρία να γιορτάσουμε τη θαυμαστή μέρα της ανάστασης του Ιησού Χριστού. Μια μέρα που όλοι τη γιορτάζουμε με ιδιαίτερο τρόπο. Είναι όμορφο, οι οικογένειες να συγκεντρώνονται για να περάσουν αυτή τη μέρα μαζί. Είναι όμως ακόμη πιο όμορφο να γνωρίζουμε ότι τα παιδιά του Θεού ζουν αυτή την ανάσταση καθημερινά. Δεν περιμένουν το Πάσχα για να γιορτάσουν. Το γιορτάζουν ζώντας με τον αναστημένο Χριστό. Γιατί γνωρίζουν ότι οι πληγές και το αίμα του Χριστού λύτρωσαν και συγχώρησαν την αμαρτωλή καρδιά.

Ω! τι απέραντη αγάπη έδειξε και δείχνει ο Θεός μας. Καλεί κι εσένα σήμερα να γιορτάσεις την αλλαγή της ζωής σου. Να ομολογήσεις κι εσύ ότι δια των πληγών Αυτού βρήκες τη θεραπεία. Έγινες νέος άνθρωπος. Γιόρτασε κι εσύ σήμερα την ανάσταση του Χριστού με όλη σου την καρδιά!

Ας ευχαριστήσουμε:

για τη Σωτηρία που μας χάρισε ο Κύριος

Χριστός Ανέστη...

antonis130
15.04.2012, 15:13
Αναστάσεως ημέρα,
και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει
και αλλήλους περιπτυξώμεθα.
Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς,
συγχωρήσωμεν πάντα τη αναστάσει,
και ούτω βοήσωμεν,
Χριστός ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας
και τοις εν τοις μνήμασι

ζωήν χαρισάμενος.

kath3111
15.04.2012, 22:05
«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.»
Κ.Π. Καβάφης
Μέσα μας βρίσκονται οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες όταν ξεκινάμε για την Ιθάκη μας, όταν ξεκινάμε για το θαυμάσιο ταξίδι της ζωής. Μέσα από τη δική μας ψυχή ξεπηδούν τα εμπόδια που ανυπέρβλητα φαντάζουν και μας τρομοκρατούν.
Λαιστρυγόνες ανθρωποφάγοι οι ανασφάλειές μας, Κύκλωπες απειλητικοί τα αρνητικά μας συναισθήματα απαξιώνουν τη μέρα μας.
Ναι, τη μέρα μας, αφού το ταξίδι αυτήν αφορά.Την κάθε μας μέρα που είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.Την κάθε στιγμή της ζωής μας που μας καλεί να την απολαύσουμε,με τη χαρά ή τη λύπη της,με τις αντιξοότητες ή τις ευκολίες.Κάθε στιγμή που είναι δική μας,μας καλεί να τη ζήσουμε αληθινάκαι ουσιαστικά να την απολαύσουμε.
Σαν βγαίνουμε στον πηγαιμό προς τη δική μας Ιθάκη,τα μόνα εμπόδια που θα συναντήσουμε είναι αυτά που εμείς γεννάμε.Έχουν τη θλιβερή μορφή του φθόνου,την ασχήμια της μιζέριας,το γκρίζο χρώμα της απαισιοδοξίας,την εφιαλτική φιγούρα της απελπισίας.
Μέσα μας βρίσκονται τα μυθικά τέρατα που μαυρίζουν τη ζωή μας.
Μέσα μας όμως είναι και η δύναμη να τα αντιμετωπίσουμε.
Μια απόφαση χρειάζεται.Ένα πλατύ χαμόγελο και μια απόφαση.Θα χαρώ της ζωής μου το ταξίδι,θα πετάξω από μέσα μου φοβίες,συμπλέγματα, ανασφάλειες και θα χαρώ.Στα δύσκολα θα αντιτάσσω τη θέλησή μου,στα άδικα τον ανθρωπισμό μου,
στα άτιμα την καθαρή μου σκέψη,στα άσχημα την ομορφιά του ιδανικού ανθρώπου,που σταθερά όλο και σχηματοποιείται μέσα μου.
Ναι, μέσα μας βρίσκεται ο άνθρωπος αυτός,μόνο που τον κρατά σε ύπνωση το τραγούδι των σειρήνων,των δικών μας απατηλών σειρήνων.Μέσα μας βρίσκεται, μόνο που στη λήθη τον αφήσαμε,τον ξεχάσαμε,επιτρέψαμε να τον σκεπάσουν οι θόρυβοικαι οι απόηχοι του ανερμάτιστου περίγυρου,τον καλύψαμε με γυαλιστερά κουρέλια του συρμούκαι κάπου σε μια γωνιά χωμένο τον κοιμίσαμε.

Και είναι αυτός που γνωρίζει το δίκιο,είναι αυτός που προστατεύει τους αδύνατους,είναι αυτός που ξέρει να αγαπά,που προσφέρει χωρίς ανταλλάγματα,που κάνει κάθε δύσκολο αγώνα πανηγύρι,που θέλγεται από τα ουσιώδη,που ερωτεύεται το καλό και το όμορφο,που σταθερή κρατά την πορεία με πυξίδα αλάνθαστη το μυαλό και την καρδιά του.
Εμείς γι'αλλού κινήσαμε και ακριβώς εκεί σκοπεύουμε να πάμε.
Βάλαμε πλώρη για μια Ιθάκη και εκεί κάποτε θα φτάσουμε,
και, πιστέψτε με αξίζει τον κόπο,
αφού εκεί θα φτάσει ένας άλλος εαυτός μας,
ο ιδανικός μας εαυτός,
όπως αποκαλύφθηκε και, κατά το δυνατόν,
τελειώθηκε στη διάρκεια της θαυμάσιας διαδρομής.

fofo240292
15.04.2012, 23:18
Το δέντρο που έδινε – του Σελ Σιλβερσταιν

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά….
και αγαπούσε ένα αγοράκι.
Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.
Παίζανε και κρυφτό
Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά…
πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα πέρασαν τα χρόνια.
Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:
Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»
«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησε τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί… και η μηλιά ήταν λυπημένη.
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»
«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.
«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»
«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»
«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά…και να ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη…μα όχι πραγματικά.
Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω… Δεν έχω μήλα».
«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια…»
«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις…»
«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι… μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι…»
«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».
Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

-jessica_spinos-
16.04.2012, 14:06
Άνθρωπος αγράμματος, ΞΥΛΟ απελέκητο. Αγράμματος κατ’ εμέ, δεν είναι αυτός που δεν ξέρει «γράμματα», γραμματική, ορθογραφία, αλλά ο απαίδευτος, αυτός που αδυνατεί να μετατρέψει τα δεδομένα σε πληροφορίες, να απορρίψει τις γνώσεις και να εμμείνει στη γνώση. Επιπλέον, παιδεία=ανθρωπιά.
<O:p</O:p
<O:p</O:p
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πλατιά, ολόφωτη οδός πλημμυρισμένη από ανθρώπους, που, όμως, μεταξύ τους δε γνωρίζονταν και δεν είχαν συνάψει διαπροσωπικές σχέσεις. Η οδός αυτή, φάνταζε απέραντη στους περαστικούς, αφού εκτεινόταν εως εκεί που έβλεπε το ανθρώπινο μάτι κι, έτσι, οι άνθρωποι δεν έβλεπαν μέλλον σε αυτήν, δεν συνέδεαν τη ζωή τους μαζί της, μιάς και ένιωθαν πολύ μικροί για να το κάνουν. Κάποτε, ένας διαβάτης, ένας οδοιπόρος που συντροφευόταν από ένα σκύλο, φύτεψε μια καρυδιά, που δεν άργησε να φυτρώσει και να αναπτυχθεί. Πολύ σύντομα έγινε σε ύψος ίση με έναν «ουρανοξύστη», οπότε και σκίαζε την οδό απ’ άκρη σ’ άκρη και αποτελούσε το ιδανικό καταφύγιο για τις καυτές καλοκαιρινές μέρες. Έτσι, λειτούργησε σαν πλατεία, όπου συγκεντρώνονταν οι συνδαιτυμόνες για ποικίλες συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων. Μάλιστα, είχε καθιερωθεί και ως παράδοση, όπως ορίστηκε από την αρχική πράξη του διαβάτη, κάθε ένας που θα σταματούσε να ξαποστάσει κάτω από την καρυδιά για πρώτη φορά, να μπολιάζει σε ένα από τα κλαδιά της ένα τμήμα της καρδιάς του, ένα ιδιαίτερο κομμάτι του χαρακτήρα του, κάτι που εξ’ ορισμού συνεπάγεται την αυτόματη έκφραση της ψυχοσύνθεσής του. Ήταν ένα είδος μύησης στο ομαδικό πνεύμα και στον συλλογικό τρόπο σκέψης, διαμέσου του αλτρουισμού που τους ενέπνεε η καρυδιά. Έτσι, με τα τόσα μπόλια, όταν κάρπιζε η καρυδιά έπεφτε «κάθε καρυδιά καρύδι», ώστε αυτή να φιλοξενήσει στις ρίζες της πολλές νοοτροπίες, ιδέες και τρόπους δράσης, συχνά αντιτιθέμενους ή και αντικρουόμενους. Πάνω απ’ όλα, όμως, συνέβαλε δραματικά στην ελεύθερη έκφραση των «προστατευομένων» της. Συν τω χρόνω, κάποιοι άλλοι έφυγαν, είτε από επιλογή, είτε από φυσικό καταναγκασμό, μα ήρθαν νέοι, επίσης αξιόλογοι, που γέμισαν επάξια κάθε κενό. Όμως, κάθε τόσο, εγωπαθείς ξυλοκόποι πελεκούσαν τη βάση της καρυδιάς (την ενότητά της), όχι γιατί είχαν ανάγκη το ξύλο της, αλλά επειδή δεν ανέχονταν να παρακολουθούν εξ’ αποστάσεως τους άλλους να περνούν καλά, να αξιοποιούν τον ελεύθερο χρόνο τους, να προοδεύουν, ασχέτως που οι ίδιοι ποτέ δεν επεδίωξαν τη συμμετοχή στην παρέα αυτή και, ταυτόχρονα, με θρασύτητα υποστήριζαν πως αυτοί οι ίδιοι είναι τα θύματα κοινωνικού αποκλεισμού! Συγκεκριμένα, τύλιγαν μια λευκή-κόκκινη κορδέλα ολόγυρα στον κορμό του δέντρου σε απόσταση <?xml:namespace prefix = st1 ns = "urn:schemas-microsoft-comhttp://el.board.bigpoint.com/farmerama/ /><st1:metricconverter w:st=1 μέτρου</st1:metricconverter> και επέβαλλαν στην παρέα να περιοριστεί σ’ αυτόν το χώρο, παρά την πρακτική αδυναμία τους να πράξουν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Η ομάδα ένωνε τα χέρια κι αντιστεκόταν σε κάθε ηθικό πλήγμα, το ξεπερνούσε, το παρέβλεπε. Σε κάθε τέτοιο χτύπημα υπήρχαν απώλειες. Παραδόξως, αυτές ήταν μονόπλευρες. Ο αριθμός των ξυλοκόπων δε μειωνόταν σε καμία περίπτωση. Καθώς περνούσε ο καιρός, τα πλήγματα γίνονταν όλο και ισχυρότερα, ζωτικές «αρτηρίες» του δέντρου κόπτονταν με το τσεκούρι. Μέχρι που, κάποια στιγμή, τύλιξαν την κορδέλα εφαπτομενικά στον κορμό. Αυτός, πλέον, κωνικά σμιλευμένος στη βάση του, αμφιταλαντευόταν πάνω στο κούτσουρο, σε ό,τι είχε απομείνει τέλος πάντων. Έτσι, έπεσε εύκολα, αφού πια η ομάδα είχε αποδεκατιστεί, καθώς δεν υπήρχε χώρος να σταθούν για να τον στηρίξουν και να ισορροπήσει ξανά. Στη θέση του απέμεινε μια γιγάντια λακκούβα, όπου έκτοτε παγιδεύονταν οι περιπλανώμενοι, αφού οι ξυλοκόποι φρόντισαν να αφαιρέσουν και το κούτσουρο και τα απομεινάρια από τις ρίζες, ώστε να μην υπάρχει τίποτα να θυμίζει πια τις «καλές εποχές», οι ταξιδιώτες να μην αναζητούν, να μη μαθαίνουν, να μην αναπολούν. <O:p</O:p
Τα παραπάνω δε συνέβησαν για ένα κομμάτι ξύλο. Ξυλοκόποι και «ξυλοκόποι» δε θα υπάρχουν για πάντα. Η τεχνολογία αναπτύσσεται ταχύρρυθμα, τα μέσα κοπής του «ξύλου» είναι πλέον αυτοματοποιημένα(!), οι πνευματικοί ορίζοντες των ανθρώπων συνεχώς και αναπότρεπτα διευρύνονται. Κάποιοι επέλεξαν την πλευρά του ξυλοκόπου. Άλλοι, παραμένουν μέλη της διασκορπισμένης ομάδας εκείνης, κι ας μην υπάρχει αυτή με την πρωταρχική της μορφή. Μπορείς να ξαπλώσεις στην αιώρα σου και να περιμένεις ένα «καλύτερο αύριο» να σου χτυπήσεις την πόρτα. Και θα περιμένεις, θα περιμένεις… Εναλλακτικά, μπορείς εσύ να ψάξεις να το βρεις.<O:p</O:p
<O:p</O:p/ Ριφιφί /<O:p

kath3111
16.04.2012, 18:30
Μια φορά κι έναν καιρό τότε που υπήρχαν νεράιδες, μάγισσες,
δράκοι και ξωτικά έδωσαν καί στα χρώματα ανθρώπινη λαλιά!
Έτσι μια όμορφη, ανοιξιάτικη μέρα άρχισαν να φιλονικούν
για το ποιο απ' όλα είναι το καλύτερο, το πιο χρήσιμο και το πιο αγαπημένο!
Ας μπούμε κρυφά να ακούσουμε τι λένε....

Πράσινο: «Σαφώς και είμαι το καλύτερο χρώμα, γιατί είμαι το σημάδι της ζωής και της ελπίδας.
Επιλέχτηκα για την χλόη, τα δέντρα και τα φύλλα. Χωρίς εμένα τα ζώα θα πέθαιναν.
Κοιτάξτε λίγο στην επαρχία και θα δείτε ότι είμαι παντού».
Μπλε: «Μην σκέφτεστε μόνο τη γη αλλά κοιτάξτε τον ουρανό και θαυμάστε
την θάλασσα. Ο ουρανός δίνει την ειρήνη, την ηρεμία και το νερό την ζωή.
Είμαι το χρώμα της σιωπής...!
Αντιπροσωπεύω την σκέψη και είμαι απαραίτητο για να υπάρχει εσωτερική γαλήνη
και ισορροπία Χωρίς εμένα τίποτα δεν θα ήσασταν».

Κίτρινο: «Μα καλά είστε σοβαροί;; Πως είναι δυνατόν να είστε εσείς οι καλύτεροι
αφού είναι φανερό πως εγώ είμαι το καλύτερο και το πιο αγαπημένο χρώμα.
Ο ήλιος, το φεγγάρι και τα αστέρια έχουν το χρώμα μου.
Φέρνω την χαρά και την ζεστασιά στον κόσμο».

Πορτοκαλί: «Είμαι το χρώμα της υγείας και της δύναμης.
Μπορεί να είμαι λιγοστό αλλά εξυπηρετώ τις ανάγκες της ανθρώπινης ζωής.
Σκεφτείτε τις βιταμίνες που προσφέρουν τα καρότα, τα πορτοκάλια και το μάγκο.
Δείτε τι όμορφη που είναι η ανατολή και το ηλιοβασίλεμα.
Η ομορφιά τους είναι τόσο εντυπωσιακή που γεμίζει ευτυχία και γαλήνη
στις ψυχές των ανθρώπων»!

Κόκκινο: «Σας ακούω τόση ώρα και δεν αντέχω να μην μιλήσω....!
Μικρά και ασήμαντα χρωματάκια πότε θα καταλάβετε ότι εγώ είμαι
ο κυβερνήτης όλων σας!
Είμαι το χρώμα που ρέει στις φλέβες όλων των ζωντανών οργανισμών... είμαι η ζωή.
Είμαι το χρώμα του κινδύνου, της ανδρείας, του πόθου και της αγάπης!
Οι Βασιλιάδες με έχουν επιλέξει γιατί είμαι σημάδι αρχής, φρόνησης και δύναμης!
Είμαι το καλύτερο... τελεία και παύλα»!

Μετά την τελευταία δήλωση του κόκκινου τα αίματα άναψαν και τα χρώματα
άρχισαν να φωνάζουν και να διαπληκτίζονται έντονα.
Ξαφνικά τους τρόμαξε μια αστραπή, ακούστηκε μια βροντή και άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς.
Τα χρώματα μαζεύτηκαν φοβισμένα σε μια άκρη προσπαθώντας να αποφύγουν
τις σταγόνες της βροχής.
Η βροχή οργισμένη άρχισε να φωνάζει στα χρώματα λέγοντας τους:

«Ανόητα χρώματα!
Γιατί μαλώνετε και προσπαθείτε να αποδείξετε ποιος από εσάς είναι ο καλύτερος;;
Δεν ξέρετε ότι ο καθένας από εσάς υπάρχει για έναν ειδικό σκοπό και αυτό σας κάνει
μοναδικά και διαφορετικά;; Ενώστε τα χέρια σας και ελάτε σε μένα»!

Τα χρώματα υπάκουσαν στην βροχή και ένωσαν τα χέρια τους.

Η βροχή συνέχισε: «Από τώρα και στο εξής μετά από κάθε βροχή
θα ενώνετε τα χέρια σας και θα τεντώνεστε από την μια ως την άλλη άκρη
του ουρανού σχηματίζοντας ένα υπέροχο ουράνιο τόξο ως υπενθύμιση
ότι όλοι μπορείτε να ζήσετε ειρηνικά.
Το ουράνιο τόξο θα είναι σημάδι που θα δίνει ελπίδα για το αύριο».

Και έτσι κάθε φορά που μια καλή βροχή πλένει τον κόσμο
ένα ουράνιο τόξο εμφανίζεται στον ουρανό ....
για να θυμάστε να εκτιμάτε ο ένας τον άλλο!!!!!!!

fofo240292
17.04.2012, 10:40
"Και ο Θεός έπλασε τη μητέρα" του Paulo Coelho

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.

- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.

Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.


2η εκδοχή

Όταν ο καλός Θεός δημιουργούσε τις μητέρες, βρισκόταν στην έκτη μέρα συνεχούς δουλειάς, όταν ο άγγελος εμφανίστηκε και είπε: "Παιδεύεστε πολύ με αυτό το δημιούργημα."

Και είπε ο Θεός: " Έχεις διαβάσει τις προδιαγραφές που πρέπει να έχει αυτό εδώ; Πρέπει να είναι εντελώς αδιάβροχο αλλά όχι πλαστικό, να έχει 180 μετακινούμενα μέρη που να μπορούν να αντικαθίστανται, να κινείται πάνω σε χυμένο καφέ και σε άλλα τροφικά κατάλοιπα, να έχει ποδιά που εξαφανίζεται όταν σηκώνεται, ένα φιλί που να θεραπεύει οτιδήποτε από ένα σπασμένο πόδι μέχρι μια ερωτική απογοήτευση, και να έχει έξι ζευγάρια χέρια."
Ο άγγελος κούνησε το κεφάλι του αργά και είπε: "Έξι ζευγάρια χέρια...με κανέναν τρόπο."
"Δεν είναι τα χέρια που μου δημιουργούν προβλήματα," είπε ο Θεός. "Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που πρέπει να έχουν οι μητέρες."
"Αυτά θα υπάρχουν στο στάνταρ μοντέλο;" ρώτησε ο άγγελος.
Ο Θεός έγνεψε καταφατικά. "Το ένα ζευγάρι για να βλέπει μέσα από κλειστές πόρτες όταν αυτή ρωτάει, "Τι κάνουν τα παιδιά εκεί;" όταν ήδη αυτή ξέρει. Το άλλο ζευγάρι στο πίσω μέρος του κεφαλιού της για να βλέπει όσα δεν μπορούσε αλλά πρέπει να ξέρει, και φυσικά ένα τρίτο ζευγάρι εδώ μπροστά για να μπορεί να βλέπει πότε ένα παιδί κάνει γκάφες και να λέει, "Καταλαβαίνω και σ' αγαπώ," χωρίς να χρειάζεται να βγάλει λέξη.
"Κύριε," είπε ο άγγελος αγγίζοντας ευγενικά το μανίκι του, "Ξεκουραστείτε τώρα. Αύριο είναι άλλη μέρα.".
"Δεν μπορώ," είπε ο Θεός. "Είμαι πολύ κοντά στο να δημιουργήσω κάτι που μοιάζει τόσο πολύ με μένα. Ήδη έχω κάνει μία πού θεραπεύει μόνη της τον εαυτό της όταν είναι άρρωστη, που μπορεί να ταΐσει μια οικογένεια έξη ατόμων με μια μπουκιά ψωμί και που μπορεί να βάλει ένα εννιάχρονο παιδί να σταθεί κάτω από το ντους."
Ο άγγελος περιτριγύρισε το μοντέλο της μητέρας πολύ αργά. "Είναι πολύ απαλή," αναστέναξε."
"Αλλά και πολύ σκληρή!" είπε ο Θεός με έμφαση. "Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορεί να κάνει ή τι μπορεί να αντέξει μια μητέρα."
"Μπορεί να σκέφτεται;"
"Όχι μόνο σκέφτεται, αλλά μπορεί να λογικεύει και να συμβιβάζει," είπε ο Δημιουργός.
Τελικά ο άγγελος έσκυψε πάνω της άγγιξε με το δάχτυλο του το μάγουλό της. "Εδώ υπάρχει μια διαρροή," είπε. "Σας το είπα, προσπαθήσατε να τοποθετήσετε πάρα πολλά σ' αυτό το μοντέλο."
"Δεν είναι διαρροή," είπε ο Θεός. "Είναι ένα δάκρυ."
"Και σε τι χρησιμεύει;"
"Είναι για χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, μοναξιά και υπερηφάνεια."

"Είστε μεγαλοφυΐα," είπε ο άγγελος.

Ο Θεός κοίταξε μελαγχολικά, "Δεν το έβαλα εγώ εκεί."

kath3111
17.04.2012, 12:19
Το παραμύθι των ημερών καταλήγει με το ''ζήσαν αυτοί καλά, κι εμείς χειρότερα''. Οσο για το ''Μια φορά κι έναν καιρό'', αυτό πάει, πουλήθηκε στις εταιρείες που αναλαμβάνουν απο τις επόμενες μέρες την εκμετάλλευση της χώρας αυτής, των ιθαγενών της, της ζωής και της εργασίας τους.....
http://astrojoggi.pblogs.gr/files/8887-santorini_photo45.jpg
Εγώ πάντως το είδα το όνειρο. Ενα σκοτεινό μονοπάτι με οδήγησε σε μια μεγάλη σπηλιά, όπου πράγματα ανήκουστα συνέβαιναν. Ανθρωποι που σα να είχαν ξυπνήσει από λήθαργο έλεγαν οτι απο αυτόν τον σκοτεινό και μίζερο τόπο μπορεί να γεννηθεί το φως, η αλήθεια και ο πλούτος. Η ελπίδα φώλιασε στην ψυχή των ανθρώπων που πίστεψαν τα όμορφα λόγια και περίμεναν....

Αρκετούς μήνες αργότερα οι ελπίδες φώλιαζαν στο ίδιο σημείο, κάπως στριμωγμένες είναι η αλήθεια μα έτοιμες να ξεδιπλωθούν με μια μικρή ασήμαντη αφορμή. Και νάτην. Μια νεράιδα με χαμόγελο φώτισε με το ραβδάκι της και άστραψε ο μίζερος τόπος. Το όνομά της ήταν Φράου Αγκελα. Η μαύρη σπηλιά είχε μεταμορφωθεί σε χώρα ήρεμη, τακτική, δίκαια, χωρίς κλέφτες, χωρίς καυσαέρια, γεμάτη χαρούμενα παιδιά στα σχολεία. Όλοι ξέσπασαν σε γέλια χαράς και ανακούφισης, αποχαιρέτησαν την καλή νεράιδα και συνέχισαν τη ζωή τους ευχάριστα, χωρίς τίποτε να τους θυμίζει το παρελθόν.
http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRZmnEsu9MMavUawQDFdZarG6YIbiRHX L44-RZ8qEb5Bx-ICDLm28fd5G1XYA
Ολα είχαν αλλάξει. Ενα σώμα εκατό σεμνών ανθρώπων ετοίμαζε πλέον τους νόμους του μικρού κράτους με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη. Σε ένδειξη αγάπης για τα κοινά και σεβασμού προς τη λαϊκή ετυμηγορία, δεν έπαιρναν χρήματα για τις υπηρεσίες τους, παρά μόνον τα έξοδά τους, έτσι μπόρεσαν κι έπεισαν τους πολίτες για τις αγαθές τους προθέσεις. Ούτε ταξίδια, ούτε φούμαρα και ιστοσελίδες. Ζούσαν λιτά και φτωχικά, δίνοντας το καλό παράδειγμα διαψεύδοντας τις κακιές μάγισσες που σκόρπιζαν μήλα με δηλητήριο παντού, σε πεζοδρόμια, σε τηλεοπτικά κανάλια, παντού.

Οποιος πολίτης εργαζόταν, αμοιβόταν, κι όπως εργαζόταν περισσότερο, αμοιβόταν περισσότερο. Οι περισσότεροι αισθάνονταν ασφαλείς, γιατί το ''χέρι'' του κράτους δεν καραδοκούσε να μπει σαν κοινός διαρρήκτης στην ξεκούμπωτη τσέπη τους.

Στα νοσοκομεία δεν προσλάμβαναν πλέον καθαριστές για να τους κάνουν ακτινολόγους, ούτε και παιδαγωγούς για να τους κάνουν χειρούργους. Τα φάρμακα κόστιζαν για όλους το ίδιο, και τα δημόσια νοσοκομεία διέθεταν υποδομές και οργάνωση. Η Εφορία κυνηγούσε πλέον μόνον τον πλούτο και είχε αφήσει ήσυχους τους απλούς εργαζόμενους. Οι λειτουργοί της έπαιρναν μπόνους μία εβδομάδα αδείας, για κάθε κρούσμα φοροδιαφυγής που εντόπιζαν και όταν το ψάρι ήταν μεγάλο, οι εβδομάδες γίνονταν δύο. Η πολιτεία έσκυβε με σεβασμό στους γέροντες που είχαν δωρίσει στις επόμενες γενιές τα νιάτα τους εργαζόμενοι για καλύτερο αύριο, δηλαδή σήμερα. Η λέξη μίζα δεν ήταν γνωστή, ούτε την έγραφαν τα λεξικά. Οι γιατροί πρόσφεραν κοινωνικό έργο, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις απο τους ασθενείς

Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές κάθε χρόνο περνούσαν απο ειδικές εξετάσεις για να γίνουν αξιότεροι και να βγάλουν καλύτερα παιδιά. Αλλωστε εργάζονταν σε όμορφους χώρους, με πολύχρωμους τοίχους, καθαρές αίθουσες, γεμάτες εποπτικό υλικό και υποδομές για τη βελτίωση της γνώσης των μαθητών. Οι μαθητές ήθελαν να παραμένουν στο χώρο του σχολείου και το απόγευμα, αξιοποιώντας τις ώρες τους με επιπλέον μαθήματα ξένων γλωσσών και αθλήματα. Ειδικοί δάσκαλοι κι εκπαιδευτές τα περίμεναν γι αυτό, άλλωστε δεν έκαναν πλέον ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια πουθενά αλλού, γιατί κανένας μαθητής δεν τα χρειαζόταν.

Με μια ανεπαίσθητη κίνηση η Φράου Αγκελα κούνησε το μαγικό της ραβδάκι και όλα έγιναν όπως πριν και λίγο χειρότερα. Ανήμποροι με τρέμουλο στα χέρια και τα πόδια την ικέτευαν οι πρώην περήφανοι χαζοχαρούμενοι πολίτες. ''Σας άρεσε;'' τους ρώτησε. ''Δεν θα γίνετε αυτό όμως, λυπάμαι'' είπε με ύφος που είχε αλλάξει ολοκληρωτικά.

Με χαμόγελο χαιρεκακίας έκανε ένα νόημα σε μερικούς να εξαφανισθούν πάραυτα απο μπροστά της. Να εξαφανισθούν. Να φύγουν λέει απο τα σπίτια τους. Να μην κάνουν διακοπές, να μην χαίρονται αυτά που έχουν. Η εργασία τους απο εδώ και πέρα θα κοστίζει λιγότερο, τα τρόφιμα περισσότερο, τα σχολεία ακόμα περισσότερο, και η ζωή θα είναι αβάσταχτη, έτσι τους είπε. Κι όταν γεράσουν αρκετά, δεν χρειάζεται να περιμένουν να δρέψουν τους καρπούς της ζωής τους..... Ύστερα τους είπε οτι η ταπείνωση είναι μέρος της διδαχής..... Οτι ο εξευτελισμός είναι μέσα στο παιχνίδι....

Οταν ξύπνησα, ξεφύσηξα με ανακούφιση συνειδητοποιώντας οτι ήταν όνειρο. Μου πήρε αρκετή ώρα για να συνέλθω. Δεν συνήλθα. Ανοιξα το πρώτο βιβλίο που βρήκα μπροστά μου, για να αλλάξω εικόνες. Ηταν ο ''Τρωικός πόλεμος'' που όπως μας έλεγαν αρχικά, έγινε για τα μάτια της ωραίας Ελένης, μα μεγαλώνοντας μάθαμε οτι οι λόγοι ήταν άλλοι..... Το πάλαι ποτέ ελληνικό κόλπο, ο Δούρειος Ιππος...Γιατί όλα έρχονται και δένουν; είναι τυχαίο;

Θεοδόσης61
17.04.2012, 16:11
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Στιχοι Αλκης Αλκαιου
Μουσικη Θανος Μικρουτσικος
Πρωτη εκτελεση Δ.Μητροπανος

ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ' το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

fofo240292
17.04.2012, 17:10
Ένας χρόνος χωρίς τον Νίκο Παπάζογλου
Ήταν 17 Απριλίου του 2011, ακριβώς έναν χρόνο πριν που η είδηση του θανάτου του Νίκου Παπάζογλου γέμισε θλίψη τους θαυμαστές του αλλά και τους μουσικόφιλους. Μία μεγάλη φωνή της Ελλάδας σίγησε για πάντα. Ο Νίκος Παπάζογλου έχασε την πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο κι έφυγε σε ηλικία 63 ετών στην πόλη που τον γέννησε και τον ανάθρεψε, τη Θεσσαλονίκη.

Πέρασα έτσι δίχως λόγο

Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Πέρασα έτσι δίχως λόγο
μια καλησπέρα πες μου αν θες
μη μου ζητάς να εξηγήσω
φτάνουνε πια οι ενοχές

Να! Λίγο θέλω να σε κοιτάξω
μια δυο κουβέντες άσκοπες
κι ίσως γελάσουμε κι οι δύο
μ' όλα όσα γίνανε χτές

Ξέρω απορείς, μα μη σε νοιάζει
κλείσε αν θέλεις, γεια χαρά
για λίγο να κοιτώ θα μείνω
στην πόρτα σου μπροστά

Κι "Αφού στον Όλυμπο οι Θεοί τ' αποφασίσαν..." σήμερα το πρωί ανακοινώθηκε ότι άλλη μια από τις μεγαλύτερες φωνές που «γέννησε» ποτέ η Ελλάδα, δεν υπάρχει πια. Ο Δημήτρης Μητροπάνος, ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές που γνώρισε ποτέ αυτός το τόπος, έφυγε από τη ζωή.

(να είσαι καλά Θεοδόση που πάντα προ-ηγείσαι...)

antonis130
17.04.2012, 21:14
μ' ένα μπουζούκι τρίχορδο και μια καρδιά κομμάτια
θα τραγουδώ πως σ' αγαπώ με μια φωνή όλο λυγμό
και δάκρυα στα μάτια
.................................................. ......................
πήρα σαν ένα χωρατό
κυρά ζωή τα βάσανα
γιατί αλλιώς από νωρίς
θα μ' είχε φάει η μαύρη γης.
.................................................. ......................

αιωνια τους η μνημη...

kath3111
19.04.2012, 08:34
http://2.bp.blogspot.com/_1-NZ6SPeG4o/TH_Rkci3PKI/AAAAAAAAAGs/mXtt6PtPVro/s320/%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%89.JPG

Μερικές φορές στη ζωή χρειάζεται να κάνουμε νέα άλματα, νέες αναζητήσεις που ξεκινάνε πάντα με το πρώτο μικρό βήμα. Συνήθως αμφιβάλλουμε, φοβόμαστε το άγνωστο, το τί θα συναντήσουμε, πως θα αντεπεξέλθουμε στις νέες συνθήκες και στο νέο περιβάλλον. Δηλαδή φοβόμαστε το ρίσκο και την αποτυχία....
Η αλήθεια είναι όμως, πως πρέπει να επιλέξουμε, και αν θέλετε: να "παίζουμε" αυτό το παιχνίδι. Μπορεί να χάσουμε, μπορεί να κερδίσουμε, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα μάθουμε, θα αναζητήσουμε, θα ψάξουμε και το μόνο σίγουρο είναι πως θα αποκομίσουμε την εμπειρία ότι προσπαθήσαμε, και δεν μείναμε μόνο στις σκέψεις του νου.
Πρέπει να επιλέξουμε, αν θα αναλωνόμαστε στα ίδια και στα ίδια ή εάν θα ανοιχτούμε και πάλι σε νέα ταξίδια. Η επιλογή είναι δική μας, όπως άλλωστε η απόφαση και το ταξίδι. Τα φτερά μας λοιπόν, είναι για να πετάμε και όχι για να φαντάζουν όμορφα πάνω μας ... ας τα ξεδιπλώσουμε και ας επιχειρήσουμε το ταξίδι...
http://4.bp.blogspot.com/-ANilkpPyWJE/Twn5VMk1S5I/AAAAAAAAAo4/SNGOqp04aUw/s1600/eagle+in+the+sky.jpg

Σε ένα μέρος του κόσμου σε κάποια στιγμή της ιστορίας, ζούσαν άνθρωποι που έφεραν φτερά στους ώμους, μικρά ή μεγάλα, όμορφα ή άσχημα, όμως σίγουρα είχαν φτερά. Ένα αγόρι αναρωτιόταν για τα φτερά του και όταν ήρθε η ώρα, του είπε ο πατέρας του: «Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»

«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήσεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».Ο γιος αμφέβαλλε.«Κι αν πέσω;»
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTFwgyZ6xXoXD4E-MvU5Nu_iNnm0J2my-Af7L9KAe0Xf9OdFbmOX0X_s4ER


«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατσουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο πατέρας.Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για ποιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχεις να πετάξεις;»

Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; Δοκίμασε να πηδήσεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…»Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος. Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.»
http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTw4h-w8HOt0Vq1h7aGBhujFdncHI5zS1G_Xf0ceBsq9dJdDDG-tQ

«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήσεις Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις. Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.»

Θεοδόσης61
19.04.2012, 09:18
Απο το βιβιο του Χόρχε Μπουκάϊ «Να σου πω μια ιστορία»

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια βοσκών. Είχαν όλα τα πρόβατα τους μαζί σ’ ένα μαντρί. Τα ταΐζανε, τα φρόντιζαν
τα βοσκούσαν.
Κάπου κάπου, τα πρόβατα προσπαθούσαν να το σκάσουν. Ερχόταν τότε ο πιο γέρος βοσκός τους έλεγε: «Α, πρόβατα,
ασυνείδητα και αλαζονικά, δεν ξέρετε ότι εκεί έξω ο κάμπος είναι γεμάτος κινδύνους; Μονάχα εδώ βρίσκετε άφθονο νερό,
φαγητό, και προπαντός, προστασία από τους λύκους.»
Γενικά, αυτό αρκούσε για να φρενάρει τις τάσεις «ελευθερίας» των προβάτων. Μια μέρα γεννήθηκε ένα διαφορετικό πρόβατο.
Ας πούμε πως ήταν μαύρο πρόβατο. Είχε επαναστατικές διαθέσεις και ξεσήκωνε τους συντρόφους του να το σκάσουν προς την
ελευθερία των λιβαδιών.
Πύκνωσαν οι επισκέψεις του γέρου βοσκού που πάσχιζε να πείσει τα πρόβατα για τους εξωτερικούς κινδύνους. Ωστόσο, τα
πρόβατα ήταν ανήσυχα, και κάθε φορά που τα έβγαζαν από το μαντρί όλο και πιο δύσκολα τα μάζευαν.
Ώσπου μια νύχτα, το μαύρο πρόβατο τα έπεισε και το έσκασαν. Οι βοσκοί δεν αντιλήφθηκαν τίποτα ως το ξημέρωμα, όταν
είδαν το μαντρί σπασμένο και άδειο.
Όλοι πήγαν να κλάψουν μαζί με το γέροντα, τον αρχηγό της οικογένειας.
«Έφυγαν, έφυγαν!»
«Τα κακόμοιρα…»
«Και η πείνα;»
«Και η δίψα;»
«Και ο λύκος;»
«Τι θα απογίνουν χωρίς εμάς;»
Ο γέροντας έβηξε, ρούφηξε την πίπα του και είπε:
«Αλήθεια, τι θα απογίνουν χωρίς εμάς; Και το χειρότερο είναι…
…Τι θα απογίνουμε εμείς χωρίς αυτά;»

fofo240292
19.04.2012, 18:16
Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη
Άλλες ερμηνείες:
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

http://4.bp.blogspot.com/_fWBrvFi9ppI/Sf4wBonJjEI/AAAAAAAADVU/ujpv9g1UUcY/s400/IMG_3707_1.JPG

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο.
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSgkFCyapOBJLrGS5tIoSONPKUyD7mPO 7Lv92WWfKjDoAGSzkn_Hg
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQUhETs7Qh1kJ2dDJtnujnRfFbAkHV2A CBcbxm4s3uezCmVukjplQ
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο.
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSzsR1oUdh7h3v3Jr39ZxDnUl918THp2 lRrjlcwStaQOSrdydc9Vg
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSip-M54tVDef-cQhJdq0HEyO61zUCB8ffQg6i_vrqDJtrMySvrGg
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.
http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTUGL1kNAXmxF9qV92CoOMTTzV_7XQUt OgCKb4MLfWOyp71s-tH
Κοιμήσου Περσεφόνη
στην αγκαλιά της γης
στου κόσμου το μπαλκόνι
ποτέ μην ξαναβγείς.
http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTt2tjaOXYegq6riizjCLy73qj0bXL4j UEG_vJ2hIKCPMpt-jPmfw
( Το όραμα της Πυθίας..."αφυπνιστείτε πριν τη μεγάλη φι-γη"...)
http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQOqyezMUBHYk37tx3WRW3MZc8dFLA8k RVH_3bdUnsDn56gKYwXwg

johnjohnyamaha
20.04.2012, 01:35
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTURa3gtyXF6dcDKKznlrrzlFHt3Jiba v1AxJhkrKlg1C4hyY8bxw
Μπορείς! Κάνε μικρές αλλαγές σε σημαντικούς τομείς της ζωής σου και ετοιμάσου για μια γρήγορη μεταμόρφωση με αυτό το 7ήμερο πρόγραμμα ευτυχίας.
ΔΕΥΤΕΡΑ
Φρόντισε την υγεία σου
Η καλή υγεία είναι ίσως ο σημαντικότερος παράγοντας της ευτυχίας. Όταν το σώμα και το μυαλό σου λειτουργούν στο έπακρο, είναι δύσκολο να μη νιώθεις πως είσαι στην κορυφή του κόσμου. Από βιοχημική άποψη, όταν η υγεία σου είναι καλή, το σώμα σου δουλεύει αποτελεσματικά, γεγονός που οδηγεί σε μαζικά αποθέματα ενέργειας για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Σύντομα θα έχεις τόση ενέργεια, που ουσιαστικά θα πετάγεσαι το πρωί από το κρεβάτι και χωρίς ξυπνητήρι!
Τι να κάνεις
Δραστηριοποιήσου: Κάνε 3 προπονήσεις των 60 λεπτών την εβδομάδα για να αυξήσεις τον καρδιακό ρυθμό σου και να απελευθερωθούν οι χαρούμενες «ενδορφίνες». Έτσι, θα αποκομίσεις όλα τα σχετικά οφέλη για την υγεία και την ενέργειά σου.
Χαλάρωσε: Δοκίμασε μία χαλαρωτική άσκηση για να καταπραΰνεις το σώμα και το απασχολημένο μυαλό σου. Η χαλάρωση είναι ένα συστατικό της σωματικής υγείας που συχνά υποτιμάμε. Φρόντισε να τη βάλεις από σήμερα σε προτεραιότητα.
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSmVMZFHhDcACsvq8Xmi9lRwsIHXg1Ib tcChmAyA-5mNZn40UvCvg
ΤΡΙΤΗ
Δώσε έμφαση στην αγάπη
Στο βιβλίο της Happiness for Two (Ευτυχία για δύο), η Αλεξάνδρα Στόνταρντ γράφει: «Η αγάπη είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε είδους ευημερίας κι ευτυχίας». Αναγνωρίζει ότι ο έρωτας εξαρτάται από τη φιλαυτία. Συχνά είναι ο χρόνος που περνάμε με τους αγαπημένους μας και η προσοχή που μας δίνουν που μας κάνουν ευτυχισμένους.
Τι να κάνεις
Κράτα το χέρι του: Μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνιας δείχνει ότι οι παντρεμένες γυναίκες που κρατούσαν το χέρι του συζύγου τους ήταν ήρεμες και χαλαρές.
Καλλιέργησε την εμπιστοσύνη με το να είσαι αξιόπιστη. Κράτα τις υποσχέσεις σου και φέρσου με συνέπεια σε ό,τι αναλαμβάνεις.
Προσδιόρισε τι κάνει τον καθένα σας ευτυχισμένο και ενσωμάτωσέ τα στην καθημερινότητά σας. Μικρές χειρονομίες αρκούν για να διαπιστώσετε ότι κάνετε πράγματα ο ένας για τον άλλο με χαρά, παράγοντας έτσι ακόμη περισσότερη ευτυχία.
https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcRNOUDfgFJ4ZeoT_E33ULpUWbjeakvo_ gYjpGmZL_arArRAM5_k1A
ΤΕΤΑΡΤΗ
Μην ξεχνάς τους φίλους σου
Οι δεσμοί φιλίας είναι ζωτικό στοιχείο της ευτυχίας. Σκέψου όλες τις σημαντικές ευτυχισμένες στιγμές της ζωής σου (τα 18α γενέθλιά σου, την αποφοίτησή σου, το γάμο σου, τη γέννηση του παιδιού σου) και θα δεις ότι κάθε φορά ήσουν περιτριγυρισμένη από την υποστήριξη καλών σου φίλων. Δεν είναι σύμπτωση αυτό. Είναι γεγονός ότι οι φίλοι συμβάλλουν στο να αισθανόμαστε ότι μας αγαπούν, αλλά και να νιώθουμε σιγουριά και ασφάλεια. Μάλιστα, σε μελέτη στην επιθεώρηση American Sociological Review υποστηρίζεται ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν λιγότερους έμπιστους φίλους απ' ό,τι 20 χρόνια πριν, που πιθανόν να είναι ένας λόγος για το έντονο άγχος τους.
Τι να κάνεις
Η φιλία είναι δούναι και λαβείν, γι' αυτό φρόντισε να τη φυλάς και να απομακρύνεσαι από τους ανθρώπους που είναι διαρκώς αρνητικοί και σου στερούν το κέφι.
Δώσε στους φίλους σου να καταλάβουν ότι αγγίζουν τη ζωή σου. Το να δείχνεις σε κάποιον πόσο σημαντικός είναι για σένα σας φέρνει πιο κοντά από οτιδήποτε άλλο.
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTm10r7_YI58d6a0xzj50l2lUH_QZ3fd oYI55yx3PJw4AN8fMy3
ΠΕΜΠΤΗ
Σκεψου την καριέρα σου
Σε μελέτη από το University College London διαπιστώνεται ότι οι γυναίκες που ένιωθαν υποτιμημένες και εργάζονταν υπερβολικά είχαν 23% περισσότερες πιθανότητες να υποφέρουν από ημικρανίες από τις πιο ικανοποιημένες συμμετέχουσες. Αυτό που κάνουμε για 8 ώρες κάθε εργάσιμης ημέρας –και το πώς νιώθουμε γι' αυτό– έχει τεράστιο αντίκτυπο στη συνολική ευτυχία μας. Εάν είσαι απογοητευμένη, επανεξέτασε τους επαγγελματικούς σου στόχους. Πόσο ταιριάζουν τα ταλέντα, τα ενδιαφέροντα και οι ικανότητές σου με το τωρινό σου επάγγελμα; Προχωράς προς τα εκεί που θέλεις; Αν όχι, είναι καιρός να κάνεις κάτι. Αυτό σημαίνει ότι ίσως πρέπει να διαφοροποιήσεις τον τρόπο με τον οποίο δουλεύεις, να αλλάξεις τμήμα, εταιρεία ή ακόμη και καριέρα. Μόλις εξετάσεις όλες τις επιλογές, πάρε μια απόφαση και φτιάξε ένα πλάνο βήμα προς βήμα. Έτσι, θα νιώσεις πιο θετική κι αυτό θα γίνει ο καταλύτης για μια αλλαγή που θα μπορούσε να σε οδηγήσει στη διαρκή ευτυχία.
Τι να κάνεις
Στη δουλειά: Προσπάθησε να μην πνίγεσαι, οργανώνοντας τις εργασίες σου σύμφωνα με τον επείγοντα ή όχι χαρακτήρα τους. Κάνε μια λίστα και έλεγχέ τη συστηματικά. Ίσως διαπιστώσεις ότι το να διαγράφεις πράγματα από τη λίστα σου δίνει μια αίσθηση ελέγχου και ικανοποίησης.
Εάν δεν μπορείς να αφήσεις τη δουλειά σου γι' αυτήν που ονειρεύεσαι, να γίνεις ζωγράφος για παράδειγμα, βρες τρόπους για να ενσωματώσεις περισσότερα από όσα αγαπάς στην καθημερινότητά σου. Παρακολούθησε βραδινά μαθήματα ζωγραφικής, δίδαξε κεραμική σε παιδιά ή δημιούργησε ένα μικρό ατελιέ στο σπίτι σου.
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTGDOQoau_S_ByVwSh1ZpytOpxBcOunk oLyGewzXLLkw-xXo-oWPg
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Απαλλάξου από το στρες
«Στη μέση της δυσκολίας βρίσκεται η ευκαιρία» έλεγε ο ¶λμπερτ ¶ινσταϊν. Μη φοβάσαι τις προκλήσεις και τα προβλήματα. Αποτελούν μέρος της ζωής – το ίδιο και το στρες. Το κόλπο είναι να μάθεις να το διαχειρίζεσαι. Το στρες μπορεί να εντείνει τα συμπτώματα άλλων παθήσεων, αλλά και να προκαλέσει δικά του, όπως οι πονοκέφαλοι. Το 75% των επισκέψεων στο γιατρό έχει ως σημείο αναφοράς προβλήματα που σχετίζονται με αυτό και αποτελεί σημαντικό εμπόδιο στο δρόμο προς την ευτυχία. Σήμερα δοκίμασε αυτές τις συμβουλές για να ελαττώσεις τους ρυθμούς σου.
Τι να κάνεις
«Φίμωσε» τον τελειομανή που κρύβεις μέσα σου. Αποδέξου ότι το «αρκετά καλά» μερικές φορές είναι υπεραρκετό.
Μη λες «ναι» σε κάθε αίτημα και πρόσκληση. Πρέπει να είσαι επιλεκτική με τη διάθεση του χρόνου σου – φύλαξε λίγο για να φροντίσεις τον εαυτό σου. Ένα «όχι» την ημέρα μειώνει το άγχος και το στρες που προέρχονται από το γεγονός ότι δεσμεύεσαι υπερβολικά, προγραμματίζεις και αναλαμβάνεις πάρα πολλά πράγματα.
Παίρνε βαθιές αναπνοές. Όταν είμαστε αγχωμένοι, η αναπνοή μας είναι απότομη και ρηχή. Επικεντρώσου στις βαθιές, μακριές και σταθερές αναπνοές και θα νιώσεις αμέσως πιο ήρεμη.
Προσφέρσου. Όταν βοηθάς τους άλλους, μειώνονται το άγχος και η κατάθλιψη, με αποτέλεσμα να βρίσκεις περισσότερη ευτυχία, σύμφωνα με πολλές μελέτες.
https://encrypted-tbn0.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTiToSF_zJFdpK7ty_LBBqmzpN_UPARj EnIs4xogvP2LnDNbahz
ΣΑΒΒΑΤΟ
Βρες την αυτοπεποίθησή σου
Πόσο περισσότερα μπορείς να καταφέρεις και πόσο πιο ευτυχισμένη θα ήσουν αν είχες μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση; Σύμφωνα με μελέτη στην επιθεώρηση Journal of Personality and Social Psychology, η εξωστρεφής συμπεριφορά κάνει τους ανθρώπους πιο χαρούμενους. Ο υπεύθυνος της μελέτης, καθηγητής Ουίλιαμ Φλίσον, λέει ότι ακόμη και οι εσωστρεφείς μπορούν να συμπεριφέρονται με εξωστρέφεια και να γίνουν πιο χαρούμενοι αλλάζοντας τη συμπεριφορά τους. Η λογική είναι ότι όταν υποκρίνεσαι κάτι, σιγά σιγά το καταφέρνεις...
Τι να κάνεις
Η αυτοεπιβεβαίωση βοηθά πραγματικά στο να προγραμματίζεις το μυαλό σου να είναι ευτυχισμένο. Όταν χρειάζεσαι μια δόση αυτοπεποίθησης, υπενθύμισε στον εαυτό σου τις δυνάμεις, τις ικανότητες και τα ταλέντα σου.
Ανάλαβε δράση. Η ανάληψη δράσης είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα, καθώς η δράση οδηγεί στην αλλαγή. Όταν δεν έχεις αυτοπεποίθηση, συνήθως νιώθεις ανίκανη να δράσεις. Αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα μεταξύ τους.
Κάνε ένα βήμα κάθε φορά, αν υπάρχει κάτι που πρέπει να επιτύχεις, αλλά σου φαίνεται «βουνό». Υπάρχει κάτι που σου δίνει μια δυσανάλογα έντονη αίσθηση δύναμης όταν ξεκινάς κάτι με την πρόθεση να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι είσαι αποφασισμένη. Κάνε ένα μικρό πρώτο βήμα –αντί να πέσεις με τα μούτρα σε αυτό που απλώνεται μπροστά σου– και θα διαπιστώσεις ότι είναι εύκολα εφικτό.
https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcQb52Ca7RgbF3FLOkDMt_F8_F_R1Zrlw HLSXjkLbi-of7KIC9WX
ΚΥΡΙΑΚΗ
Ασχολήσου με την πνευματικότητα
Ακόμη κι αν δεν πηγαίνεις στην εκκλησία, η πνευματικότητα κάνει καλό στην ψυχή. Ο Βρετανός ψυχολόγος δρ. Στίβεν Τζόζεφ μελέτησε τη σχέση μεταξύ ευτυχίας και πνευματικότητας και διαπίστωσε ότι κατά μέσο όρο οι θρησκευόμενοι άνθρωποι είναι πιο ευτυχισμένοι από το γενικό πληθυσμό. Διαπίστωσε, επίσης, ότι ένα πνευματικό μονοπάτι εκτός οργανωμένης θρησκείας ενδέχεται να βοηθήσει στην επιδίωξη της ευτυχίας. Ίσως να συμβαίνει επειδή η πνευματικότητα σου δίνει την αίσθηση του σκοπού, την ευκαιρία να νοιαστείς για τους άλλους και να συμμετάσχεις σε μια κοινότητα. Αφιερώνοντας μια ήσυχη στιγμή για να συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξη μιας ανώτερης δύναμης και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, νιώθουμε πιο γαλήνιοι, ήρεμοι και συνδεδεμένοι με το σύμπαν. Για παράδειγμα, στην αρχή ενός μαθήματος γιόγκα αφιερώνεται λίγος χρόνος για στοχασμό κι αυτό πραγματικά δίνει το ανάλογο ύφος στη συνεδρία.
Τι να κάνεις
Βρες χρόνο για στοχασμό και ευγνωμοσύνη, αλλά και να πεις «ευχαριστώ» με το δικό σου τρόπο.
Πρόσφερε εθελοντική εργασία. Έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι που αφιερώνουν τακτικά χρόνο σε δραστηριότητες που απαιτούν συμμετοχή έχουν υψηλότερα επίπεδα συνολικής ευτυχίας. Επιπλέον, αμερικανική μελέτη έδειξε ότι όσοι εργάζονταν σε δουλειές που σχετίζονταν με την κοινωνική πρόνοια είχαν τα υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τη δουλειά τους. https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSVN3s_2Uoct3_uuN3ReqWGHMk-JTjQ9qDvW7aDRa_Ur74oVDU8Vg

Τι είναι ευτυχία…

“Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια…
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο μεγαλώνεις…
Θανάσης Βέγγος

κλείνω με μια γελοιογραφία που θα φτιαξει την διάθεση στους απανταχού αγανακτισμένους::)
https://encrypted-tbn1.google.com/images?q=tbn:ANd9GcTTDqY9Mwd7azwnmyXKIW81m5LiP4lF9 nDXtXeRXeRe8Tls4UhuPw

fofo240292
20.04.2012, 18:30
Μάνα

Μάνα μη με συμβουλεύεις
είμαι μεγάλος πια
έχω ανοίξει τα φτερά μου
ανεβαίνω τα σκαλιά μου
χάραξα τα όνειρα μου
και έχει μάνα μου ουσία
μην σε πιάνει απελπισία.

Θα έχω μάτια και στη πλάτη
κι ένα καλό σκοπό
κάθε ένα μονοπάτι
θα χει να μου δώσει κάτι
κάτι για να συνεχίζω
και ποτέ να μη λυγίζω
ως το τέλος να ελπίζω.

Κι αν έρθουν στεναχώριες
θα έρθουν και χαρές
έχει μάνα μου ουσία
μη σε πιάνει απελπισία
ότι βρέξει ας κατεβάσει
έχω χρόνια για να πάθω
αν δεν πάθω πως θα μάθω.

Κι αν η μοίρα πει αντίο
κι είμαι εγώ ο τυχερός
είχε μάνα μου ουσία
μη σε πιάσει απελπισία.

στίχοι, μουσική, ερμηνεία Λεωνίδας Μπαλάφας

VeraNikol
20.04.2012, 21:45
Eρωτικό (με μια πιρόγα)
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις.

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου.

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη.

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι...

Θεοδόσης61
21.04.2012, 11:38
Η Ζωζώ

Μουσική/Στίχοι: Σαββόπουλος Διονύσης

Κάποια βραδιά σ’ ένα χωριό
φτάνει στην πόλη η Ζωζώ
με φορτηγό περαστικό

Κι από την πρώτη τη βραδιά
τα παλικαρια στην ουρά κρατουν σφιχτά
πέντ’ έξι τάλιρα σωστα

Ακόμα στο χωριό γελούν με τη Ζωζώ
Γιατί ένα βράδυ σκοτεινό
την πιάσαν έξω απ’ το χωριό
της σπάσανε τα δόντια με κλωτσιά
της πήραν ρούχα και λεφτά -
ακόμα στο χωριό γελούν με τη Ζωζώ

Σε συμβουλεύω για καλό
μην κοροϊδεύεις τη νταρντάνα τη Ζωζώ
γιατι θα σου βγει σε κακο...
.....................................

kath3111
21.04.2012, 20:05
http://3.bp.blogspot.com/-67PHtezwbX4/TkU15_7oo9I/AAAAAAAAAhQ/osnTtQYOTII/s200/trekking.jpg
Ξεκίνησες για το ταξίδι σου χωρίς να το ξέρεις, πριν να μπορείς ακόμα και να καταλάβεις ότι ταξιδεύεις. Γιατί στην αρχή άλλοι σε οδηγούσαν, άλλοι αποφάσιζαν τα επόμενά σου βήματα στο δικό σου, όμως, ταξίδι. Ο τρόπος με τον οποίον ταξίδευαν αυτοί οι άνθρωποι, ωστόσο, σε μάθαινε σιγά σιγά τι είναι ή έστω τι θεωρείται από αυτούς απαραίτητο. Τους έβλεπες να μαζεύουν τροφή, εμπειρίες. Και τα κατέγραφες όλα αυτά. Άρχισες κι εσύ να μαζεύεις τα δικά σου απαραίτητα. Πρώτα έπαιζες ότι μαγειρεύεις ή χτίζεις ένα σπίτι ή μαθαίνεις να φτιάχνεις μια μηχανή. Το παιχνίδι μετατράπηκε σε πραγματικότητα χωρίς να το συνειδητοποιήσεις.

Κάποια στιγμή κατάλαβες ότι ταξιδεύεις. Όπως όταν έμαθες ότι γυρίζει η Γη, παρ' όλο που δεν το νιώθεις. Κι ενώ σε παραξένεψε αυτή η γνώση γιατί δεν ένιωθες να κινείσαι, βαθιά μέσα σου αναγνώρισες την αλήθεια της. Φυσικά η Γη γυρίζει. Και φυσικά κι εσύ ταξιδεύεις. Από πάντα. http://3.bp.blogspot.com/-fGvV-7uZbTs/TkU15gjl1LI/AAAAAAAAAhI/PUJ5X8c8qOM/s200/path.jpeg


Κάποιες φορές το ταξίδι αυτό είναι άκοπο. Όχι απαραίτητα εύκολο, αλλά αβίαστο. Σαν να υπάρχει ο δρόμος μπροστά σου κι όσο δύσκολος κι αν είναι, όσο ανηφορικός, όσο κακοτράχαλος ή όσο βαρύ κι αν είναι το φορτίο στην πλάτη σου, εσύ απλώς πρέπει να συγκεντρωθείς να αντέξεις να τον περπατήσεις.
Άλλες φορές, όμως, βρίσκεσαι σε σταυροδρόμια. Κι εκεί πρέπει να αποφασίσεις προς τα πού θα πας. Δεν ξέρεις ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος, δεν ξέρεις καν αν κάνει διαφορά η επιλογή σου. Αλλά πρέπει να το σκεφτείς. Πρέπει να κρίνεις ότι ό,τι μπορούσες να έχεις υπολογίσει το υπολόγισες.
http://1.bp.blogspot.com/-L98sEpMulP8/TkU2Je0UgQI/AAAAAAAAAhY/oLoiCL6uZBQ/s200/mountain.jpeg

Ορισμένες φορές, δεν υπάρχει δρόμος. Και δεν ξέρεις όχι απλά αν πηγαίνεις κάπου καλύτερα ή χειρότερα, αλλά και αν πηγαίνεις οπουδήποτε. Θα μπορούσε κάλλιστα να πηγαίνεις σε κύκλους.
Άλλες, είσαι σε έναν δρόμο, αλλά κάτι σου λέει ότι δεν πηγαίνεις καλά. Και τότε πρέπει να αποφασίσεις αν θα επιλέξεις να αφήσεις το δρόμο ή αν θα αγνοήσεις το ένστικτό σου.
Και κάποιες φορές χάνεσαι.

Αν χαθείς...

Κράτησε την ψυχραιμία σου. Είναι πολύ σημαντικό το να έχεις καταλάβει ότι έχεις χαθεί. Είναι το πρώτο βήμα για να μπορέσεις να "βρεθείς".

Αν χαθείς...

Σταμάτα εκεί που είσαι. Δεν έχει νόημα να προχωρήσεις παρακάτω, αφού δεν ξέρεις πού είσαι. Αλλά ούτε έχει νόημα να πας προς τα πίσω ακόμα.

Αν χαθείς...

Πάρε το χρόνο σου και σκέψου πώς έφτασες σε αυτό το σημείο. Προσπάθησε να θυμηθείς όσο περισσότερα μπορείς, όσο πιο πολλές λεπτομέρειες μπορείς, σχετικά με τη διαδρομή σου. Ανάλυσε αυτά που θυμάσαι, σκέψου ποια σημεία μπορεί να ήταν αυτά που βγήκες από το δρόμο σου.

Αν χαθείς...

Είναι ιδανική στιγμή για να επιβεβαιώσεις τον προορισμό σου. Όχι να τον αμφισβητήσεις επειδή δυσκολεύτηκες, αλλά να διερευνήσεις, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, γιατί επιθυμείς αυτόν τον προορισμό, ποια είναι τα θετικά και τα αρνητικά της επιλογής σου και πού ισορροπεί η πλάστιγγα κόστους-απόδοσης. Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις, δηλαδή, για να επιδιώξεις αυτόν τον προορισμό. Μην φοβάσαι να επιμείνεις, μην φοβάσαι να αλλάξεις. Δεν είναι τόσο η επιλογή σου που θα είναι σωστή ή λάθος, αλλά ο λόγος πίσω από αυτήν.

Αν χαθείς...

Είτε σκοπεύεις να προσπαθήσεις ξανά για τον ίδιο προορισμό είτε όχι...

Γύρισε στην Αρχή. Γύρισε πίσω μέχρι ένα σημείο που θυμάσαι καλά, που αναγνωρίζεις. Ένα σημείο που ήξερες τι έκανες, που ήξερες ποιος ήσουν. http://1.bp.blogspot.com/-rXJe9TZzNnY/TkU2JS-c0_I/AAAAAAAAAhg/DtkmRlD_LDY/s200/Post-Travelling-Depression.jpg

Πόσο καιρό ταξιδεύεις αλήθεια; Δεν θυμάσαι πότε ξεκίνησες. Δεν πάει η συνειδητή μνήμη σου τόσο πίσω. Αλλά η μνήμη δεν υπάρχει μόνο σε εικόνες και στιγμές που θυμάσαι. Υπάρχει μία άλλη, πιο βαθιά μνήμη, πιο πρωταρχική, μία μνήμη για το σώμα και για την ψυχή, πέρα από λέξεις και περιγραφές.
Βρες αυτήν την μνήμη. Άγγιξέ την. Έλα σε επαφή με το πιο βαθύ, πιο εσωτερικό κομμάτι της ύπαρξής σου. Εκεί θα βρεις τις απαντήσεις.

Εκεί, στην άκρη του εαυτού σου και του δρόμου σου, εκεί, στην άκρη της ταυτότητάς σου... εκεί θα θυμηθείς πράγματα που είχες ξεχάσει. Εκεί θα θυμηθείς πραγμάτα, καταστάσεις και ανθρώπους που ακόμα αγαπάς, αλλά το είχες ξεχάσει. Εκεί θα βρεις τις επιλογές σου. Κι εκεί θα βρεις τη συνέχεια.

Στην Αρχή. http://4.bp.blogspot.com/-_0n2AsdGR4A/TkU214phT8I/AAAAAAAAAho/cfLpW1FLdAs/s200/beginning4.jpg

VeraNikol
22.04.2012, 15:24
Λυτά τα μαλλιά μου στο ταξίδι της ζωής.
Πάντα λυτά τα θυμάμαι...
Στις θύελες ανέμιζαν
και τρέμιζαν τα λόγια μου.
Στον όγκο της βροχής τα κύματα στέναζαν.
Τα φτερά μου,τίναζαν το χρώμα τους,
κι έβλεπα χαρακιές στο βάναυσο σκοτάδι.
Η νιότη μου αντί φιλί,μ'αγκάθι ξεδιψούσε...
Ήμουν τόσο μικρή!Ένα μόριο στη θύελα...
Οι ώρες έσπαγαν από την απόγνωση γύρω μου.
Κρύωνα...όλο κρύωνα
...και ο θάνατος χόρταινε,
και οι μέρες μου πικρά μοιρολογούσαν,
όταν στους κάμπους
αντί για πράσινο,φύτρωναν σταυροί!
Και ξαφνικά ανακάλυψα πως δεν είχα πρόσωπο
...ισως κάπου να το ακούμπησα και να το ξέχασα.
Τώρα στ'αμπέλια της ύπαρξης,
σωριάζω χιλλιάδες μισοχαμένα φεγγάρια...
...Απόθεμα τροφής
...στις καινούριες ιδέες.

Ανώνυμη

fofo240292
23.04.2012, 08:02
Οι κίνδυνοι του διαδικτύου στα παιδιά της εφηβείας

Είναι σε όλους μας γνωστό ότι το διαδίκτυο είναι η επανάσταση των καιρών ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο που μπορεί να μας ταξιδέψει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης μέσα σε λίγα λεπτά. Μας δίνει τεράστιες δυνατότητες πρόσβασης στο κόσμο της γνώσης της πληροφορίας, της ενημέρωσης αλλά και της επικοινωνίας.
Αργά ή γρήγορα κάθε παιδί θα απευθυνθεί στο διαδίκτυο είτε για να αναζητήσει στοιχεία για μια εργασία του στο σχολείο, είτε για να παίξει είτε για να επικοινωνήσει με άλλους φίλους του. Θα μπει στο messenger, στο my space, στο facebook ή σε κάποιο άλλο δημοφιλές διαδικτυακό στέκι. Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν μας απασχολούν όλους, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό το χρήσιμο έως απαραίτητο μέσο επικοινωνίας κρύβει παγίδες ακόμα και για εμάς τους ενηλίκους. Πόσο μάλλον για τα παιδιά.

Σε γενικές γραμμές ξέρουμε αρκετά βεβαίως για τους κινδύνους του διαδικτύου, αλλά η αλήθεια είναι ότι ακόμα κι εμείς που είμαστε ειδικοί, δεν έχουμε πλήρη εικόνα για τις πιθανές μακροπρόθεσμες αρνητικές επιπτώσεις του. Γνωρίζουμε δηλαδή τις θετικές, αλλά δεν μπορούμε να αποτιμήσουμε ακόμα τις αρνητικές. Ο λόγος είναι ότι οι σημερινοί 14χρονοι είναι η πρώτη γενιά στην Ελλάδα (και η δεύτερη σε χώρες σαν τις ΗΠΑ και τη Γαλλία) που αναθρέφεται κυριολεκτικά στο διαδίκτυο. Όπως δηλαδή το 1990 μιλούσαμε για τη γενιά που αναθρέφεται από την τηλεόραση, σήμερα πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε για τη γενιά που αναθρέφεται από τον υπολογιστή και το κινητό. Το μόνο που ξέρουμε με σιγουριά είναι ότι πρόκειται για μια γενιά ασταμάτητης επικοινωνίας,. Ακόμα και σε χώρες όπου το διαδίκτυο αποτελεί τρόπο ζωής για τη πλειοψηφία της νεολαίας ήδη από το 1995, η εικόνα είναι ασαφής ως προς το τι σημαίνει μακροπρόθεσμα για τον ψυχισμό των νέων αυτή η νέα μορφή διαρκούς επικοινωνίας μέσω συσκευών.

Τα παιδιά μπαίνουν στο διαδίκτυο για τόσο πολλούς λόγους, που μπορούν να είναι συνδεδεμένα διαρκώς. Σύμφωνα με έρευνες, τα παιδιά στην προεφηβεία και στην εφηβεία μπαίνουν στο ιντερνέτ για

- να μιλούν με τους φίλους τους
- να κάνουν σχέδια με την παρέα τους (π.χ. πού θα συναντηθούν το Σαββατοκύριακο)
- να παίξουν παιχνίδια ομαδικά ή ατομικά

Αλλά και

- για να βρουν ιδέες (για εργασίες, για ρούχα, για μόδα ή άλλους τομείς)
- για να κάνουν νέους φίλους
- για να φλερτάρουν
- να κάνουν φάρσες
- να πουν πράγματα που δεν μπορούν να πουν κατά πρόσωπο (π.χ. να πουν γραπτά στο κορίτσι ή στο αγόρι τους ότι θέλουν να τα χαλάσουν)

Ακόμα κι οι γονείς που έχουν ασχοληθεί με το διαδίκτυο, λοιπόν, στην συντριπτική πλειοψηφία τους δεν μπορούν να το δουλέψουν όπως τα παιδιά και δεν το γνωρίζουν στο ίδιο βάθος με εκείνα. Το παιδί στην εφηβεία θέλει να ανοίξει τα φτερά του για να πάει παντού ή απεναντίας θέλει να κρυφτεί από όσους ξέρει. Τρυπώνει στο διαδίκτυο και βρίσκεται ανά πάσα στιγμή σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη φορώντας όποια μάσκα επιλέξει τη συγκεκριμένη στιγμή. Θα συναντήσει εκεί άλλα παιδιά ή ενήλικες που επίσης φορούν τη μάσκα τους.

Όπως δείχνουν όλες οι διεθνείς έρευνες, τα σοβαρότερα και συνηθέστερα προβλήματα πηγάζουν από τις κοινότητες που διαμορφώνουν τα παιδιά δικτυακά. Όταν μπαίνεις σε αυτές τις απρόσωπες και εξ αντικειμένου ανεύθυνες συντροφιές δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις πού θα σε οδηγήσουν. Αρκούν 2 φίλοι για να μπεις σε μια παρέα. Μέσα σε δύο ώρες, επειδή έχει υπολογιστεί ότι κάθε φίλος έχει άλλα 4 άτομα σαν άμεσες επαφές, και αυτά τα 4 άτομα έχουν από άλλα 4 επαφές το καθένα, αποκτάς σχεδόν αυτομάτως επαφή με 50 άτομα. Για αυτά τα άτομα δεν ξέρεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Πέρα από τους κινδύνους που είναι γνωστοί (π.χ. των παιδεραστών), υπάρχουν πιο συνηθισμένοι κίνδυνοι. Ένας από αυτούς πηγάζει από το γεγονός ότι τα παιδιά τείνουν να κάνουν συντροφιά με τα όμοιά τους ή με όσα θεωρούν όμοιά τους. Από τα 50 άτομα που θα γνωρίσει λοιπόν ένα παιδί μέσα σε λίγες ώρες, θα επιλέξει εκείνους και εκείνες που νομίζει ότι του μοιάζουν ή που το γοητεύουν για οποιοδήποτε λόγο. Θα σχηματίσει με αυτά τα συγκεκριμένα και άγνωστα άτομα μια παρέα ομοίων και υπάρχει ο κίνδυνος να απομονώνεται μαζί τους, κλείνοντας τα αυτιά και τα μάτια στον έξω κόσμο –τον καθημερινό. Ένα παιδί με στοιχεία κατάθλιψης για παράδειγμα, θα βουλιάξει εύκολα σε μια παρέα του διαδικτύου με άτομα που ίσως πάσχουν κι εκείνα από κατάθλιψη ή και με άτομα που έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Ένα παιδί που θέλει να αδυνατίσει ενώ είναι ήδη αδύνατο είναι πιθανό ότι θα ταιριάξει με άλλα κορίτσια που πιθανά πάσχουν από νευρογενή ανορεξία.

Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να αφουγκραζόμαστε καθημερινά το παιδί μας. Αν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα, δεν πρέπει να το αγνοήσουμε. Πρέπει «να το κοιτάξουμε» όπως θα διερευνούσαμε ένα άλλο πρόβλημα υγείας και όχι να περιμένουμε να περάσει. Αν το παιδί με το οποιοδήποτε πρόβλημα βρει ανάλογες συντροφιές στο διαδίκτυο, το πρόβλημα αυτό μάλλον θα επιδεινωθεί. Δηλαδή, αν και υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η δικτυακή ταυτότητα βοήθησε εσωστρεφή παιδιά να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση, συνήθως συμβαίνει το αντίθετο: η δικτυακή κοινότητα ενισχύει την εσωστρέφειά τους, τα κάνει να πλάθουν φανταστικούς χαρακτήρες και δεν τα οπλίζει κατάλληλα ώστε να βγουν στην καθημερινότητα και να την αντιμετωπίσουν.

Πολλοί γονείς εφησυχάζουν επειδή ξέρουν τους βασικούς κινδύνους και προμηθεύονται ανάλογα προγράμματα. Καλύπτονται όμως μόνον ως προς αυτά τα συγκεκριμένα. Άλλοι είναι ήσυχοι επειδή έχουν τον υπολογιστή στο σαλόνι και νομίζουν ότι μπορούν να παρακολουθήσουν τι ακριβώς κάνει το παιδί τους στο διαδίκτυο. Το 70% των γονέων πιστεύει ότι ξέρει τι κάνει το παιδί στον υπολογιστή του. Το 70% των παιδιών δηλώνει ότι οι γονείς του δεν έχουν ιδέα. Είναι προφανές ότι κάνει λάθος ο ένας από τους δύο. Δυστυχώς, κάνει λάθος ο γονιός. Δεν έχει στην πραγματικότητα τρόπο να ξέρει όσα νομίζει ότι ξέρει.

Οι γονείς πρέπει να δίνουν στο παιδί να καταλάβει ότι μπαίνοντας στο διαδίκτυο, δεν πρέπει να ξεχνιέται, αλλά να συναισθάνεται ότι βγαίνει από τον κλειστό προφυλαγμένο χώρο του σπιτιού του –τον χώρο στον οποίο οι άλλοι τριγύρω του έχουν πρόσωπα. Εκεί που «πάει» πατώντας πλήκτρα συναντά παιδιά ή ενήλικες που κρυμμένοι στην ανωνυμία τους λένε και κάνουν όσα δεν τολμούν να κάνουν στην καθημερινή ζωή με την επίσημη ταυτότητά τους. Η σωστή έκφραση –πείτε στο παιδί- είναι ΒΓΑΙΝΩ στο διαδίκτυο.

Το παιδί πρέπει να συναισθάνεται ότι το πληκτρολόγιο ανοίγει μια πόρτα που το βγάζει σε μια τεράστια πλατεία με εκατομμύρια περαστικούς. Δεν έχει τρόπο να επιλέξει με ποιους θα τύχει να μιλήσει, δεν ξέρει ποιοι πραγματικά είναι, τι πρεσβεύουν, αν είναι αξιόλογοι για να τους υπολογίσει, αν είναι κακόβουλοι, αν είναι επικίνδυνοι ή απλά επιπόλαιοι: είναι άγνωστοι περαστικοί. Το παιδί πρέπει να ξέρει ότι βγαίνει στο διαδίκτυο και εκτίθεται. Δεν είναι πια στο σπίτι του και δεν έχει τρόπο να ελέγξει το περιβάλλον του. Πρέπει να θεωρεί δεδομένο ότι εκεί θα συναντήσει και κακοπροαίρετα άτομα Πρέπει λοιπόν και να μάθει και να αμύνεται. Όπως πρέπει να ξέρει να τα βγάζει πέρα με όσους τον ή την παρενοχλούν στο σχολείο, πρέπει οι γονείς να του διδάξουν και ανάλογες αντιδράσεις σε όσους κάνουν κάτι αντίστοιχο εκ του ασφαλούς με το πληκτρολόγιό τους, χαμένοι πίσω από την ανωνυμία τους. Αυτός που τα κοροϊδεύει έχει το πρόβλημα. Όχι το παιδί που γίνεται στόχος. Οι γονείς όμως αυτό πρέπει να το αποδείξουν στο παιδί με μια σειρά από επιχειρήματα. Διαφορετικά πρέπει να ξέρουν ότι τα γραπτά μηνύματα έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Είναι χειρότερο να σε χαρακτηρίζουν γραπτά ως «ηλίθιο» μέσα στην δική σου οθόνη μάλιστα (μέσα στο ίδιο σου το σπίτι) παρά να σου λένε προφορικά την ίδια λέξη στην αυλή του σχολείου.

Είμαι υπέρ της αστυνόμευσης; Όχι. Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να παραφυλάμε το παιδί μας κάθε φορά που ανοίγει τον υπολογιστή στο σπίτι ή να κοιτάμε μετά το ιστορικό (εξάλλου ξέρουν και το σβήνουν) ή να «ψαρεύουμε» πληροφορίες σαν ντετέκτιβ όταν μπαίνει στο διαδίκτυο στο σπίτι ενός φίλου του ή στο ιντερνέτ καφέ. Ο γονιός πρέπει να παίζει το ρόλο του γονιού και όχι του αστυνομικού. Σαν γονιός όμως, από τη στιγμή που το παιδί του περνά πολλές ώρες στο διαδίκτυο, πρέπει κι εκείνος να αναμιχθεί πιο ενεργά. Πρέπει να μπει μερικές φορές στο facebook ή στο myspace και το messenger. Δεν μπορεί να μην έχει ιδέα για τον κόσμο που αγκαλιάζει το παιδί του. Σίγουρα δεν θα μάθει όσα ο έφηβος, αλλά η ενασχόλησή του μπορεί να ζεστάνει την μεταξύ τους σχέση και να μικρύνει λίγο το χάσμα των γενεών που τους χωρίζει.

Σημαντικός κίνδυνος είναι και η κάπως επιφανειακή κοινωνικοποίηση του διαδικτύου. Ένα παιδί που έχει ήδη προβλήματα έκφρασης και είναι απομονωμένο, μπορεί να προσκολληθεί στον υπολογιστή επειδή αυτός του προσφέρει διέξοδο. Νομίζει ότι έτσι αποκτά επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Αυτό όμως αποτελεί συνήθως ψευδαίσθηση. Συχνά η απρόσωπη επικοινωνία το απομονώνει πιο πολύ, γιατί επειδή ακριβώς βρίσκει επαφές χωρίς αληθινό πρόσωπο, δεν προσπαθεί να τροποποιήσει τη συμπεριφορά του ώστε να αποκτήσει και ζωντανές επαφές στο σχολείο ή στη γειτονιά του, να δομήσει δηλαδή πραγματικά κοινωνικές σχέσεις πρόσωπο με πρόσωπο. Επιπλέον, επειδή ακριβώς δεν έχει φίλους, ίσως μπει στον πειρασμό να αρχίσει να γνωρίζει φίλους μέσω διαδικτύου και να οδηγηθεί σε «τυφλά ραντεβού» με επικίνδυνα άτομα. Ο γονιός πρέπει να ρωτά διακριτικά το παιδί του κάθε φορά που θα βγει ασυνόδευτο έξω με μια παρέα, με ποιους θα συναντηθεί και από πού τους ξέρει. Πρέπει επίσης να φροντίζει για την κοινωνικοποίηση του παιδιού του ώστε να μειώσει προκαταβολικά την εξάρτηση του εσωστρεφούς παιδιού από το διαδίκτυο.

Άλλος κίνδυνος είναι να διαμορφωθεί στρεβλά η προσωπικότητά του εφήβου και να ετεροπροσδιοριστεί αυτή σε ακραίο σημείο. Καθώς δηλαδή το παιδί μπαίνει στην εφηβεία και αρχίζει να δομεί την προσωπικότητά του, η επίδραση της οικογένειας τίθεται σε αμφισβήτηση και ενισχύεται η επιρροή των συνομηλίκων. Σε αυτή την μεταβατική φάση συμπίπτει να ορμά στη ζωή του και ο κόσμος του ιντερνέτ, όπου το παιδί συναντά (ή νομίζει ότι συναντά) πολλούς συνομήλικούς του. Όμως το παιδί είναι ακόμα αδιαμόρφωτο, ευάλωτο ή αναποφάσιστο. Μπορεί λοιπόν να αρχίσει να ενσαρκώνει ρόλους που δεν θα ενσάρκωνε ποτέ στην πραγματική του ζωή. Όταν δημοσιοποιεί αυτή την πλευρά της προσωπικότητάς του, εισπράττει και ανάλογα σχόλια και απαντήσεις από άλλα παιδιά ή ενήλικες. Αν αυτός ο ρόλος είναι ελκυστικός, τότε το παιδί βρίσκει υπολογίσιμη ανταπόκριση και έτσι ενισχύεται η συγκεκριμένη persona. Πλέκεται σιγά-σιγά ένα δεύτερο «εγώ» που σίγουρα του προκαλεί σύγχυση. Ένα 14χρονο κορίτσι που φωτογραφήθηκε προκλητικά και έβαλε τη φωτογραφία του στο διαδίκτυο, φτάνει στο σημείο να αναρωτιέται στην προκειμένη πραγματική περίπτωση του παραδείγματος «ποια από τις δύο κοπέλες είμαι στ’ αλήθεια;» Είμαι το 14χρονο καλό, μετρημένο κορίτσι που παίρνει συχνά καλούς βαθμούς στο σχολείο ή το κορίτσι που βάφτηκε ένα βράδυ σαν 20χρονη φωτογραφήθηκε κρυφά για το facebook και έχει ήδη θαυμαστές που την πολιορκούν;

Αν δεν είχε εκτεθεί βάζοντας τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο το παιδί αυτό δεν θα είχε τη δυνατότητα να δοκιμάσει με τόση ευκολία την δεύτερη ταυτότητά του. Αυτή η «πτυχή» δεν θα αποκτούσε οντότητα και βαρύτητα. Αντιμετωπίζει λοιπόν ένα ψευδοδίλλημα. Πρέπει να αποφασίσει αν θα είναι το καλό μετρημένο κορίτσι ή «η άλλη». Και σε αυτή την αγωνία του, δεν έχει κανέναν να το συμβουλέψει –οι γονείς δεν ξέρουν τίποτα. Οι γονείς πρέπει να έχουν κατά νου ότι το παιδί τους στην εφηβεία προβληματίζεται για πολλά και ακραία στοιχεία της προσωπικότητάς του και πρέπει να το βοηθούν να τα τακτοποιεί ήρεμα και αβίαστα στη σωστή τους θέση.

Αν το παιδί εμπλέκεται με «προβληματικές συντροφιές» στο διαδίκτυο, πρέπει οι γονείς να προσπαθήσουν να το πλησιάσουν και παράλληλα να εμπλουτίσουν την καθημερινή συντροφιά του με συνομήλικά του άτομα που έχουν υγιή προσέγγιση για τα επίμαχα ζητήματα. Αν το παιδί αντιδρά έντονα σε οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης, ίσως πρέπει να μιλήσουν με ειδικό.

Σε ειδικό πρέπει να απευθυνθούν και αν το παιδί παρουσιάζει την διαταραχή εξάρτησης από το διαδίκτυο. Είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που μπορεί να ξεκινήσει σταδιακά χωρίς να το αντιληφθείτε. Δεν πρέπει να πανικοβάλλεστε πάντως και να νομίζετε ότι το παιδί έχει εξάρτηση μόνον και μόνον επειδή παίζει πολλή ώρα παιχνίδια. Θα πρέπει να συνάδουν και άλλα συμπτώματα, όπως:

- η ενασχόληση με τον υπολογιστή να είναι η κεντρική και βασική δραστηριότητα της καθημερινότητάς του,
- να μην έχει συναίσθηση του χρόνου που απασχολείται με τον υπολογιστή,
- να εγκαταλείπει καθημερινές δραστηριότητες για χάρη του ιντερνέτ (π.χ. παρέες, φίλους),
- να απομονώνεται,
- να παραμελεί το σχολείο του
- να πέφτουν οι βαθμοί του,
- να ξεχνά να κάνει μπάνιο,
- να λειτουργεί πολύ νευρικά όταν του επισημαίνετε το ζήτημα και να προσπαθεί να παρουσιάσει διαφορετική εικόνα,
- να θυμώνει όταν κάποιος τον διακόπτει την ώρα που κάθεται στον υπολογιστή,
- να έχει πει και μόνος του ότι πρέπει να βρει τρόπο να μειώσει τις ώρες που περνά στον υπολογιστή αλλά να δείχνει ότι δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του όσον αφορά το χρόνο,
- να δείχνει εκνευρισμό ή κατάθλιψη όταν δεν παίζει στον υπολογιστή κ.λπ.

Συχνά παρατηρείται και συννοσηρότητα όπως κατάθλιψη, σύνδρομο υπερκινητικότητας και ελλειμματικής προσοχής, διαταραχές ελέγχου των παρορμήσεων κ.λπ.

Επειδή λοιπόν οι κίνδυνοι είναι πολλοί, θα έλεγα προς τους γονείς να κάνουν ό,τι μπορούν για να προφυλάξουν τα παιδιά τους αλλά και στα παιδιά θα συνιστούσα να προφυλάξουν τον εαυτό τους

Προς τα ΠΑΙΔΙΑ

-Αν σε κάποιες δικτυακές συζητήσεις σας παρενοχλούν ή ενορχηστρώνουν κάτι αρνητικό εναντίον σας, πρέπει να αμυνθείτε.
- Δηλώστε ότι περιφρονείτε όσους σας προσβάλλουν και αποφύγετέ τους όπως θα τους αποφεύγατε και στο δρόμο. Κινητοποιείστε εναντίον των κακόβουλων και τα άλλα μέλη της δικτυακής συντροφιάς σας. Αν τους απομονώσετε όλοι μαζί, η ιστοσελίδα σας θα καθαρίσει.
-Αν στις ιστοσελίδες που πάτε μιλούν διαρκώς για δυσάρεστα γεγονότα ή για θάνατο, για μίσος και θλίψη, φύγετε από εκεί. Η πικρία που σταλάζει στην ψυχή σας όσο μένετε εκεί, δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Αυτός ο χώρος ασκεί επάνω σας βαθιά επίδραση και επηρεάζει τη ζωή σας.
-Μη νομίζετε ότι όποιος δηλώνει 15χρονος είναι πράγματι έφηβος και γενικά μην εμπιστεύεστε κανέναν συνομιλητή για τον οποίον δεν ξέρετε τίποτε άλλο από ένα κωδικό όνομα ή από μια φωτογραφία που δεν ξέρετε καν αν είναι δική του. Από την άλλη μη μπείτε στον πειρασμό να γνωριστείτε με αυτό το άτομο για να διαπιστώσετε αν είναι όντως αυτό που περιγράφει. Αν θέλετε να γνωριστείτε με κάποιους προσωπικά, συζητήστε το πρώτα με τους γονείς σας ή πάντως με κάποιον μεγαλύτερό σας που του έχετε εμπιστοσύνη
-Όταν μπαίνετε στο διαδίκτυο να μην ξεχνάτε ότι ουσιαστικά βγαίνετε έξω στο δρόμο και μάλιστα ότι βρίσκεστε σε μια γειτονιά που δεν την ξέρετε. Η ιστοσελίδα ή το blog είναι σαν μια κεντρική πλατεία σε μια πρωτεύουσα. Είστε έξω και είστε μόνοι. Δείξτε σε όλους την εμπιστοσύνη που θα δείχνατε σε έναν ξένο ενήλικα που συναντάτε στο δρόμο και έρχεται να σας πιάσει κουβέντα. Σίγουρα σε αυτόν θα είσαστε καχύποπτοι. Γιατί λοιπόν να είστε πιο ανοιχτοί και θετικοί σε έναν 30χρονο που γράφει στο blog ότι είναι 14χρονος; Έχετε τρόπο να ξέρετε ποιος πραγματικά είναι;
-Μην απομονώνεστε σε συγκεκριμένες δικτυακές συντροφιές. Αν περνάτε πολλές ώρες στο διαδίκτυο, προσπαθήστε να τον ξοδεύετε σε ποικιλία κοινοτήτων και να μην περνάτε όλο το χρόνο σας μόνον σε μια δικτυακή κοινότητα. Μην στέκεστε στάσιμοι σε μια κοινότητα που έχει μόνον ένα ενδιαφέρον –π.χ. μιλά διαρκώς για τη δίαιτα ή για το σεξ και δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο.

Να θυμάστε πάντα ότι σε κάθε δυσκολία σας ο καλύτερός σας σύμβουλος είναι εκείνος που σας αγαπά. Μπορεί να μην είναι 14 ή 17 ετών και να μην «googlάρει» διαρκώς όπως η συντροφιά σας, ίσως δεν ξέρει να κατεβάζει βίντεο και τραγούδια σαν εσάς και συχνά τσακώνεστε, αλλά μην ξεχνάτε ότι οι γονείς είναι τα μοναδικά πλάσματα σε όλο τον κόσμο που απλώνουν το χέρι τους να πιάσουν το δικό σας ακόμα κι όταν εσείς μετά από έναν καβγά τους γυρνάτε την πλάτη. Αυτοί είναι πάντα εκεί για τη στιγμή που θα τους χρειαστείτε.

Η ομιλία της κ.Αλεξάνδρας Καππάτου Ψυχολόγου - Παιδοψυχολόγου σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη (16/2/09) για την ασφαλή χρήση του διαδικτύου

Θεοδόσης61
23.04.2012, 21:45
Ενα μικρο αποσπασμα απο ενα βιβλιο που αξιζει να διαβαστει
Μπορειτε να το βρειτε ολοκληρο στο δικτυο


Αγαπητέ Θεέ,
Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.
Σού το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω, πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω· γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.

Θες να σ’ το αποδείξω; Ξανακοιτά λίγο πιο πάνω και δες πώς αρχίζω το γράμμα μου! «Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σού γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο». Ε, δε θα μπορούσα να γράψω: «Με φωνάζουν Γλόμπο, δε δείχνω παραπάνω από επτά, μένω στο νοσοκομείο λόγω του καρκίνου μου, και δεν σού ’χω απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχεις»;

Βέβαια, αν το γράψω αυτό, την πάτησα, γιατί θα δείξεις λιγότερο ενδιαφέρον για μένα. Κι εγώ το ’χω ανάγκη το ενδιαφέρον σου.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα ’θελα να βρεις χρόνο να μου κάνεις και δυο-τρεις χάρες.




Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ
Αγαπητέ Θεέ

Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Τίτλος πρωτοτύπου: Éric-Emmanuel Schmitt - Oscar et la Dame Rose

george-eyh
24.04.2012, 15:40
γόρδιος δεσμός (απο γνωστη εγκυκλοπαιδεια)
με τον όρο γόρδιος δεσμός εννοείται σύμφωνα με τις φιλολογικές μαρτυρίες περίπλοκος δεσμός (κόμπος) από φλοιό κρανιάς που έδενε το άρμα του γόρδιου, πατέρα του μίδα και αρχαίου βασιλέα της φρυγίας. κατά την παράδοση τον γόρδιο δεσμό έλυσε ο αλέξανδρος γ' ο μακεδών

ιστορικές εκδοχές

ο αλέξανδρος έφθασε στο γόρδιο κατά τον μήνα φεβρουάριο ή μάρτιο του 333 π.χ. και παρέμεινε εδώ για κάποιο χρονικό διάστημα, για να αναπαύσει τη μοίρα του στρατού που κοπίασε ιδιαίτερα μαζί του, στην πισιδία. εκεί, στο ανάκτορο των παλαιών βασιλέων της φρυγίας, βρισκόταν το άρμα του γόρδιου ως ανάθημα στον δία. ο ζυγός του άρματος ήταν δεμένος με φλοιό κρανιάς και ο δεσμός ήταν τόσο περίπλοκος, ώστε δεν διακρινόταν πουθενά η αρχή του. σύμφωνα με την κρατούσα παράδοση, όποιος έλυε τον γόρδιο δεσμό, θα κυριαρχούσε στην ασία. ο αλέξανδρος μετέβη στο ανάκτορο, εξέτασε τον δεσμό και τον έλυσε εύκολα. ο τρόπος με τον οποίο τον έλυσε παραμένει μυστήριο. η πιο διαδεδομένη άποψη που υποστηρίζει ότι έκοψε τον δεσμό με το σπαθί του, είναι η λιγότερο πιθανή εκδοχή. ο αριστόβουλος, που ήταν πιθανώς αυτόπτης μάρτυς, αναφέρει ότι τον έλυσε αφαιρώντας τον πύρο από το τιμόνι του άρματος, όπου συγκρατείτο ο δεσμός του ζυγού[1]. σύμφωνα με τον ρόμπερτ γκρέιβς, ο δεσμός ήταν πιθανώς θρησκευτικό σύμβολο στη φύλαξη γορδιανών ιερέων και ιερειών και συμβόλιζε το άφατο όνομα του διονύσου. περνούσε από γενιά σε γενιά ιερέων και αποκαλυπτόταν μόνο στους βασιλείς της φρυγίας[2].

ερμηνεία

εξετάζοντας το συμβάν στη μυθολογική του διάσταση θα πρέπει να δεχθούμε ότι αντίθετα με το παραμύθι, ο μύθος εμπεριέχει πολύ λίγα αυθαίρετα στοιχεία. τούτος ο μύθος του δεσμού ως σύνολο είναι σχεδιασμένος έτσι, ώστε να αποδίδει νομιμότητα ή μη σε οποιαδήποτε αλλαγή της εξουσίας, σε τούτο το βασίλειο της κεντρικής ανατολίας, το στοιχείο της άμαξας δε συνδέει τον γορδία και τον μίδα με ένα αρχαίο ταξίδι, ένα μύθο καταγωγής δηλαδή από τη μακεδονία, τον οποίο ο αλέξανδρος πιθανώς γνώριζε[3]. σε αντίθεση με άλλους ελληνικούς μύθους που νομιμοποιούν μια δυναστεία επί δικαίω της κατάκτησης, ο νομιμοποιός χρησμός σε αυτόν τον μύθο υπονοεί ότι η προηγούμενη δυναστεία ήταν φυλή βασιλέων-ιερέων, συνδεδεμένη με τη θεότητα του χρησμού. τούτη τη θεότητα σαφώς ήθελε αρωγό του και νομιμοποιητική αρχή ο αλέξανδρος για την εκπλήρωση της υπόσχεσης της κυριαρχίας επί της ασίας, καθώς ο διόνυσος-σαβάζιος, ο ιππέας νομάδας θεός που κραδαίνει τη ράβδο της δύναμής του,[4] είναι πιθανώς το αντιπροσωπευτικότερο αρχέτυπο της μεταγενέστερης πορείας του αλέξανδρου

antonis130
24.04.2012, 19:19
"αν υπάρχει θεός, αλίμονό μου μ'αυτά που κάνω!...
αλλά τι κάθομαι και σκέφτομαι...αφού θεός δεν υπάρχει...
κι αν υπάρχει;...
αποκλείεται να υπάρχει...
δε θέλω εγώ να υπάρχει...
δε με συμφέρει να υπάρχει..."

VeraNikol
24.04.2012, 19:53
Περιπλανήθηκα στον άπειρο ουρανό
φτερούγισα στον ιδανικό κοσμο
και πέταξα μέσα στο άπειρο διάστημα.
Αλλά να 'μαι πάλι εδώ,
αιχμάλωτος του μέτρου...
Χαλίλ Γκιμπράν

Θεοδόσης61
25.04.2012, 10:55
.
Ήταν πριν πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι δεν είχαν ακόμα χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα. Tα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά ήταν μικρά, η οδός Mουσών ήταν στενή, το κρεβάτι μου ήταν στενό, οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί. Kαι τα ρούχα μας ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα 'δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα. O κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου. H ίδια η γη ήταν τόσο μικρή, που όταν πήγα σχολείο και την είδα πάνω στο τραπέζι του δάσκαλου μπόρεσα να την αγκαλιάσω. Tα αυτοκίνητα και τα αεροπλάνα ήταν τόσο λίγα, που όταν έβλεπες ένα χειροκροτούσες και το κοίταζες μέχρι να χαθεί, γιατί θ' αργούσες πολύ να ξαναδείς άλλο. Tηλέφωνο ούτε ακούγαμε ούτε βλέπαμε. Για να το δει κανείς, έπρεπε να φάει ξύλο. Aν ήταν μικρός, στο γραφείο του διευθυντή του σχολείου· αν ήταν μεγάλος, στο γραφείο του διευθυντή της αστυνομίας. Tο φαΐ ήταν τόσο λίγο, που όταν το είχαν οι άνθρωποι μπροστά τους κάνανε το σταυρό τους σαν μπροστά σε εικόνισμα. Kλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις. To μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγγουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά.
(Το μονοπάτι στη θάλασσα του Αντώνη Σουρούνη)

fofo240292
25.04.2012, 16:14
ΤΑΣΟΣ ΚΑΡΤΑΣ
(από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή «Από Μηχανής Θεοί Λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας»)

14η Χρυσηίδα Ρέμβης

τρομάζω στη γλώσσα των ποιητών
το άγχος της μετ' επανόδου διαδρομής
πυρ, γυνή και ποίημα τελεσφόρο,
κάτι ακόμα που ήταν να ειπωθεί
αλλά δε βρέθηκαν έκπληκτες λέξεις

ρυτίδες του σώματος και της ψυχής
κρυμμένες μες στο στίχο
στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
ιδιωτική οδός δημόσιων λιθοβολισμών
μέχρι τη χάρτινη άκρη παραλίας
όπου θα αποστάξουνε οι αυριανές μας τύψεις


όμως σ' αυτό εδώ το ποίημα
προπατορική χαρούλα η ποδηλάτισσα
διασχίζει κάθετα το πρωινό μας Σάββατο
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές
παράλληλα μ' ένα στριγκό κουδούνι
ντριν και ντριν και ντριν σε δρίμες αυγουστιάτικες
προσπέραση στιγμιαίας νοσταλγίας
από τη γυαλιστερή πλευρά ζουμ ποδηλατόδρομου


* * *


18η Χρυσηίδα Ρέμβης

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού
στο μπαλκόνι του φθινόπωρου
το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες
υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι
μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού

γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν τους πόθους της νύχτας
αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή
ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα
όπως η βροντή του σύννεφου απ' το βλέμμα της αστραπής
έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος

να 'χεις το νου σου στη γραμμική του ποιήματος υπόσχεση
στα ιερογλυφικά του ονείρου,
να 'χεις το νου σου στο φιλί
ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου
ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές
χτενίζουν τις κοτσίδες των ονείρων σου

(Δάσκαλε αγαπημένε...πότε θα εκπληρώσω; πότε θα ξεχρεώσω;...αστείρευτη η πηγή σου...)

kath3111
25.04.2012, 16:31
Σκοτώνει τον Έρωτα ή πληγώνει τον εγωϊσμό μας ;

"Ρύζι,κουφέτα,στέφανα...για μερικούς αποτελούν όνειρο ζωής, για άλλους εφιάλτη.Γιατί;Το παιδικό όνειρο του πρίγκιπα με το λευκό άλογο καταρρέει ενώπιον της πραγματικότητας.Τα βιώματα από έναν <<κακό>> γάμο των γονιών στοιχειώνουν τις σχέσεις μας ένα βήμα πριν τις επισημοποιήσουμε. Ο γάμος σηματοδοτεί την έναρξη μεγάλων αλλαγών στην ζωή. Αισθανόμαστε ότι μεγαλώνουμε,ότι αλλάζει η κοινωνική μας ταυτότητα, ότι τον έρωτα θα διαδεχθούν οι υποχρεώσεις (κοινωνικές,οικονομικές). Μήπως τελικά ο φόβος του γάμου είναι τελικά φοβία; Το πως αντιμετωπίζουμε τον γάμο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως τον τρόπο που βλέπουμε και αξιολογούμε τον εαυτό μας, τις προσδοκίες μας, τα όνειρά μας και τις προηγούμενες εμπειρίες μας από τις σχέσεις. Κανείς δεν είναι έτοιμος να παντρευτεί. Αυτό αποδεικνύεται από τις αμφιβολίες που κυριεύουν τους περισσότερους λίγες μέρες πριν το μυστήριο. Αμφιβολίες που ίσως εμφανιστούν αρκετές στιγμές κατα την διάρκεια της κοινής ζωής. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την ευτυχία ενός γάμου. Σίγουρα όμως είμαστε σε θέση να ξέρουμε αν ο σύντροφός μας μας καλύπτει νοητικά,συναισθηματικά και ερωτικά. Αν ναι τότε είναι πολύ πιθανόν ο γάμος μας να είναι ευτυχισμένος....http://1.bp.blogspot.com/_PsekeY8uHo4/SPtMtpQZX_I/AAAAAAAABew/hJ7MVL8_e6Q/s400/marriage2.gif (http://1.bp.blogspot.com/_PsekeY8uHo4/SPtMtpQZX_I/AAAAAAAABew/hJ7MVL8_e6Q/s400/marriage2.gif)
Για πολλούς ο γάμος είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Στο λεξικό περιγράφεται ως ο θεσμός ο οποίος αποτελεί θεμέλιο της κοινωνία που οδηγεί στην αέναη ύπαρξή της. Ωστόσο αν το χρησιμοποιούμε ως μέσο για να γίνουμε κοινωνικά αποδεκτοί, τότε σε όλη την διάρκειά του θα αισθανόμαστε την ίδια την σχέση να μας πλακώνει...."

Ο γάμος είναι ιερό μυστήριο και είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να παίρνονται βιαστικές αποφάσεις περι αυτού του θέματος. Και αυτό γιατί ο γάμος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμα βήμα για την θωράκιση της σχέσης δύο ανθρώπων. Αυτό ίσως είναι και το μυστικό για την προσωπική μας ευτυχία. Δεν γεννιόμαστε όλοι για γάμο και αυτό το λέω γιατί για κάποιους προτεραιότητα στην ζωή είναι να αισθανθούν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι. Γι αυτούς είναι απόλυτα λογικό ο γάμος να μην είναι ελκυστικός. Επενδύουν την ενέργειά τους σε άλλους τομείς.

Σήμερα το πρωί εκεί που έπαιρνα το πρωινό μου μπροστά από την τηλεόραση παρακολουθούσα μια εκπομπή η οποία έχει να κάνει με τον κοινωνικό σχολιασμό του συνανθρώπου μας (κουτσομπολιό στην απλή ελληνική καθημερινή διάλεκτο). Άκουσα 2 περιστατικά.
Το πρώτο περιστατικό αναφερόταν σε ένα ζευγάρι το οποίο ήταν 5 χρόνια παντρεμένοι με ένα παιδί 4 χρονών. Η γυναίκα ξαφνικά αποφάσισε ότι θέλει να κάνει κάτι διαφορετικό και έτσι άρχισε να βγαίνει με τον καλύτερο φίλο του άντρα της. Είχαν σχέση κρυφή. Και τώρα η κυρία προσπαθεί να πεισει τον φίλο της να πάει στον άντρα της και να του πει για την σχέση που είχαν και έχουν.Βασικά η κυρία θέλει να χωρίσει με τον άνδρα της και να ζήσει με τον φίλο. Εκτός του ότι θέλει και το παιδί ... 5 χρόνια γάμο και ακόμα πριν καλά καλά ο έρωτας γίνει αγάπη αυτή η κυρία αποφάσισε να δώσει τέλος...Έλεος.http://fe-mail.gr/media/Image/greece_europe_world/2008/03/papas_symbolaiografos/ban_marriage_300.jpg (http://fe-mail.gr/media/Image/greece_europe_world/2008/03/papas_symbolaiografos/ban_marriage_300.jpg)
Το δεύτερο περιστατικό έχει να κάνει πάλι με ένα ζευγάρι αλλά δεν συγκράτησα πόσα χρόνια ήταν μαζί.Τεσπα το θέμα είναι ότι η γυναίκα χρείαστηκε να μπει στο νοσοκομείο γιατί αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο διαπίστωσε ότι ο άνδρας της την απατούσε και έτσι θεώρησε και αυτή ότι έπρεπε να το πληρώσει με το ίδιο νόμισμα και έτσι άρχισε να βγαίνει με τον γιατρό που την εξέταζε. Το άφησα εκεί και άλλαξα κανάλι.Δεν άντεχα άλλο.
Τελικά τι θα γίνει με την ανθρωπότητα?Θα προχωρήσουμε ποτέ μπροστά ή απλά είμαστε οι ΔΗΘΕΝ?Ας αντιμετωπίσουμε τα πράγματα με λίγη σοβαρότητα παραπάνω.Δεν είναι όλα τόσο απλά...

tax270
25.04.2012, 21:51
"Ήταν πριν πολλά χρόνια όταν οι άνθρωποι δεν είχαν χωριστεί σε πλούσιους και φτωχούς κι όλα πάνω στη γη ήταν μικρά, στενά και λίγα.
Τα σπίτια μας ήταν μικρά, τα μαγαζιά μικρά, η οδός Μουσών ήταν στενή και το κρεβάτι μου ήταν στενό.
Οι εκκλησίες ήταν μικρές, οι φίλοι μου ήταν μικροί.
Και τα ρούχα μος ήταν στενά και λίγα, αφού ο παπα-Γιώργης που μας τα 'δινε δε μας μετρούσε με τη μεζούρα.
Ο κόσμος ήταν κι αυτός μικρός κι έπιανε από το δάσος του Σέιχ Σου μέχρι τη θάλασσα του Λευκού Πύργου.

Κλέφτες δεν υπήρχαν, γιατί οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα να τους κλέψεις.
Το μόνο που έκλεβαν κάθε τόσο τα παλικάρια ήταν καμιά όμορφη κοπέλα, κι αυτό γιατί ο μπαμπάς της τσιγκουνευόταν να τους τη δώσει κι αφού εκείνη προηγουμένως τους είχε κλέψει την καρδιά"...

(Το μονοπάτι στη θάλασσα του Αντώνη Σουρούνη)

Μήπως μπορείς να αλλάξεις το χρώμα; Είναι δυσανάγνωστο.
Αν και διάβασα το κειμενάκι στην απάντηση αυτή, μπορεί να θέλει και κάποιος άλλος να το διαβάσει.

Θεοδόσης61
26.04.2012, 10:41
Μήπως μπορείς να αλλάξεις το χρώμα; Είναι δυσανάγνωστο.
Αν και διάβασα το κειμενάκι στην απάντηση αυτή, μπορεί να θέλει και κάποιος άλλος να το διαβάσει.

Σε ευχαριστω για την επισημανση.
Ενα μικρο ακομα αποσπασμα


Υπομονή; Κι εδώ υπομονή; Είχα μπουχτίσει με τις υπομονές, όλοι αυτό λέγανε σε όλους. Υπομονή στον πόλεμο, υπομονή στην ειρήνη, υπομονή στη δουλειά, υπομονή στην αναδουλειά, υπομονή σ' αυτούς που γεννιούνται, υπομονή σ' αυτούς που πεθαίνουν, υπομονή σ' αυτούς που παντρεύονται και σ' αυτούς που δεν παντρεύονται, υπομονή σ' αυτούς που θέλουν να σφάξουν τις γυναίκες τους και σ' αυτές που θέλουν να φαρμακώσουν τους άντρες τους.
Ο παππούς μου ήταν γεμάτος υπομονές, εγώ όμως δεν ήθελα να γεράσω και να τις κουβαλάω στην πλάτη. Ούτε και ήθελα να στέκομαι τόσο μακριά από τον Όλυμπο και να περιμένω στην ουρά, πότε θα πέσει το μάτι του Θεού πάνω μου, μπας και με δει και μπας με διορθώσει.
από το μυθιστόρημα "Το μονοπάτι στη θάλασσα"
του Αντώνη Σουρούνη,

george-eyh
26.04.2012, 11:12
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή
μουσική: μιχάλης χατζηγιάννης
πρώτη εκτέλεση: μιχάλης χατζηγιάννης

άλλες ερμηνείες:
γιώργος καραδήμος


ζω, ακόμη ζω
πες μου αν ζω, σαν ταινία το ένιωσα.
σα βροχή, δυνατή
στις οθόνες τ' αντίο σου βρέχω.
ζω, ακόμη ζω
σε μια σκηνή όπου όλα στα έδωσα.
νικημένος φυγάς
κι ήταν λάθος μου που στο φανέρωσα.



είμαι ο ήρωας που μένει μόνος του
τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για 'μένα
οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα.
είμαι ο ήρωας που μένει μόνος του
τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για 'μένα
οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα.
μα εγώ για 'σένα έπαιξα.

ζω, ίσα που ζω
κι εσύ μου λες " η ζωή συνεχίζεται."
σιωπηλός, σε κοιτώ
να πετάς τις ευχές στα καμένα.
θες, να 'μαι καλά
λόγια φτηνά που η πρόθεση σκίζεται.
να φανώ δυνατός
σ' ένα πλάνο που πια δεν φωτίζεται.



είμαι ο ήρωας που μένει μόνος του
τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για 'μένα
οι τίτλοι του τέλους θα γράψουν το θέμα.
είμαι ο ήρωας που μένει μόνος του
τώρα οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για 'μένα
οι τίτλοι του τέλους και τίποτα τέρμα.
μα εγώ για 'σένα έπαιξα,
να κλαις στο σινεμά...

kath3111
26.04.2012, 15:38
Αληθεια ποιος δε θα ηθελε να επιστρεψει, στα χρονια που :

-Τις σημαντικες αποφασεις τις παιρναμε μεσω της πρακτικης μεθοδου... "αμπε-μπα-μπλομ"...

- Τα λαθη στη γραμματικη διορθωνονταν, απλα με το "σκισε το χαρτι και γραφτο απ'την αρχη!!"

- Η χειροτερη τιμωρια και αγγαρεια, ηταν να γραψεις εκατο φορες "Δεν πρεπει να ξανα....."

- Οι διαφωνιες, τελειωναν με "πετρα, ψαλιδι, χαρτι".

- "Εχω λεφτα" σημαινε μονο να μπορεις να αγορασεις τσιχλες παιζοντας "τον μαγαζατορα" ή ενα παγωτο στο διαλειμμα.

- Το να γεμιζεις μια σακουλα με βολους, ηταν αρκετο για να σε κρατησει ευτυχισμενο, ολο το απογευμα.

- Δεν ηταν παραξενο να εχεις δυο ή τρεις "καλυτερους" φιλους/ες. "Ειναι πολυ μεγαλος/η" αναφεροταν, μονο για οσους ηταν πανω απο 18 ετων.

- "Κλεφτες κι Αστυνομοι" ηταν ενα παιχνιδι μονο για τα διαλειμματα... Και ηταν πολυ πιο διασκεδαστικο να εισαι ο κλεφτης, παρα ο αστυνομος.

- "Δηλητηριωδης" αναφεροταν μονο σε ενα ειδος "εντομου ή υγρου απαγορευμενου" και οχι σε ανθρωπους...

- Για να ταξιδεψει κανεις απο τη Γη στον Ουρανο, το μονο που χρειαζοταν να κανεις, ηταν να γινεις "αστροναυτης ή superman"

- To τελειο ηταν να παιζεις ποδοσφαιρο χωρις τερμα, ή βολεϊ χωρις διχτυ και οι κανονες δεν ειχαν και πολυ σημασια...

- Το χειροτερο που μπορουσε να σου συμβει με το αντιθετο φυλο, ηταν να σ'επιαναν παιζοντας "το γιατρο"

- "Εχει φερει οπλο στο σχολειο" σημαινε, οτι σ'επιασαν να εχεις σφεντονα!

- "Ο τελευταιος που θα φτασει ειναι χαζος!!!" ηταν η κραυγη που σ'εκανε να τρεχεις, μεχρι που νομιζες οτι θα σπασει η καρδια σου.

- Καμια στον κοσμο δεν ηταν πιο ομορφη απο τη μαμα. Ηταν η μονη που μ'ενα φιλι στο τραυμα σου, σ'εκανε αμεσως καλα!

- Ποτε δεν ελειπε ενα νομισμα κατω απο το μαξιλαρι που στο αφηνε η "Καλη Νεραϊδα" ως ανταλλαγμα για το δοντι που σου επεσε... Ησουν φυσικα σε αλλον κοσμο, αν σου αφηνε χαρτονομισμα.

- Παντα ανακαλυπτες τις νεες σου ικανοτητες, εξαιτιας ενος "Βαζω στοιχημα οτι δεν μπορεις να..."

- Η απογοητευση ηταν, εισαι ο τελευταιος που θα εχεις επιλεχθει για το θεατρικο του σχολειου.

- "Πολεμος" σημαινε μονο, να πετας κομματια κιμωλιας και μπαλιτσες απο χαρτι, κατα τις "ελευθερες ωρες"

- Οι "βομβες νερου" ηταν το πιο μοντερνο, εξυπνο και δυνατο οπλο που ειχε εφευρεθει.

- "Πολεμος" ηταν κατι που ειχε συμβει πριν γεννηθουμε και ποτε δε θα συνεβαινε ξανα...

- Το παγωτο και τα φρουτα, αποτελουσαν ομαδες, βασικης διατροφης.

- Για να μετατρεψεις το ποδηλατο σου σε μια δυνατη "μηχανη" χρειαζοταν μονο, να βαλεις μια φιαλη κοντα στις ροδες.

- Δεν υπηρχε καλυτερος τροπος να περνας τα απογευματα του Καλοκαιριου, απο το να παιζεις με τα παιδια της γειτονιας σου ή να περιμενεις να δεις τoν γειτονα/σα που τοσο σε αγαπουσε, να περναει...

- Τα "μεγαλυτερα αδερφια" ηταν τα χειροτερα βασανιστηρια, αλλα επισης ηταν, οι πιο δυνατοι και πιστοι προστατες...

- Αν θυμηθεις τα περισσοτερα απ'ολα αυτα, τοτε, σημαινει οτι εχεις πραγματικα ζησει!!!

- Να θυμασαι παντα οτι,

"Ημερα που δε γελας... ειναι μια χαμενη μερα!!!"
Κι ολο αυτο, ετσι απλα, για να θυμουνται οι παλιοι και να μαθαινουνε οι νεοι....

VeraNikol
26.04.2012, 18:57
"Ένα χαμόγελο"

Αν ο ήλιος ήθελε να καταργήσει για μένα τη γη,
κι έσβηνε ξαφνικά το φως του...
Αν η θάλασσα πέτρωνε...
Αν ο ουρανός έλιωνε κι εβρεχε σκοτάδι πάνω μου...
Εγώ θα προλάβαινα,
στην ευτυχισμένη νάρκη ανάμεσα
και στο χαλασμό,
...ακίνητη έτσι και αιώνια...
Ενα χαμόγελο να σχηματίσω!

Ανώνυμη

fofo240292
26.04.2012, 23:57
«Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς, θάλασσα εσύ»;
Τη γλώσσα της αιώνιας αναζήτησης, να του πεις!.
Κι εσύ, ουρανέ μου, σε ποια γλώσσα μου διαβάζεις τα γαλάζια σου γράμματα;
«Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής των κρυμμένων αστεριών μου»
(Εσωτερικός μονόλογος, όταν ο Ποιητής μέσα μας δε λέει να σωπάσει)

Χρόνια διαβάζεις...μελετάς...αισθάν εσαι...ανασαίνεις...κι αναρωτιέσαι...Τί είναι η ποίηση;

Τι είναι λοιπόν η ποίηση; (τα παρακάτω είναι το υλικό για να συνθέσει ο καθένας το δικό του ορισμό)

1) ΔΙΕΡΩΤΗΣΗ για να μην καθόμαστε άνεργοι; (ΚΑΡΟΥΖΟΣ), ή λανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ΟΥΡΑΝΟ; (Σαχτούρης)
«η ποίηση, στην πρωτογενή της έκφραση,
είναι ο μαγικός εκείνος χώρος,
στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω,
κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό»
(Μίλτος Σαχτούρης)

2)Η ΠΟΙΗΣΗ είναι μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα
φτιάχνονται ατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια (ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ),

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ είναι ένας μύθος για την ποίηση και αφηγείται μία επαναλαμβανόμενη ανά τους αιώνες απόπειρα να παραβιαστεί η ανοιχτή της πόρτα. Το πρόσωπο που αφηγείται έχει καθολική εποπτεία στον χώρο που είναι ο κόσμος και στον χρόνο που είναι από τότε που υπάρχει ο κόσμος.
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να δουν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν’ ανοίξουνε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια Πόρτα Ανοιχτή....

3) Μήπως όμως Ποίηση είναι τα όνειρα, που θυμούνται οι ποιητές για λογαριασμό μας;
Γιατί όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα,
αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει το ενενήντα τοις εκατό απ’ όσα έγιναν.
Γι’ αυτό οι ποιητές είναι τόσο σημαντικοί για την κοινωνία.
Οι ποιητές θυμούνται τα όνειρά μας για λογαριασμό μας. (Tom Robbins)

4)Αυτό είναι στο βάθος βάθος η Ποίηση, η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς σ’ αυτό που σε υπερβαίνει
Επειδή χωρίς αμφιβολία υπάρχει για το καθένα από μας κι από μία ξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσει εγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που να την γεμίσει πράξεις ορατές, πάει χαμένος. Ό,τι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια τη διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η ποίηση:
Να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό
και χαρταετός για τον άνεμο
ακόμα και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια.
Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς
να σημειώνεται μέσα στη ΣΤΙΓΜΗ
όταν καταφέρνει να την ανοίξει και να της δώσει διάρκεια». (Οδυσσέας Ελύτης)

5)Ποίηση είναι «ένας χαρταετός, που ξέφυγε απ' τα χέρια παιδιού, πεταλούδα που γλιτώνει απ' τη φωτιά, νύχτα στρωμένη τσιγάρα λέξεις … (ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ)

6)Αν δεις το πρόσωπο της Ποίησης να σου χαμογελάει είναι γιατί υπάρχει μια πέτρα αθάνατη όπου κάποτε ένας άνθρωπος αρχάγγελος Ποιητής ζωγράφισε με τα φτερά του χρώματα λέξεις ουρανό:
«μια φλέβα, δηλαδή, κάτω απ' το φοβερό βλέμμα του ανέμου»
και, έκτοτε, στην έτοιμη δομή ραγδαίων στίχων,
«μια πεταλούδα πιο λευκή απ' το κλαδί της άκρης των Ονείρων»
με εικόνες λέξεων ανοίγει τα φτερά της
για επ-Ουράνιες Παρανοήσεις μαγικού ρεαλισμού...
Επιμύθιο: Γυρεύοντας παραληρήματα της Ποίησης επιστρέφεις στον τόπο
του εγκλήματος των λέξεων όπου
(όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια...)

7) Όνειρο σημαίνει φτερούγα ύπνου από κερί που ήλιο ερωτεύεται και λιώνει
Όποιος ονειρεύεται δονείται κι υπάρχουνε και όνειρα που σε πετάνε χάμω. Καιρό έχω να μιλήσω για όνειρα καιρό δεν έχω όνειρα δεν έχω, συμμετρική ανέχεια. Κι ότι αντέχω τέτοια ανέχεια λέω μην είναι όνειρο. Μην είναι όνειρο πως όνειρα δεν έχω. Και τι σημαίνει όνειρο; Τι δηλαδή δεν έχω; Θα ’ναι αυτό που θέλει να ’χει μέσα του ο πηλός για να μη σπάζει… Όνειρο σημαίνει να μην υπάρχουν σύνορα κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους. Ελεύθερα να μπαίνεις σ’ άνθρωπο κι ούτε τις ει, ούτε τις οιδε. Δεν ήρθε κι ένα απόγευμα που να μη γίνει βράδυ, να έρθει κι ένα όνειρο που να μην γίνει άνθρωπος, να έρθει κι ένας άνθρωπος που να μη γίνει όνειρο, τις οιδε, τις ει. Ξανοίχτηκα πολύ σε ορισμούς κι είν’ επικίνδυνο να κλαις χωρίς πυξίδα. (Κική Δημουλά)

(σταγόνες μπόρας καλοκαιρινής...αμέτρητοι οι ορισμοί...της ποίησης οι αισθήσεις...ας σταματήσω τον νυχτερινό περίπατο εδώ...κι εγώ να ξαποστάσω στην σκια της...κι εσείς να σπείρετε πορτοκαλι-ές τουλίπες. Οσα κι αν πούμε...όσα κι αν γράψουμε...κάτι ακόμη θα του-λείπει του ορισμού)

kath3111
27.04.2012, 11:33
περιφερόμενη καθημερινά στην αγορά και συζητώντας με τους πελάτες μου, επαγγελματίες και υπαλλήλους, διαπιστώνω, πως οι πάντες κινούμαστε σ΄ ένα τέλμα.
σε κάθε μας κίνηση, σε κάθε μας κουβέντα, βουλιάζουμε περισσότερο.
στην εποχή μας δύσκολο να βρούμε σοφούς.
ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να μας διδάξουν την γνώση τους, ναι.
αλλά πια γνώση;
αυτή που έχει γίνει κτήμα τους διαβάζοντας και μελετώντας. μα όχι βιωματικά.
σήμερα οι περισσότεροι από εμάς, συσσωρεύουμε πράγματα από χίλιες μεριές.
εντυπώσεις, θεωρίες, φιλοσοφίες, που μας έχουν δοθεί μέσω της εκπαίδευσης, αλλά δεν τα έχουμε ζήσει οι ίδιοι.
δεν έχουν αγγίξει το είναι μας.
έχουμε την παγωνιά της γνώσης.
μα όχι την ζεστασιά της σοφίας.
αναζητώντας την γνώση, καταφέραμε να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον, που μέσα σε αυτό ευτυχεί μόνο το σώμα μας.
τα πάντα μας οδηγούν να ζήσουμε δίχως κόπο, δίχως κάματο.
απομακρυνθήκαμε από την σοφία της φύσης.
παραδοθήκαμε στην γνώση της τεχνολογίας.
ευτυχούμε μέσα στην ευημερία των αριθμών και δυστυχούμε στην φτώχια των συναισθημάτων μας.
τρανταχτό παράδειγμα με τα όσα συμβαίνουν στον χώρο της μουσικής.
δεν προλαβαίνουμε να χαρούμε με μια μουσική έμπνευση, να την κάνουμε κύτταρο της ζωής μας, χιλιάδες άλλες θα κατακλείσουν τα αυτιά μας.
μα θα είναι αποπροσανατολιστικές φασαριόζικες νότες, που το μόνο που εκφράζουν είναι η κενότητα των δημιουργών τους.
δημιουργούνται για να πωληθούν.
είναι προϊόντα.
όχι δημιουργίες που εκφράζουν την ψυχική ανάταση των συντελεστών τους.
έτσι και στην ζωή μας.
όλα αυτά τα χρόνια τα ζήσαμε με έναν άκρατο καταναλωτισμό.
κυριαρχούσε στην ζωή μας η ανάγκη για επίδειξη πλούτου, ακόμη και όταν αυτός δεν υπήρχε. κυρίως όταν δεν υπήρχε.
μια μικρή μερίδα ασχολήθηκε με την εσωτερική της βελτίωση.
σήμερα φτάσαμε στο άλλο άκρο.
οι περισσότεροι μεταφέρουν την μαυρίλα της σκέψης τους, και μαυρίζουν την ζωή όλων όσων έρχονται σε επαφή.
βασικό τους μέλημα μη χάσουν την καλοπέρασή τους.
ούτε φτάνει ο νους τους σε πόσο τραγικά αποτελέσματα θα οδηγηθούμε αν συνεχιστεί αυτή η κατρακύλα.
σαν χιονοστιβάδα διογκώνετε και συμπαρασύρει όποιον βρεθεί στο διάβα της.
πρέπει να αντισταθούμε ομαδικά και συγκροτημένα σε αυτή την κατηφόρα.
να βάλουμε αναχώματα πριν να είναι αργά.
να αντιδράσουμε έγκαιρα και να παρεμβαίνουμε, δημοσιοποιώντας την θετική μας σκέψη, σε αντίβαρο της μιζέριας.
να έχουμε προτάσεις και όχι αρνήσεις.
να ωθήσουμε τους κυβερνώντες στην λήψη μέτρων που θα αντιστρέψουν αυτό το κλίμα.
όσο είναι καιρός.

κοιτάζοντας βέβαια λίγο μακρύτερα. πέρα από την οικονομική κρίση. σεισμοί, πλημμύρες, καταστροφές. η ίδια η φύση έχει κουραστεί. έχει σιχαθεί την μιζέρια και την μαυρίλα του ανθρώπου. η συνισταμένη της σκέψης μας αποτυπώνεται στο περιβάλλον μας. αποτυπώνεται στον πλανήτη γη. το έχει αποδείξει η κβαντομηχανική. ο καθένας μας συνεισφέρει κατά το ποσοστό που του αναλογεί σ’ αυτήν την κατάσταση. αυτό το ποσοστό ας φροντίσουμε να αλλάξουμε. αντικαθιστώντας μια αρνητική σκέψη με μια θετική. αλλάζοντας τον νου μας. εμείς είμαστε οι δημιουργοί. εμείς είμαστε οι υπεύθυνοι.

-jessica_spinos-
27.04.2012, 15:25
Τι είμαι άξιος να καταφέρω;
-Δεν ξέρεις; Αν δεν ξέρεις εσύ, τότε ποιος ξέρει; Ποιος γνωρίζει την αξία σου καλύτερα από εσένα; Έχεις φτάσει έως εδώ με πολύ κόπο, έχεις καταφέρει πολλά… Τι κι αν δεν το βλέπεις; Πρέπει να προσπαθήσεις να τονώσεις την αυτοεκτίμησή σου… Μόνο έτσι θα ανοίξεις, επιτέλους, τα μάτια σου να δεις πόσες επιτυχίες έχουν καταγραφεί στο ιστορικό σου. Σίγουρα σε πολλούς τομείς κάποιοι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα από εσένα, όμως, εσύ τους ξεπερνάς αλλού. Άλλωστε, ποιά σημασία θα είχαν οι κατακτήσεις αν η επίτευξη τους ήταν τόσο εύκολη και «ανώδυνη», ή αν όλοι ήταν ικανοί στον ίδιο βαθμό;
Πλησιάζει το τέλος. Μπροστά σου ανοίγεται η πιο μεγάλη πόρτα που πρόκειται να υπάρξει στη ζωή σου. Αν την χάσεις…. Το τρένο δεν περνά δεύτερη φορά. Ξέρω, βέβαια, πως δε θα άντεχες να βιώσεις αυτήν την κατάσταση δεύτερη φορά… Πρέπει να βάλεις τα δυνατά σου. Για μια φορά, να παλέψεις όσο ποτέ άλλοτε. Τόσα χρόνια προσπαθείς, μην αφήσεις τον κόπο σου να χαθεί μάταια. Μην απαξιώσεις κάθε νόημα της ζωής σου.
Θυμάσαι τους στόχους που έθεσες μικρός; Πόσες φορές τους έχεις αλλάξει από τότε… Όπως παραδέχεσαι, ο λόγος ήταν η προσαρμογή τους στα ενδιαφέροντα και στις δυνατότητές σου. Και; Τώρα δε θα διεκδικήσεις το μέλλον που σου πρέπει; Δε θα επιλέξεις εσύ το μονοπάτι που θα περπατήσεις; Πάλι αφήνεσαι να σε ορίζουν άλλοι; Και η βούλησή σου; ΑυταπΆτη ήταν; Παιδιακίστικο όνειρο; Δεν εννοούσες τα λόγια σου σε βάθος;
Και οι δυνατότητές σου… Πώς μπορείς να ξέρεις επακριβώς τα όριά σου; Πώς μπορείς με σαφήνεια και τόση σιγουριά να αποτυπώνεις στο λόγο το χαρακτήρα σου και να μην αποκλίνεις από την πραγματικότητα; Αφού ποτέ δεν έπαψες να σε εκπλήσσεις… Είναι πιθανό να έχεις εκτιμήσει λάθος τις ικανότητές σου. Ίσως, όμως, όχι, αφού πάντα υπήρξες ρεαλιστής, οπότε και η κατάσταση να είναι πράγματι δυσμενής. Μήπως είναι καιρός να ψάξεις την αλήθεια;
Άδραξε την ευκαιρία. Δεν είσαι μόνος. Όπως σου είπαν,
Αν όχι τώρα, πότε;
Αν όχι εμείς, ποιοί;

george-eyh
28.04.2012, 09:03
Το πόσο ελεύθερος είσαι στη ζωή σου, είναι ευθέως ανάλογο με τον αριθμό των καλά επεξεργασμένων εναλλακτικών λύσεων που έχεις στη διάθεσή σου.
Bryan Tracy, 1944-, Καναδός συγγραφέας Αυτοβοήθειας

Οι λαοί θέλουν ασφάλεια και ανέσεις, όχι ελευθερία· όχι δικαιώματα, αλλά προνόμια.
H.L. Mencken, 1880-1956, Αμερικανός Αρθρογράφος


Τη στιγμή που η ελευθερία είναι πλήρης, πεθαίνει μέσα στην αναρχία.
Will Durant, 1885-1981, Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος

Συχνά είναι πιο ασφαλές να είσαι αλυσοδεμένος από το να είσαι ελεύθερος.
Franz Kafka, 1883-1924, Τσέχος συγγραφέας

Είναι πραγματικά δύσκολο να είσαι ελεύθερος όταν πουλιέσαι και αγοράζεσαι στην αγορά.
Jack Nicholson, 1937-, Αμερικανός ηθοποιός

Ελευθερία είναι μια άλλη λέξη για το γεγονός ότι δεν έχεις τίποτε να χάσεις.
Kris Kristofferson, Αμερικανός τραγουδιστής

Εκείνος που έχει συμμάχους, ήδη δεν είναι και πολύ ελεύθερος.
Χάρυ Τρούμαν, 1884-1972, Αμερικανός Πρόεδρο [1945-1953]

Μη δέχεσαι ευεργεσίες χωρίς τις οποίες μπορείς να ζεις.
Εμμάνουελ Καντ, 1724-1804, Γερμανός φιλόσοφος

Είναι αλήθεια ότι η ελευθερία είναι πολύτιμη. Τόσο πολύτιμη, που μερικές φορές πρέπει να τη χορηγούμε με δελτίο.
Βλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν, 1870-1924, Σοβιετικός ηγέτης

Μέχρι να χάσεις την υπόληψή σου, δεν συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο φορτίο είναι και τι σημαίνει πραγματικά ελευθερία.
Margaret Mitchell, 1900-1949, Αμερικανίδα συγγραφέας

Πρέπει να απελευθερώσουμε το μισό του ανθρώπινου είδους, τις γυναίκες, ώστε να μπορέσουμε να βοηθήσουμε να απελευθερωθεί και το άλλο μισό.
Emmeline Pankhurst, 1858-1928, Βρετανίδα σουφραζέτα

kath3111
28.04.2012, 09:52
Που πας Ελλάδα;

http://www.airphoto.gr/greece_satellite.jpg


Ή μάλλον, που σε οδηγούν όλοι αυτοί που εσύ εμπιστεύτηκες για να σε υπερασπίσουν και να σε δοξάσουν; Αυτοί που εσύ γέννησες και γαλούχησες με τα αρχαιοελληνικά ιδανικά της ανδρείας και της εντιμότητας για να σε καθοδηγήσουν στη δημοκρατία που εσύ η ίδια τους δίδαξες και στην ευημερία που εσύ τους παρείχες δια μέσου των αιώνων;
Και τώρα αυτά τα παιδιά από τα σπλάχνα σου, κάτω από το σταυρό του μαρτυρίου σου, διαμερίζονται τα ματωμένα ιμάτιά σου και σε ποτίζουν αντί του ύδατος, όξος και αντί του μάννα, χολή, βάλλοντες μάλιστα κλήρον για τον ορισμό του νέου σου ηγέτη που και αυτός μαζί με τους εκλεκτούς του ακόλουθους, αντί να απαλύνει το πόνο σου, αποτιμά με μπακαλίστικους λογαριασμούς την αξία σου στα τριάκοντα αργύρια που θα μοιραστούν οι υποκριτές Φαρισαίοι -που βάζουν τους τύπους πάνω από την ουσία- μαζί με τους εισπράκτορες και εκβιαστές Τελώνες. Μόνο που αυτοί οι συγκεκριμένοι προδότες που σε παραδίδουν στον δήμιό σου χωρίς αισχύνη δεν πρόκειται ποτέ να μετανοήσουν και απελθόντες να απαγχονιστούν, γιατί πολύ απλά ανήκουν στη κατηγορία του "Έλληνα που ελληνοξεχνά" σύμφωνα με τον στίχο του Μανώλη Ρασούλη.

Καημένη μάνα Ελλάδα. Δεν μ’ αφήνουν οι αφεντάδες σου να σου γιάνω το καημό. Μα ότι και να γίνει, ότι και αν πάθεις από τη Λερναία Ύδρα που σ’ αυτή σε έσπρωξαν και σ’ έχει αιχμαλωτίσει κατατρώγοντας τις σάρκες, σου το υπόσχομαι πως σύντομα θα σε λυτρώσω και θα σε κάνω υπερήφανη, εγώ το διεφθαρμένο αποπαίδι μαζί με τους τεμπέληδες και κοπρίτες αδερφούς μου που μας νομίζουν αδύναμους και δειλούς.

http://dl10.glitter-graphics.net/pub/1147/1147480t6phl13g44.gif

Η κατάσταση της χώρας θυμίζει έντονα τον Τιτανικό που χτύπησε στο παγόβουνο και βυθίζεται ενώ οι κυβερνώντες όπως η ορχήστρα του Τιτανικού συνεχίζουν να παίζουν τα όργανά τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Με την μόνη διαφορά ότι η ορχήστρα τους παίζει εντελώς φάλτσα. Βυθιζόμαστε στα παγωμένα νερά και μας έχουν ήδη πνίξει με τα φάλτσα τους, την ανοησία τους, την υπέρμετρη ματαιοδοξία τους, στην προσπάθεια τους να γίνουν κυβερνήτες σε ένα καράβι που σε λίγο δε θα υπάρχει πια. Τι περιμέναμε όμως; Αν οι άνθρωποι αυτοί ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν δε θα βρισκόμασταν εδώ…

Τράκαρε σε παγόβουνο λοιπόν ολόκληρη η χώρα. Το καράβι πάει για φούντο σχεδόν αύτανδρο. Πότε θα σταματήσουμε επιτέλους να παίζουμε ως ορχήστρα στο κατάστρωμα και να χορεύουμε ως επιβάτες; Με τόσο ακριβό εισιτήριο που εν τέλει πληρώσαμε;

την καλημέρα μου σε όλους.....καλό και ξεκούραστο Σ/Κ...:)

johnjohnyamaha
30.04.2012, 16:46
γεια χαρανταν αγροτοπατερες αγροτομητερες και αγροτοπαιδα
βρηκα μια μαθηματικη πραξη στο ιντερνετ και θα ηθελα να δουμε μαζι αν ειναι αληθεια αυτα που γραφει αυτος ο τυπος μιας και υπαρχουν μερικα μυαλα που το εχουν με τα μαθηματικα (εγω δεν το 'χω)
το κομμα ειναι φανταστικο και λεγετε νδ δηλαδη (νεραιδοδικαιοι)

μελετώντας τον εκλογικό νόμο διαπίστωσα -και δυστυχώς αποδεικνύονται πως είναι έτσι- τα εξής:είτε ρίξεις λευκό είτε άκυρο είτε δεν πας καθόλου είτε -κι εδώ είναι το ζήτημα- ψηφίσεις κάποιον εκλογικό συνδυασμό αλλά αυτός δεν περάσει το όριο του 3%, το αποτέλεσμα είναι ίδιο. το ποσοστό κάθε κόμματος υπολογίζεται με βάση το άθροισμα των ψήφων που πήρε κάθε συνδυασμός από όσους πέρασαν το 3%. αυτές οι ψήφοι θεωρούνται έγκυρες για την κατανομή τωνεδρών και μόνον αυτές.
αν λοιπόν είμαστε 1000 πολίτες και 240 από μας θέλουν στην κυβέρνηση το κόμμα π.χ. νδ (!) και το ψηφίσουν, τι δύναμη έχει αυτό;
ποιο είναι το πραγματικό του ποσοστό; έχουμε και λέμε
από τους 1000 νδ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( χ;)

έχουμε λοιπόν: χ = 240*100/1000 = 24%
με μια λογική αποχή 20% (δηλαδή αν δεν πάνε να ψηφίσουν οι 200), πόσο γίνεται το ποσοστό του;
από τους 800 νδ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( χ;)

χ = 240*100/800 = 30% ! υπάρχουν όμως και τα άκυρα... αν απ' τους 800 που πήγαν στις κάλπες, οι 50 ρίξουν άκυρο τότε, πόσο γίνεται το ποσοστό του;

από τους 750 νδ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( χ;)
τώρα έχουμε: χ = 240*100/750 = 32% !
κι αν απ' τους 750 οι 60 ρίξουν λευκό, πόσο γίνεται το ποσοστό του;
από τους 690 νδ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( χ;)

χ = 240*100/690 = 34,8% !! μα καλά, θα μου πείτε, αυτά ίσχυαν πάντοτε. είναι ο κλασσικός τρόπος του συστήματος για να παίρνουν έδρες που δεν τους αναλογούν.
ναι, αλλά τώρα οι έδρες δεν μοιράζονται με βάση απλά και μόνο τις «έγκυρες» ψήφους (σα να λέμε οι 690 του παραδείγματός μας) αλλά από το άθροισμα των ψήφων μόνο όσων κομμάτων πέρασαν το 3% -και υπό όρους, η νδ με αυτό το ποσοστό κάνει κυβέρνηση.
αν δηλαδή, από τους 690 πολίτες, οι 100 συνολικά ψηφίσουν συνδυασμούς που δεν περνούν το όριο του 3% τότε έχουμε και λέμε
από τους 590 νδ θέλουν 240
στους 100 πόσοι; ( χ;)
πάμε πάλι: χ = 240*100/590 = 40,7 % !!
έλα όμως που -με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο- ένα τέτοιο ποσοστό δίνει την απόλυτη πλειοψηφία στη νδ γιατί οι έδρες της θα είναι
από τους 590 πολίτες νδ θέλουν 240
από τις 250 έδρες πόσες θα πάρει; (χ;) και έχουμε τελικά: χ = 240*250/590 = 101 έδρες
και επειδή το πρώτο κόμμα παίρνει και «δωράκι» 50 έδρες, η νδ έχει τελικά 151 !
αν θεωρείτε πως μόνη της η νδ δεν μπορεί να έχει 240 πολίτες στους 1000, βάλτε και τους πα....ους μαζί. έτσι κι αλλιώς μαζί θα πάνε αν χρειαστεί να σώσουν το σύστημα.
πώς πήγαμε από τους 1000 στους 590; πώς έγινε και ένα κόμμα με πραγματική δυναμική 25% στο σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, να παίρνει 151 έδρες:
σε όσες εκλογές έζησα, τέτοιο φαινόμενο δεν έχει παρατηρηθεί ούτε και ως ενδεχόμενο. να πώς γίνεται:
αν δεν υπήρχε το «δωράκι» των 50 εδρών και εαν οι έδρες μοιράζονταν και στα κόμματα κάτω του 3% η νδ θα έπαιρνε: από τους 690 πολίτες νδ θέλουν 240
από τις 250 έδρες πόσες θα πάρει; (χ;)
χ = 240*250/690 = 87 έδρες.
ακόμη και με το δωράκι, θα είχε μόνο 87 + 50 = 137 έδρες...
αυτά διαπίστωσα φίλοι μου και είμαι υποχρεωμένος να σας πω ότι:
.........................................
.........................................
........................................

έγραψα απλώς τα συμπεράσματα που βγαίνουν από τα νούμερα κι όπως πάντα. οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.

Θεοδόσης61
01.05.2012, 10:09
γεια χαρανταν αγροτοπατερες αγροτομητερες και αγροτοπαιδα
βρηκα μια μαθηματικη πραξη στο ιντερνετ και θα ηθελα να δουμε μαζι αν ειναι αληθεια αυτα που γραφει αυτος ο τυπος μιας και υπαρχουν μερικα μυαλα που το εχουν με τα μαθηματικα (εγω δεν το 'χω)
το κομμα ειναι φανταστικο και λεγετε νδ δηλαδη (νεραιδοδικαιοι)

Δυστυχως ετσι ειναι.

Στη συγκέντρωση της Ε.Φ.Ε.Ε.


Μουσική / Στίχοι: Σαββόπουλος Διονύσης

Η πλατεία ήταν γεμάτη
από το νόημα που χει κάτι απ τις φωτιές
Στις γωνίες και στους δρόμους
από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές
Και εσύ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου
κι ήσουν φως μου
κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
Σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή

Η πλατεία ήτανε άδεια
και τρελός απ τα σημάδια σαν σκυλί
Με συνθήματα σχισμένα
σ έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί
Στ αμφιθέατρο σε ψάχνω,
στους διαδρόμους και τους δρόμους
και ζητώ πληροφορίες και υλικό
Να φωτίσω τις αιτίες που μ αφήνουνε μισό

Η πλατεία είναι γεμάτη
κι απ το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί
Στον αγώνα του συντρόφου
στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή
Στα παιδιά και στους εργάτες,
στους πολίτες, στους οπλίτες
στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά
Η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά


«Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» δεν επελέγη καθόλου τυχαία ως τίτλος του τραγουδιού.
Η σύλληψη του πρώτου προέδρου της ΕΦΕΕ Γ. Τζαννετάκου στη διαμαρτυρία για τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη (Μάιος του 1963). Το πανελλαδικό σωματείο των φοιτητών το 1975 είχε δύναμη μεγαλύτερη ακόμη και από πολλά κόμματα και αίγλη που επηρέαζε χώρους και πέραν των πανεπιστημίων, σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας.

fofo240292
01.05.2012, 21:09
" Οι Άνθρωποι που Κύκλωσαν το Άλφα " του Κ. Φλώρου

Πρόλογος

«Σήμερα ή αύριο ξέρω ότι θα πέσω. Αγώνες σαν τους δικούς μας απαιτούν θύματα. Δε γίνεται να πιστεύεις συνεχώς ότι θα γλιτώσεις τη ζωή σου. Αν επιζήσεις είσαι τυχερός. Αν πεθάνεις, ε, δεν είναι παρά ένα χρέος που πληρώνεται. Ως τώρα, ο θάνατος με σεβάστηκε. Ας έρθει, εδώ ή εκεί, δε με νοιάζει…».
Ραμόν Βίλα Καπντεβίλα ή «Μαρότο» ή «Πάσος Λάργος» ή «Καρακεμάδα», δολοφονήθηκε από τις σφαίρες περιπόλου της Γκουάρδια Θιβίλ, στις 7 Αυγούστου 1963, μετά από 35 χρόνια αδιάκοπου αγώνα.


Σ’ αυτά τα συγκινητικά λόγια ενός ισπανού αντάρτη μπορεί κανείς να αφου-
γκραστεί το θαρραλέο, ηρωϊκό και ανυποχώρητο αγώνα για κοινωνική ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη, που έδωσε ένα μεγάλο κομμάτι του ισπανικού προλεταριάτου, πολεμώντας, στα βουνά και στις πόλεις της Ισπανίας, τους αιώνιους ταξικούς εχθρούς του. Ένας αγώνας που ενσαρκώθηκε το 1936 σε μια εμφύλια διαμάχη με τον εγχώριο φασισμό και τις άρχουσες τάξεις που τον υποστήριζαν.
Κι ενώ η πλάστιγγα έγειρε στρατιωτικά υπέρ των φρανκικών στρατευμάτων, το
1939, συνεχίστηκε με αυτοθυσία για πολλά χρόνια ακόμα, με κάθε μέσο και
κόστος. Οι Ισπανοί αναρχικοί διαγράφουν μια θριαμβική πορεία γεμάτη από
νίκες, ήττες, έριδες, διαμάχες, συμφιλιώσεις, πτώσεις κι απογοητεύσεις, κατα-
θέτοντας με αξιοπρέπεια και περηφάνια ένα μοναδικό παγκόσμιο κεφάλαιο στα
αναγνώσματα των μελλοντικών επαναστατών, πλούσιο σε αληθινές εμπειρίες,
γνώση, πρακτικά και θεωρητικά ζητήματα που έχουν κριθεί αλλά και κρίνονται
διαρκώς απ’ όποιον/α μπορεί να διακρίνει τον αχό του ταξικού πολέμου που ποτέ δε σταμάτησε αλλά συνεχίζεται αδιάκοπα στις μέρες μας.

antonis130
02.05.2012, 15:02
Πριν από περίπου δύο χρόνια απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών o διάσημος Άγγλος φιλόσοφος Antony Flew (11 February 1923 – 8 April 2010). Ο Flew, γιός μεθοδιστή ιερέα, καθιερώθηκε σαν άθεος διανοητής μετά από μία σύντομη ομιλία του στη Σωκρατική λέσχη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατά τα μέσα του 1950, με τίτλο «Θεολογία και έλεγχος του εσφαλμένου» (Theology and Falsification). Πολλοί είπαν ότι η ομιλία αυτή ήταν ακατανίκητη απόδειξη της μη ύπαρξης Θεού. Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία, όπως η ηθική της εξέλιξης, ψυχικά φαινόμενα κλπ. Επιβλήθηκε όμως κυρίως με τα βιβλία του περί μη ύπαρξης του Θεού.Το 2004, μετά από πενήντα χρόνια έντονης αθεϊστικής δράσης, άφησε άναυδους τους πάντες, κυκλοφορώντας ένα DVD με τίτλο, «Έχει ανακαλύψει η επιστήμη τον Θεό;». Σ’ αυτό ανακοίνωνε, ότι οι σύγχρονες ανακαλύψεις και οι ασυνέπειες στη θεωρία της εξέλιξης τον ανάγκασαν να επανεξετάσει τις απόψεις του. «H απίστευτη πολυπλοκότητα των διατάξεων, πού απαιτούνται για να δημιουργηθεί ζωή, δείχνει ότι έχει αναμιχθεί μία άπειρη νοημοσύνη στη δημιουργία της ζωής».Ζητούσε επί πλέον συγνώμη για την παραπλάνηση τόσων ψυχών. Τρία χρόνια αργότερα, το 2007, κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο: «Υπάρχει Θεός: Πώς ο πιο διάσημος άθεος άλλαξε γνώμη».Η μεταστροφή του Flew προκάλεσε όχι μόνο σοκ, αλλά και την μήνη των άθεων διανοητών. Οι Times της Ν. Υόρκης δημοσίευσαν ένα καυστικό άρθρο, στο όποιο απέδιδαν τη μεταστροφή του σε γεροντική άνοια, άγνοια του πώς λειτουργεί η επιστήμη κ.ο.κ. Και η απάντηση του Flew: «Όταν δεν μπορείς να αντικρούσεις τα επιχειρήματα, τότε προσπάθησε να απαξιώσεις αυτόν πού τα λέει».http://www.zoiforos.gr/images/stories/B/antony-flew_1615344c.jpg

fofo240292
03.05.2012, 19:58
Μην Ξεχνάς Να Είσαι Άνθρωπος

Αγαπητέ συνάνθρωπε,

Κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος) είπε : ” Αν οι άνθρωποι που μιλούν άσχημα για μένα, γνώριζαν τι γνώμη έχω εγώ γι αυτούς θα μιλούσαν πολύ χειρότερα”. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά σίγουρα δεν μπορώ και να το διαψεύσω. Οι άνθρωποι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν.

Η αλήθεια είναι πως πολλές στιγμές θα ήθελα να μπορώ να βγω από το σώμα μου και να αιωρηθώ κοντά στους “άλλους”, αυτούς τους αλάνθαστους κριτές και όχι μόνο, ακόμα και κοντά σε κοντινούς μου ανθρώπους για να μάθω τι λένε, πως τα λένε και κυρίως γιατί, γιατί τα λένε, όλα αυτά που σκέφτονται και ξεστομίζουν για μένα.( Όχι όλοι, μην έχουμε παρεξηγήσεις και φυσικά δεν γενικεύω, απλά απευθύνομαι στους ένα, δυο, τρεις -ας πω σε αυτό το σύνολο μπας και σταματήσει το μέτρημα- που έχουν την τάση να μιλούν με ιδιαίτερη άνεση για μένα και για τον κάθε άλλο, δίνοντας δικαιώματα που ποτέ δεν επιδίωξα(-με) , να δοθούν.Έτσι για να μάθω αν τελικά όσους αγαπώ αξίζει να τους αγαπώ και για όσους αδιαφορώ απλά να συνεχίσω that way…Γιατί ναι εγώ αδιαφορώ, δεν μισώ. Το μίσος είναι βαρύ συναίσθημα και εγώ δεν έχω το σθένος να το κουβαλήσω.

Αχ έλα τώρα δεν μπορεί και εσύ να μην έχεις μπει στον πειρασμό να το κάνεις. Ο καθένας θα ήθελε να μάθει τι άποψη έχει κάποιος τρίτος για το άτομο του. Παντού η υποκρισία να απλώνει τα δίχτυα της, κάπου μέσα σου λοιπόν, δεν μπορεί, θα θες να μάθεις αν έτυχε ποτέ να πιαστεί σε κάποιο δίχτυ και το όνομα σου. Το θέμα είναι, ότι ακόμα και η υποκρισία χρειάζεται ψυχή για να την χειριστείς σωστά. Δεν μπορεί ο καθένας να γίνει υποκριτής. Πρέπει να έχεις τις απαραίτητες ικανότητες, όμως χρειάζεται προσοχή γιατί η υποκρισία είναι ένας ιός που όταν τον κολλήσεις, μετά δεν υπάρχει φάρμακο για να σε κάνει καλά.

Από την άλλη υπάρχει και η ξαδέλφη της υποκρισίας, η αχαριστία. Έτσι, όταν ένας άνθρωπος ξεχνά τις στιγμές που μοιράστηκες μαζί του, τα ξενύχτια που έκανες για να μην μείνει μόνος στις δύσκολες στιγμές καθώς και ότι άλλο ήθελες και μπόρεσες να του προσφέρεις, συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε αχάριστο. Αν με ρωτάτε, όλα αυτά τα πρότυπα του “φαίνεσθαι” που πηγάζουν από ναρκισσιστικά συναισθήματα είναι σύγχρονες κοινωνικές μάστιγες και χαρακτηριστικά της “μοντέρνας” εποχής.

Τι αστείο?! Καλώς ήρθατε στον εικοστό πρώτο αιώνα. Έναν πραγματικά πολλά υποσχόμενο αιώνα με πολλές δυνατότητες και σημαντικές επιτυχίες. Σαν επιστήμονες σαφώς πετύχαμε. Σαν άνθρωποι αποτύχαμε παταγωδώς. Είμαι η πλέον ακατάλληλη για να δίνω συμβουλές αλλά αν τύχει κάποιο νέο παιδί και διαβάσει αυτό το post θα ήθελα να του πω αυτό σαν συμβουλή από μια άγνωστη :

Στην ζωή σου θα σου πουν να γίνεις πολλά. Καλός γιατρός, καλός δικηγόρος, καλός επαγγελματίας γενικά… καλός οικογενειάρχης, καλός χριστιανός, καλός άνθρωπος. Εσύ κάνε ότι από αυτά σου αρέσει, μα πρώτα από όλα να είσαι σωστός άνθρωπος. Άνθρωπος, με ότι κι αν συνοδεύει αυτή την λέξη( τις ανασφάλειες, τα λάθη, τους φόβους, τα συναισθήματα κτλ). Μην το ξεχνάς!! Είναι σημαντικό. Μην ξεχνάς, να θυμάσαι, να είσαι άνθρωπος!

Με ειλικρίνεια,

Ένας άνθρωπος

(αναδημοσίευση από-♔DƦάɱα QuƎeи♔)

evieva
03.05.2012, 20:12
Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από το θάνατο του Θανάση Βέγγου, του ηθοποιού που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο, μόνο αυτή τη φάτσα», έλεγε ο ίδιος. «Εδώ είναι αποτυπωμένη όλη η μιζέρια, όλη η δυστυχία, όλος ο πόνος του ασήμαντου Έλληνα».

http://myverysecrethoughts.files.wordpress.com/2012/04/ceb8ceb1cebdceb1cf83ceb7cf83-ceb2ceb5ceb3ceb3cebfcf83.jpg?w=474

kath3111
03.05.2012, 22:03
''Νοσταλγίες''

Νοσταλγία = Νόστος + Άλγος. Νόστος σημαίνει την επιστροφή του ξενιτεμένου στην πατρίδα του.. άλγος είναι ο πόνος.. Με άλλα λόγια, νοσταλγία είναι ο πόνος που νοιώθουμε σαν θέλουμε να επιστρέψουμε στον εαυτό μας, σε αυτά που αγαπάμε και αποτελούν πατρίδα για μας..
Ίδιον των δεσμών του ανθρώπου με τα αισθήματά του είναι και η νοσταλγία που νοιώθει για όσα πια έχουν χαθεί ή είναι μακριά ή δεν του δίνουν πια τη γεύση που του έδιναν κάποτε.

Κι αν με επισκέπτεται η νοσταλγία, τότε τί? Τί είναι αυτό που θέλει να μου πει? Πώς ο καθένας μας μπορεί να αξιοποιήσει αυτό το συναίσθημα και να το κάνει βίωμα, να το μετουσιώσει σε πράξη? Σε τί με βοηθά? Σε νοσταλγώ σημαίνει ακόμη σε αγαπώ? Πολύ πιθανό.. Μερικές φορές όμως σημαίνει ότι θέλω πίσω την εικόνα που κάποτε είχα φτιάξει για σένα, ή την εικόνα που εσύ επιμελώς είχες πλάσει για να σε αγαπώ.
Νοσταλγία σημαίνει ότι κάτι μέσα μου επαναστατεί. Βιώνει το μέσα μου μία απώλεια και αρνείται να τη δεχτεί.

Είναι σαν ένα μικρό παιδί κουλουριασμένο στην άκρη του δωματίου, που κλαίει, φωνάζει, απαιτεί..
Δε μπορούμε όμως πάντοτε να ικανοποιούμε τα καπρίτσια του μικρού παιδιού μέσα μας και έτσι το αφήνουμε να κλαίει ή το ξεγελάμε δίνοντάς του ένα αρκουδάκι που μοιάζει με αυτό που χάσαμε.

«Είμαι ικανός να ξεπεράσω τις δυσκολίες ΜΟΝΟΣ μου. Δεν χρειάζομαι τίποτα και κανέναν. Είμαι δυνατός, είμαι, είμαι, είμαι...»...έτσι φερόμαστε όλοι στον εαυτό μας συχνά. Θρέφουμε μέσα μας ένα κακομαθημένο ΕΓΩ και αρνούμαστε να ακολουθήσουμε με πίστη τα συναισθήματά μας. Ίσως τελικά να είναι λάθος να πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε καλύτερα το καλό μας όταν ελέγχουμε τα συναισθήματά μας. Γιατί, εάν δεν ορίζονται οι πράξεις μας από τα συναισθήματά μας, τότε από τί ορίζονται; Τί άλλο μένει? Από την λογική, από τον εγωισμό, από τις κοινωνικές μας νόρμες. Τί βρίσκεται πιο κοντά όμως στη ζωή ? Τα συναισθήματα ή οι συμβάσεις της λογικής?
Ίσως το λάθος κρύβεται στην πεποίθηση(εγωιστική κατά βάση) όλων μας ότι ζούμε για να είμαστε ευτυχισμένοι, μακάριοι, πλήρεις από κάθε τι που έχουμε ανάγκη.. Και το κυνηγάμε αυτό το ανέφικτο με μανία.. Λόγω αυτής της αντίληψης πνιγόμαστε στην απελπισία.. Γιατί κυνηγάμε το ανέφικτο.. και το μη ουσιώδες..

Ζωή σημαίνει λαμβάνω εμπειρία κάθε συναισθήματος που πηγάζει από μέσα μου και βιώνω τις καταιγίδες που γεννιούνται από την ένωσή του με τα συναισθήματα των άλλων γύρω μου. Αυτό άλλοτε θα με κάνει ευτυχισμένη, άλλοτε θα με τσακίσει και θα με ρίξει σε βαθιά θλίψη, σε κάθε περίπτωση όμως όλες αυτές οι εμπειρίες μαρτυρούν ότι ΖΩ.
Επιστρέφοντας λοιπόν στις νοσταλγίες, είναι ίσως αυτές οι πιο γλυκές μαχαιριές της αγάπης.. είναι ένα πέπλο ανάλαφρο, διάφανο, που κυματίζει πάνω από τον ουρανό μου και με τυλίγει. Και νοιώθω ζωντανή, βιώνω ξανά όσα είναι ουσία για μένα.. http://1.bp.blogspot.com/-_EG5lg1QE8k/TiLXhfsXQ4I/AAAAAAAASJc/F1KmOR9wOAc/s400/Topia5.png

Η νοσταλγία είναι αγγελικό συναίσθημα.. γιατί έχει την ‘ιδιοτροπία’ να παίρνει τις άσχημες, μικροπρεπείς στιγμές μας και να τις χρωματίζει με ομορφιά, έτσι που να μοιάζει πως ποτέ δεν μας άφησαν γεύση πίκρας στα χείλη. Έτσι που η χαμένη κατάσταση, το χαμένο πρόσωπο, να μοιάζει αψεγάδιαστο.
Άτιμες νοσταλγίες, πόσο μοιάζετε με φουρτούνες...! Έρχεστε και φεύγετε κατά κύματα, χτυπάτε την ακτή με ορμή και θόρυβο και κάθε που φεύγετε, σέρνετε μαζί σας κομμάτια αναμνήσεων πολύτιμα, και τα μεγεθύνετε, γίνονται κύματα πελώρια, που επιστρέφουν με ολοένα μεγαλύτερη ορμή...
Ό,τι σκέψη και να ξεδιπλώσω πάντα καταλήγω στην ίδια αρχή: η θάλασσα η απέραντη, η άστατη που κυλά και σμιλεύει βράχους, εξαφανίζει στεριές και ανακαλύπτει καινούργιες.. Αυτή η θάλασσα μέσα μας.. Όλα μέσα από εκείνη υπάρχουν, όλα μέσα της γεννιούνται και όλα μέσα της πεθαίνουν..

johnjohnyamaha
04.05.2012, 10:35
ισως η καλυτερες φωτο που ειδα φετος
https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcROMdBwyrYQ3_XGAKE5vOr7rIW5b1vS3 1qX0hayRp8rxEBdq4jA7A

http://www.gargalianoi.com/wp-content/uploads/2012/04/provatoo-400x300.jpg

kath3111
04.05.2012, 21:40
http://maelliradio.gr/wp-content/uploads/2011/03/kids-and-tv-002-300x230.jpg
Τελευταία έχω αρχίσει να παρατηρώ ακόμη πιο έντονα το κάθε τι γύρω μου. Παρατηρώ με όλες τις αισθήσεις μου οξυμένες, σαν να ανακάλυψα ξαφνικά οτι ακούω, βλέπω, οσφρίζομαι, ψηλαφώ... Παρατηρώ και ανακαλύπτω θαύματα και μυστικά, απο πάντα απλωμένα μπροστά στα μάτια της ψυχής μου, αόρατα μέχρι σήμερα, αδιάφορα, θολά... Μα ξάφνου, νοιώθω σαν να έπεσαν απο τα μάτια μου τα λέπια της αδιαφορίας, της εθελούσιας τύφλωσης, και βρίσκουν όλα μαγικά την θέση τους στα δώματα της ψυχής μου. Όλα τούτα τα ξενιτεμένα θαύματα, επιστρέφουν στην αρχέγονη πατρίδα τους, πανηγυρίζουν την επιστροφή απο την χώρα της πρόσκαιρης λήθης, στην χώρα της ψυχής.

Τα βήματά μου με οδήγησαν και πάλι στο απόμερο εκκλησάκι.Φάνταζε τόσο αυτάρκες, τόσο όμορφο μέσα στον πλούτο της σιγής του, μέσα στην πληρότητα της ερημιάς του... Περπάτησα με βήμα αργόσυρτο, σχεδόν τελετουργικό στην μικρή αυλή, άγγιξα ελαφρά, ωσάν να ψηλαφίζω στα χέρια μου το πιο ιερό πράγμα στον κόσμο, την ξύλινη πόρτα, μπήκα στο εκκλησάκι το φωτισμένο μονάχα απο το ημίφως του μικρού καντηλιού, και στάθηκα στη γωνίτσα να παρατηρώ... Κόσμος πηγαινοερχόταν, ένα κουρασμένο γεροντάκι, μία κυρία τυλιγμένη στο ακριβό παλτό της, μία έφηβη κοπέλα, σχεδόν λαχανιασμένη, τρέχοντας να προλάβει τις υποχρεώσεις της ημέρας, αγωνιώντας να προλάβει να χωρέσει στην τρέλα της ημέρας, λίγες στιγμές ομορφιάς και αθανασίας..
http://www.cretalive.gr/img/thumbs/resized/d88ed3f4fd0a68122dd89206fee092a2.jpg

Κόσμος να έρχεται, κόσμος να φεύγει κι εγώ να παρατηρώ... Όλες αυτές οι μορφές, που μπαίνουν με λαχτάρα να σπάσουν την απόλυτη σιγή σε τούτο το μικρό, απόμερο εκκλησάκι, έχουν στα πρόσωπά τους ένα μικρό παιδί. Μπορούσα να το δω καθαρά να ξεπηδά μέσα απο τα σκληρά χαρακτηριστικά του ''εξημερωμένου'' πια ανθρώπου, που ερχόταν να αναπαυτεί για λίγες στιγμές στην άκρη ετούτη. Και τότε συνειδητοποίησα πως όλοι μας, κάθε άνθρωπος, είναι αυτό το μικρό παιδί, που κάνει όνειρα, που σκοντάφτει και βάζει τα κλάματα, που ξανασηκώνεται και συνεχίζει με πείσμα να προσπαθεί ξανά και ξανά, που κάνει νάζια, που πεισμώνει και μένει με τα χέρια σταυρωμένα και τα φρύδια συνοφρυωμένα κάποιες φορές, αν δεν γίνει το δικό του, που λαχταρά μέσα στην ψυχούλα του το θαύμα, την ομορφιά, το ανεπιτήδευτο, το καθαρό... Κάποιοι άνθρωποι έχουν κρατήσει στην επιφάνεια αυτό το παιδάκι, και κοιτώντας τα μάτια τους, αναγνωρίζεις αμέσως αυτή την αθωότητα, αυτή την γλυκιά μέθη της απόλυτης εμπιστοσύνης στην καλοσύνη και στην αγάπη των άλλων, κι ας βλέπουν μαχαίρια στα θηκάρια των ανθρώπων που πλησιάζουν.. Και είναι τόσο μεθυστική, ανεκτίμητη η εικόνα των ανθρώπων αυτών, που κρατούν στην επιφάνεια την παιδική τους ψυχή και βαδίζουν στην ζωή με την αγκαλιά τους πάντα ανοικτή, και τα όπλα τους πάντα στο έδαφος αφημένα...! Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που μακιγιάρουν με όποιον τρόπο μπορούν την παιδική τους μορφή και προσπαθούν να προφυλάξουν την ψυχή τους, χτίζοντας τείχη, φορώντας μάσκες και εφευρίσκοντας άμυνες. Βάζουν στο θηκάρι τους τα όπλα του φόβου, της κακίας, της έπίθεσης, όπλα πάντοτε οπλισμένα, να σβήσουν πάση θυσία τα χνάρια του παιδιού που ζει,αναπνέει, ονειρεύεται και ελπίζει.. Μα το παιδί αυτό ξεπηδά πάντοτε, βρίσκει εξόδους, έρχεται στην επιφάνεια κάθε πονεμένης μορφής, απλώνει τα χέρια σε ανοικτή αγκαλιά και ζητά ξανά, όσα του αρνηθήκαμε.
http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSAsfZ6H1zbDD_lgvKxnkN241Ver-Fq3kT2giH3ZcMPJ_BRvkTv2w

Παρατηρώ, παρατηρώ και ακροβατώ πάνω στα υψωμένα χέρια, που απλώνει το παιδί στην ψυχή των ανθρώπων γύρω μου.. Ακροβατώ πάνω σε παιδικά χέρια, υψωμένα στο ουρανό, υψωμένα σε ικεσία, σε προσευχή, σε κραυγή πίστης, πίστης στην καλοσύνη, στην ατελεύτητη Αγάπη, στην αιώνια ανοικτή αγκαλιά. Ένα μικρό παιδάκι μέσα σε κάθε ανθρώπινο βλέμμα... Και με αυτή την νέα αλήθεια, φυλαγμένη στο θηκάρι μου, απομακρύνομαι με δέος απο το μικρό εκκλησάκι και συνεχίζω να περπατώ στους δρόμους του κόσμου, ρίχνοντας το βλέμμα μου στα παιδικά μάτια, στα παιδικά πρόσωπα, του κάθε ανθρώπου γύρω μου, μέσα μου, μακριά μου... Και είναι τόσο όμορφη η εικόνα όλων τους..! Ακόμη και εκείνων με τα οπλισμένα όπλα... Γιατί πίσω απο την σκληράδα των χαρακτηριστικών, έμαθα πια, να αναγνωρίζω το μικρό παιδί μέσα τους... Και είναι ο κόσμος πια τόσο όμορφος, γεμάτος παιδικές ματιές, και αμόλυντα χαμόγελα...!

Θεοδόσης61
05.05.2012, 10:57
Καλημερα

Στίχοι: Πάνος Τζαβέλας
Μουσική: Πάνος Τζαβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Πάνος Τζαβέλας 1975

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις κατάστημα κάπου στη γη
πουλάς εμπόρευμα,
βγάζεις λεφτά
πολλά λεφτά,
πολλά λεφτά

Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη tv,
τρως τροφή πνευματική.

Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά,
“Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά”

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
Ο γιός σου μοναχά να ‘ναι καλά
ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά.

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί
τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
για τη δραχμή, για το πετσί
δίπλα σου τ’ όνειρο, η ζωή και το φως
μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή
άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
να γίνει τ’ όνειρο φέτα ψωμί
να φας και ‘ συ κυρ-Παντελή;

Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή;
Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη;
Πες μας τι άφησες κληρονομιά
που να εμπνέει τη νέα γενιά;

Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
έντρομε, άβουλε συ φασουλή
βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή
άδειο πετσί χωρίς πνοή.

Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

Ελλάδιος
06.05.2012, 10:50
Χαίρετε !!!


Σε έναν κόσμο όπου έχουμε πει σχεδόν τα πάντα
έχουμε διαβάσει σχεδόν τα πάντα
έχουμε μάθει τόσα πολλά,
αλλά τα προβλήματα παραμένουν πολλά,


έχουμε ανάγκη από λίγες σκέψεις ,
αλλά πολύ περισσότερες πράξεις !!!


Αλλάζοντας τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας,
αλλάζουμε ταυτόχρονα και τον κόσμο !!!

.

nikexad
07.05.2012, 09:56
Στίχοι: Γιώργος Σκούρτης (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&lyricist_id=216)
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&composer_id=42)
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&singer_id=12) & Μαρία Δημητριάδη (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&singer_id=124) ( Ντουέτο )

Άλλες ερμηνείες:
Χορωδία (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&singer_id=1025)
Δήμητρα Γαλάνη (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&singer_id=7)
Χαράλαμπος Γαργανουράκης (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=index&sort=alpha&singer_id=108)


Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
τις πόρτες σπάσαν οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε στις γειτονιές
την πρώτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
αδέρφια πήραν οι οχτροί
κι εμείς κοιτούσαμε τις κοπελιές
την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
φωτιά μας ρίξαν οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε στα σκοτεινά
την τρίτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
σπαθιά κρατούσαν οι οχτροί
κι εμείς τα πήραμε για φυλαχτά
την άλλη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
μοιράσαν δώρα οι οχτροί
κι εμείς γελούσαμε σαν τα παιδιά
την πέμπτη μέρα

Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί
κρατούσαν δίκιο οι οχτροί
κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια
σαν κάθε μέρα

Με τις υγείες μας
και... καληνύχτα μας

Θεοδόσης61
07.05.2012, 11:43
Το ¨αυγο του φιδιου"

Είναι δυνατόν να ξεχάσουμε ποτέ τις σφαγές στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα, όπου τα ναζιστικά κτήνη δολοφονούσαν γέρους, έγκυες και μωρά?

Είναι δυνατόν να ξεχάσουμε την καταστροφή της Κανδάνου και των Ανωγείων στην Κρήτη, του Κομμένου της Άρτας, της Δόξας, και του Κοσμά στην Αρκαδία;


Μπορούμε να ξεχάσουμε τους 212 εκτελεσμένους πατριώτες στην Παλιόχουνη, τους 118 στο Μονοδέντρι, τους 200 στην Καισαριανή, τους 41 την Πρωτομαγιά του ’44 στη μάντρα του Άι Θανάση στην Τρίπολη, όπως και τους 350 στον Άγιο Νικόλα κατά τη διάρκεια της κατοχής κι ακόμη τους 11 κρεμασμένους από τα μπαλκόνια της οδού Ταξιαρχών στην Τρίπολη;

edit
Μαλλον το ποστ μου δεν εγινε κατανοητο.Κριμα

antonis130
07.05.2012, 22:21
Από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940, η κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν, προχωρεί σε μαζικές εκτελέσεις χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου (Σφαγή του Κατύν).

Από το 1941 μέχρι το 1945, με την καθοδήγηση του πανίσχυρου Χάινριχ Χίμλερ, υπαρχηγού του Χίτλερ και διοικητή των ταγμάτων SS, σακατεύτηκαν ή εξοντώθηκαν πάνω από 7.000 αθώοι άνθρωποι σε φρικιαστικά πειράματα, που υπερβαίνουν τους κανόνες όχι μόνο της ηθικής, αλλά και της ίδιας της λογικής.

Κατά την υποχώρηση των ανταρτών του ΕΔΕΣ στην Κέρκυρα, οι αντάρτες του ΕΑΜ_ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον αιμοσταγή καπετάν Τζουμερκιώτη, Γεράσιμο Μαλτεζόρη, αιχμαλώτισαν συγγενείς των μαχητών του ΕΔΕΣ καθώς και αντιφρονούντες της περιοχής Λάκκας Σουλίου. Μετά από φοβερά και πολυήμερα βασανιστήρια, τους εκτέλεσαν στην περιοχή Νταλαμάνι Μελιανών του Δήμου Θεσπρωτικού (σήμερα Δήμος Ζηρού), του νομού Πρεβέζης .Ήταν ξημερώματα της 25<sup>ης</sup> Ιανουαρίου του 1945.

Μακρόνησος: Τόπος στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξορίας αντιφρονούντων της περιόδου 1947-1958. Ενώ το Μάρτιο του 1947 σημειώθηκε απόπειρα απόδρασης 7 κρατουμένων οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν από τους φρουρούς, τραγικό αποκορύφωμα αποτέλεσε η σφαγή 300 και πλέον στρατιωτών και εκατοντάδων τραυματιών στο Α' Τάγμα που όπως όλα τα στοιχεία δείχνουν, σχεδιάσθηκε προκειμένου να εξασθενήσει το φρόνημα των εγκλείστων.

Συμπέρασμα 1: Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στηρίζονται στην εξόντωση των αντιφρονούντων
Συμπέρασμα 2: Το αν κάποιος δηλώνει ¨αριστερός¨ ή ¨δεξιός¨ δε σημαίνει ότι είναι και ¨καλός άνθρωπος¨
Συμπέρασμα 3: Ο άνθρωπος είναι, μακράν, το χειρότερο κτήνος που κατοικεί στη γη καθώς και το μόνο ον που βασανίζει άτομα του ίδιου είδους (και όχι μόνο) απολαμβάνοντας τον ψυχικό και σωματικό τους πόνο (σαδισμός).

Hellenagal200010
07.05.2012, 22:25
Έτος 2001
Ημερομηνία 7 Μαίου..
Η ιστορία εξελίσσεται στην Αθήνα
Τόπος: Νοσοκομείο Παίδων.
Υπόθεση:Ένα μωρό 15 μηνών, έχει σταματήσει να περπατάει και δείχνει ότι έχει παραλύσει...
Μια μάνα και ένας πατέρας έχουν παραλύσει επίσης αλλά από τον πόνο και την αγωνία.
Οι γιατροί δεν ξέρουν τι έχει...
Καθηγητές ορθοπαιδικής,παιδιατρικής, νευροχειρουργικής,
επιμελητές, νοσοκόμοι,ειδικευόμενοι ιατροί,όλοι απο πάνω του για να βρουν την αιτία και να μπορούν να κάνουν διάγνωση.
Ένα μωρό να ψήνετε στον πυρετό και να βλέπει τόσο κόσμο με άσπρες μπλούζες,με τα χεράκια του κατατρυπημένα,να κλαίει...
Μια μάνα βουβή στον πόνο της,με μια ψυχραιμία,που ο Θεός της την έδωσε, για να μπορεί να αντέξει το κάθε αύριο που θα ζούσε.
Ένας πατέρας που στα μάτια του έβλεπες την αγωνία, τον πόνο, τον πανικό.
Έξι μέρες μέχρι να ανακαλύψουν ότι το μωρό είχε προσβληθεί απο το μικρόβιο του στρεπτόκοκκου
που σε σπάνιες περιπτώσεις αυτό χτυπάει στα οστά...
Το παιδί είχε οστεομυελίτιδα...
Μπορεί να μην ξαναπερπατούσε, μπορεί να κούτσαινε, μπορεί να ξαναγινόταν καλά..
Οι γιατροί θεωρούσαν ότι κάθε μέρα ήταν νωρίς, για να μιλήσουν για την εξέλιξη της υγείας του μωρού...
Και η μάνα και ο πατέρας κρεμόντουσαν απο τα χείλη τους κάθε φορά, πριν πάρουν την ίδια απάντηση.
Και το μωρό έβλεπε κόσμο με άσπρα και ούρλιαζε στο κλάμα.
Και η μανούλα του το καθησύχαζε και το χάιδευε και του μιλούσε γλυκά για να νιώθει ήρεμο.
Και δεν τολμούσε να βγάλει δάκρυ μπροστά του, δεν άφηνε τον πόνο να φαίνεται στα μάτια της,ούτε καν ένα τρέμουλο στα λόγια της.
Θεέ μου τι δύναμη είναι αυτή που δίνεις στην μάνα για να καταφέρει το ακατόρθωτο;;;;;
Θεέ μου πως γίνετε κάθε στιγμή που πονάει να γίνετε αιώνας;;;;;
Θεέ μου πότε θα γίνει καλά;;;;;;;;;;
«Θεέ μου,
Φοβάμαι μήπως δεν θα ξημερώσει.
τρέμω μήπως χάσω το κουράγιο μου,
αγωνιώ μήπως λησμονήσω τον εαυτό μου,
Θεέ μου,
Πώς να κλείσω τα μάτια μου τούτο το βράδυ
Καθώς τόσοι φόβοι με ξαγρυπνούν;
Το ξέρει ότι θα γίνει καλά....είναι σίγουρη...

Και αρχίζει να κάθεται....
Αυτή είναι η αρχή....
Μετά αρχίζει να περπατάει...
Όπως όταν πρωτοξεκίνησε τα πρώτα του βηματάκια....
Και ο πόνος γίνετε τρελή χαρά και τα δάκρυα ξεχειλίζουν...
Ποιος μπορεί να φανταστεί ότι με τόση ευτυχία,το κλάμα δεν σταματάει;;;
Ναι όλα θα πάνε μια χαρά.
Όλα ήταν μια δοκιμασία...
Είκοσι μέρες μετά το μωρό περπατούσε πάλι...

Έχουν περάσει 11 χρόνια κάθε τέτοια μέρα σαν την σημερινή, η μάνα θυμάται...
Μπορεί όλα να πέρασαν, αλλά αυτά που ένοιωσε είναι ακόμα στην μνήμη της.
Ίσως κάποτε ξεχαστούν...ίσως και όχι...

Ενάμιση χρόνο μετά το περιστατικό υγείας και ενώ το παιδί σκαρφάλωνε σε στύλους ανεβαίνοντας μόνο με τα δυο του ποδαράκια στα δύο μέτρα ύψος
και ενώ τρέχοντας, πάνω στο παιχνίδι, έπεφτε πολλές φορές..... η μάνα ατάραχη το παρακολουθούσε χωρίς τον παραμικρό φόβο μήπως χτυπήσει!!
Και κάποιοι ρωτούσαν με περιέργεια και τρόμο για τα επικίνδυνα κατορθώματα του τρίχρονου την μάνα...
Μα δεν φοβάσαι που σκαρφαλώνει;
Δεν ανησυχείς που πέφτει;
Και κείνη απαντούσε:
Όλα τα παιδιά πέφτουν και χτυπάνε το θεωρώ φυσιολογικό...

Τότε εκείνη συνειδητοποίησε πως ευγνωμονούσε τον Θεό που χάρισε στο γιο της την κίνηση στα πόδια του,
για να μπορεί να τρέχει, να σκαρφαλώνει, να πέφτει και να σηκώνετε...

Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει την ιστορία αυτή δεν μπορώ να την πω με το στόμα...
Είναι γιατί οι λυγμοί δεν μπορούν να με αφήσουν...
Γι'αυτό ήθελα να την γράψω....
Τα δάκρυα σε αυτήν την περίπτωση δεν εμποδίζουν την γραφή...

Είμαι ευτυχισμένη που το παιδί μου είναι καλά και θα ήθελα να ευχηθώ μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου να μην υπάρχουν γονείς που πονούν για το παιδί τους.
Όμως ξέρω ότι αυτή η ευχή μου θα μείνει απραγματοποίητη...
Μακάρι η δύναμη της αγάπης να τους κρατάει γερούς και δυνατούς για να ανταπεξέλθουν σε κάθε δυσκολία...
<hr align="left" size="1" width="50%">
Μάρτιος 2012
Στο γήπεδο του μπάσκετ ακούγεται το παρακάτω σχόλιο:
-Ελένη βλέπω το Μιχαήλ όταν τρέχει και μου δίνει την αίσθηση, ότι τρέχει σαν άτι.
Έχει μια δυναμική η ταχύτητά του ξεχωριστή!!!
Ευχαριστώ Θεέ μου !!!

fofo240292
07.05.2012, 22:45
Το σύννεφο και ο αμμόλοφος
Πάολο Κοέλιο


Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.
Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.

Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε ν' απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.

- Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος. Η έρημος είναι όλη ίδια!Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!

Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει τη χρυσαφένια άμμο. Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Την ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.

- Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;

- Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή. Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;

- Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.

- Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.

- Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;

- Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.

- Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή. Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο.

Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:

- Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;

- Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.

- Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους . Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια.

Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.

- Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ' έχω ερωτευθεί και θα θελα να μείνω εδώ για πάντα.

- Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.

- Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο.

Άρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Την επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή. Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε με τη σκιά των δέντρων της...

kath3111
07.05.2012, 23:15
http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΠριν από μια δεκαετία περίπου η ανθρωπότητα έστεκε στο μεταίχμιο δυο χιλιετιών, παραζαλισμένη από μιαν απίστευτη ένταση συναισθημάτων. Ζούσαμε και την αλλαγή ενός αιώνα που φαινόταν... αιώνιος, κι όμως έπαιρνε τέλος, κι αυτό ήταν μια απαισιόδοξη διαπίστωση που δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μελαγχολική πλευρά κανενός.

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΌλοι περίμεναν – αν θυμάστε – ότι κάτι θα συμβεί, στην κυριολεξία ποθούσαν κάτι να συμβεί, κάτι που να δικαιολογεί αυτήν τη μεγάλη αλλαγή που γιόρταζαν όλοι μέσα σε μια πλημμυρίδα συναισθημάτων, και οι άνθρωποι έμοιαζαν περισσότερο με ήρωες ενός φανταστικού κόσμου, ενός μελλοντικού κόσμου, μιας ζωής της επαγγελίας, όπου όλα θα ήταν αλλιώς, όπου θα καταλυόταν το καταραμένο προπατορικό αμάρτημα και η ζωή θα ξεκινούσε πάλι τα βήματά της από τον μακρινό... κήπο της Εδέμ!

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΗ αλλαγή γεννούσε προσδοκίες, κι όπως γνωρίζουμε, οι μεγάλες προσδοκίες σέρνουν πίσω τους συνήθως ανάλογες απογοητεύσεις. Ο χρόνος ωστόσο, που είναι αμείλικτος γιατί δεν συμμερίζεται καμιάν ανάγκη και κανένα ανθρώπινο συναίσθημα, κύλησε οδυνηρά αδιάφορα και ομοιόμορφα.

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΤίποτα δεν άλλαξε την πρώτη μέρα του αιώνα, ούτε τη δεύτερη, το ίδιο και την τρίτη, μέχρι που οι άνθρωποι σιωπηρά αποδέχτηκαν εκ νέου την πραγματικότητά τους, κρατώντας τα όνειρά τους για την προσωπική τους ρέμβη – όποτε θα έβρισκαν την ευκαιρία να ρεμβάσουν μέσα σε έναν κόσμο που ήδη είχε επικρατήσει: τον σκληρό κόσμο του κέρδους, την απόλυτη και μοναδική αξία που επέβαλλε ο νέος αιώνας!

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΟ νόμος του κέρδους ήταν που έκοψε το νήμα του 20ού αιώνα πρώτος, δίχως καν να υπάρχει δεύτερος σ’ αυτόν τον ανταγωνισμό, σ’ αυτήν την αποτρόπαιη προοπτική ζωής. Ύστερα από δυο παγκόσμιους πολέμους και μιαν απογοητευτική επανάσταση, ένα μικρό κομμάτι της ανθρωπότητας έζησε αποσπασματικά το «όνειρο» της ειρήνης, της ελευθερίας, της παιδείας, των ελεύθερων σχέσεων, προσέγγισε ευγενικές ιδέες με αξιώσεις, τραγούδησε ωραία τραγούδια, ώσπου να μαζευτεί ξανά στο καβούκι του, αυτήν τη φορά όχι τόσο από τις βόμβες των αχαλίνωτων ΗΠΑ, αλλά από τα επιτόκια των αγορών..

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΟ νέος εφιάλτης της ανθρωπότητα για την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα έχει ελκυστικό ονοματεπώνυμο: «Ελεύθερες Αγορές»! Στις πιο μαύρες στιγμές της, η Ιστορία γίνεται ειρωνική. Από τις αρχαίες αγορές, εκεί όπου υμνήθηκε η ελευθερία σε όλες της τις εκφάνσεις της, καταλήξαμε στις «Ελεύθερες Αγορές» των κερδοσκόπων, των άθλιων τοκογλύφων, του αχαλίνωτου κέρδους, του απόλυτου αυτοσκοπού που αποβλέπει στη συσσώρευση αμύθητου πλούτου, στο τέλος του πολιτισμού, έτσι όπως τον βιώσαμε σαν μια διαδικασία όπου ο άνθρωπος αποτελεί το κέντρο κάθε ενέργειας.

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΟι «ελεύθερες αγορές» ασορτί, σαν φούστα - μπλούζα, με τον όρο «παγκοσμιοποίηση» που λανσαρίστηκε όσο τίποτε άλλο στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, απολαύουν στις μέρες μας της απόλυτης δημοτικότητας. Αποτελούν λέξεις που δίνουν και παίρνουν στο καθημερινό ρεπερτόριο των συζητήσεών μας. Έτσι, κατάφεραν να αποκτήσουν θέση στη ζωή μας, στον τρόπο που σκεφτόμαστε – με λέξεις σκεφτόμαστε άλλωστε – και γενικώς έχουν μιαν εμπεδωμένη πρωτοκαθεδρία που περιγράφει τις ευρέως διαδεδομένες εξελίξεις.

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΌταν συμβαίνει αυτό, να αισθάνεσαι δηλαδή οικειότητα με κάποιους όρους, τότε μοιραία τους έχεις αποδεχτεί. Σε προετοιμάζουν για να εμπεδώσεις τη «νέα τάξη πραγμάτων», έναν όρο που επανέκαμψε την πρώτη δύσκολη δεκαετία του αιώνα, αυτήν την... «τάξη» που μας προέκυψε από την ασυδοσία των ελεύθερων αγορών, που έχουν ως επίγειο παράδεισό τους τις ΗΠΑ.Ακόμα και με την πρώτη ανάγνωση αυτών των εννοιών στη σειρά, διαπιστώνει κανείς την εκλεκτική τους συγγένεια και πολύ περισσότερο το τρομακτικό νόημα ενός εφιάλτη μασκαρεμένου πίσω από προσεκτικά επιλεγμένους όρους που ανακαλούν ευτυχείς στιγμές ενός ανθρωποκεντρικού παρελθόντος...

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΗ Αγία Τριάδα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας! Ο υπέρτατος μηχανισμός που αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την κοινωνία και τον σύγχρονο άνθρωπο! Αυτό το τριαδικό πνεύμα, που παρουσιάζεται ως η αναπόφευκτη λύση, είναι που περιορίζει όχι μόνο τις οικονομίες μας, όχι μόνο τον ελεύθερο χρόνο μας, όχι μόνο τη φαντασία μας, όχι μόνο την ευτυχία, αλλά – κυρίως – μας αποτρέπει από κάθε σκέψη και δράση προς μιαν εναλλακτική λύση – για μια καλύτερη ζωή .

antonis130
09.05.2012, 20:39
Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (1782-1849)

Οι ικανότητές του στη μάχη ήταν αδιαμφισβήτητες… Όμως το μεγαλείο της ψυχής του τις επισκιάζει!

Η αφιλοκέρδεια και η ανιδιοτέλεια του Νικηταρά έμειναν παροιμιώδεις. Ποτέ δεν πήρε λάφυρα από τις μάχες, όπως οι υπόλοιποι αγωνιστές, παρόλο που ήταν από τους πιο φτωχούς! Στην ταινία «Παπαφλέσσας» υπάρχει μια μικρή σκηνή στην οποία ο Υψηλάντης του προσφέρει δυο άρματα λέγοντάς του πως είναι ‘καλά’. Και ο Νικηταράς απαντάει πως είναι ‘ακριβά’ κι αυτός τα χρειάζεται γιατί η φαμίλια του πεινάει! Παρόλα αυτά δεν είχε απλώσει το χέρι του να τα πάρει από τους νικημένους Τούρκους…

Η λήξη της επανάστασης και η δημιουργία του ελληνικού κράτους τον βρήκαν ακόμα πιο φτωχό καθώς είχε δανειστεί χρήματα για να συντηρεί τα παλικάρια του στον αγώνα. Η περιουσία του δημεύτηκε και επιπλέον φυλακίστηκε από την κυβέρνηση του Όθωνα σαν ένοχος συνομωσίας κατά του βασιλιά…

Μετά την αποφυλάκισή του, η φτώχεια και η τύφλωσή του τον οδήγησαν τελικά στην επαιτεία. Με εντολή της αρχής που όριζε τα πόστα επαιτείας στον Πειραιά, του όρισαν μια θέση κοντά στην σημερινή εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπαν να στέκεται εκεί κάθε Παρασκευή. Ακόμα και τότε όμως δε βαρυγκώμησε. Όταν κάποτε, πέρασε από το μέρος που ζητιάνευε κάποιος ξένος πρέσβης που υπηρετούσε στην Ελλάδα και τον αναγνώρισε, ο Νικηταράς του είπε πως ζει πλουσιοπάροχα με τη μεγάλη σύνταξη που του δίνει η πατρίδα!!! Και αυτό για να μην την εκθέσει στα μάτια των ξένων χωρών. Μια πατρίδα στην οποία προσέφερε τόσα πολλά και σε αντάλλαγμα πήρε… μια θέση επαιτείας, και μάλιστα όχι από τις περίοπτες…

Στις 25 του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος. Θνητοί τοις αθανάτοις γόνυ κλίνατε…
Νικηταρά –Νικηταρά

Πού ᾽χεις στα πόδια σου φτερά

και στην καρδιά ατσάλι.

-jessica_spinos-
10.05.2012, 20:45
Ήταν μια φορά, σε μια μακρινή πολιτεία, ένα μικρό, κακάσκημο, αδέσποτο γαλλικό μπουλντόγκ. Συνήθιζε να τριγυρνά στις γειτονιές, να αλωνίζει στα πάρκα, να σκαρφίζεται φάρσες, να λεηλατεί, να πατά και να αφοδεύει στο γκαζόν, να ρημάζει… Κάποτε συνάντησε ένα ενήλικο ποιμενικό που του υπέδειξε το δρόμο της έντιμης «σκυλίσιας ζωής», της ωφέλιμης για την κοινωνία και της αξιοπρεπούς, αυτόνομης διαβίωσης. Ο καιρός κυλούσε, όλα έβαιναν καλώς, ή μάλλον έτσι έδειχναν, και το σκυλάκι μεγάλωνε και «ωρίμαζε». Ή, απλώς, πολύ θα ήθελε να ίσχυε αυτό.
Το ποιμενικό δεν έπαυε να δίνει στο κουτάβι κίνητρο για να συνεχίζει να προσπαθεί, να κοπιάζει, να αναπτύσσει τις δεξιότητές του και να βελτιώνεται, μέχρις ότου θα ερχόταν και πάλι η επόμενη μέρα και η ώρα της συνάντησης στο πάρκο. Μια μέρα το μπουλντόγκ εντοπίστηκε από το μπόγια και κινδύνευε να στερηθεί την ελευθερία του. Το ποιμενικό που του είχε πει πως το αγαπούσε, θα του παραστεκόταν σε κάθε δυσκολία, θα το στήριζε, θα του παρείχε τη βοήθειά του σε κάθε κρίσιμη περίσταση, ήταν η πρώτη, η μοναδική βασικά, σκέψη του πιτσιρίκου, ο οποίος προσπάθησε να του δείξει πως έχρηζε της βοήθειάς του με έμμεσο τρόπο λόγω εσωτερικής αδυναμίας και χαμηλής αυτοεκτίμηση. Εκείνο έκρινε εγωιστική και προσβλητική την απαιτητική στάση του μικρού, πληγώθηκε το αίσθημα αυτοσεβασμού του και απομακρύνθηκε. Τότε και το κουτάβι, βαθύτατα πληγωμένο και απογοητευμένο, αποφάσισε να τραβήξει τη δική του πορεία, να ξαναγίνει το μικρό, κακότροπο ζώο που ήταν στην αρχή και που, όπως κατέδειξαν οι καταστάσεις, ποτέ δεν έπαψε να είναι. Άμεση απόρροια της μικρότητάς του ήταν σύγκαιρη σύλληψή του από το μπόγια. Τελικά, τι είναι λιγότερο «επαχθές»; Ο φίλος να σε πληγώνει με την απουσία του ή με την παρουσία του;

Αν υφίσταται η φιλία με την έννοια της αγαπητικής συνύπαρξης και της σχέσης αλληλοσεβασμού και ανυστεροβουλίας, αξίζει να διαβάσετε το παρακάτω ποστ της Kath3111. Συγχαρητήρια!
http://el.board.bigpoint.com/farmerama/showpost.php?p=1658773&postcount=955<O:p</O:p

fofo240292
10.05.2012, 22:10
ΕΠΙΚΛΗΣΗ


Ω! τα θλιμμένα σούρουπα
τα φθινοπωρινά!
Γιομάτα πλάνους ρεμβασμούς
κι άρρωστη νοσταλγία
γιομάτα απο ΄να ρώτημα
κρυφό, που τυραννά:
«Ώστε ήταν όνειρο, και πάει,
του θέρους η μαγεία; ...;»

- Πάρτε με και λικνίστε με,
καράβια σιωπηλά.
Με κούρασαν οι λογισμοί
και τα σοφά βιβλία.
(το υγρό φθινοπωριάτικο
σουρούπωμα κυλά
και στάζει εντός μου αβάστακτη
τεφρή μελαγχολία.)
- Πάρτε με και λικνίστε με,
καράβια σιωπηλά.

Πέτρου Δήμα


( ΤΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ Η ΠΟΙΗΣΗ
ΧΡΩΜΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ.
[..]ΚΟΜΜΑΤΙΑ.
ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΡΚΩΣ ΑΝΕΓΓΙΧΤΟ
ΟΠΟΥ ΜΑΘΗΤΕΥΕΙΣ......
(Παντελής Μπουκάλας)

Θεοδόσης61
12.05.2012, 09:28
«Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Όλοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι από τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.............
.........................

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.
Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ******! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!



Ο μονολογος του Τσαρλι Τσαπλιν στον επιλογο της ταινιας"Ο μεγαλος Δικτατορας"

kath3111
12.05.2012, 09:30
http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΠόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gif


.http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gif Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που έχει άγνοια της αληθινής του φύσης ; Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που φθονεί τον πλησίον, που ζηλεύει τον σύντροφό του, που βασίζεται στην γνώμη των άλλων; Πόσο ελεύθερος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που φοβάται ; Πόσες φοβίες έχει ο σύγχρονος άνθρωπος ; Σήμερα βλέπουμε ότι ο βασικός φόβος του θανάτου, που κυριαρχούσε πάντα στον άνθρωπο, έχει αντικατασταθεί από τον φόβο της αβεβαιότητας. Η οικονομική κρίση έχει εντείνει τόσο πολύ την αίσθηση της προσωρινότητας, ώστε η ρήση του παππού Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» να είναι τόσο επίκαιρη και τόσο δυσβάσταχτη συγχρόνως. Ουδέν κακόν αμιγές καλού όμως. Αυτή η λαίλαπα της μεταβλητότητας πιθανόν να είναι ο καλύτερος μας φίλος επειδή ίσως μας κάνει να αναρωτηθούμε ότι : αφού όλα πεθαίνουν και αλλάζουν τότε τι είναι πραγματικά αληθινό; Υπάρχει κάτι πίσω από τα φαινόμενα, κάτι απέραντο και απεριόριστο, μέσα στο οποίο, ο χορός της αλλαγής και της προσωρινότητας μπορεί να διαδραματιστεί ;Μήπως είναι αυτό που προσδιόρισε ο Ελεάτης Παρμενίδης, δηλαδή το Ον το άναρχο, το άπαυστο, το αγέννητο, το σφαιρικό, το συμπαγές και σταθερό, όπου η πρωτογενής δομή του δεν βρίσκεται στο ανθρώπινο μυαλό, αλλά στο βάθος της καρδιάς μας ;
http://anemoos.files.wordpress.com/2010/01/cf80ceb5cf81ceb9cf83cf84ceadcf81ceb9ceb4ceb7cebcce bfcebacf81ceb1cf84ceafceb1.jpg?w=300
Εδώ θα μπορούσαμε να θέσουμε το ερώτημα : Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που να έχει πραγματικά ελευθερωθεί από τα πάθη του, από τις επιθυμίες του, από τις προκαταλήψεις, από τον δογματισμό, από τους κοινωνικούς προγραμματισμούς του, από τη γνώμη των άλλων, από τα καθημερινά του πρέπει ;

Ο Αισχύλος θα πει στον Προμηθέα Δεσμότη: «Ελεύθερος γαρ ου τις πλην Διός»
Νομίζω τελικά πως η ελευθερία είναι σαν την αλήθεια, τείνουμε προς αυτήν, αγωνιζόμαστε να την κατακτήσουμε, και ίσως τελικά να χρειαζόταν πολλές ζωές για να καταφέρουμε να την αγγίξουμε.

Κάποτε ο Σωκράτης στάθηκε μπροστά σ’ ένα μαγαζάκι που πουλούσε του κόσμου τα πράγματα. Αφού έμεινε έτσι να κοιτάζει για λίγη ώρα, τελικά είπε: «Για δες πόσα πράγματα χρειάζονται οι Αθηναίοι για να ζήσουν». Κι εννοούσε φυσικά, ότι ο ίδιος δεν χρειαζόταν τίποτε απ’ όλα αυτά. Επίσης είναι γνωστό ότι ο Σωκράτης θεωρούσε ως ελεύθερο τον άνθρωπο που δεν κυριεύεται από τις σωματικές ηδονές.

Ο Διογένης ο κυνικός ανέπτυξε και τελειοποίησε τη διδασκαλία του Αντισθένη προς την κατεύθυνση του ελάχιστου υλισμού. Ζούσε με τα απολύτως απαραίτητα και κοιμόταν σ' ένα πιθάρι.
Όταν είδε μια μέρα ένα παιδί να πίνει νερό με τη χούφτα του χεριού του, έβγαλε, καθώς λένε, το κύπελλο , με το οποίο έπινε νερό, και το πέταξε αναφωνώντας πως ένα παιδί τον ξεπέρασε σε απλότητα ζωής.
Για τον εαυτό του δήλωνε πολίτης του κόσμου. Είναι γνωστή, άλλωστε, η ρήση του δασκάλου του Αντισθένη. "Πατρίδα μου δεν έχω μια μόνο πόλη, μια μόνο στέγη, όλη η γη είναι για μένα σπίτι και πατρίδα".
Ακόμα πιο γνωστή είναι η απάντηση που έδωσε στον Μέγα Αλέξανδρο. Στο Κράνειο, προάστιο της Κορίνθου, μια μέρα ο Διογένης ήταν ξαπλωμένος και απολάμβανε τον ήλιο, όταν ήρθε ο Μέγας Αλέξανδρος και αφού στάθηκε από πάνω του, είπε: "Ζήτησε μου ό,τι θέλεις". "Μη μου κρύβεις τον ήλιο", αποκρίθηκε ο Διογένης.
Μια μέρα πήγε στο θέατρο, όταν η παράσταση είχε τελειώσει και ο κόσμος έβγαινε έξω. Αντίθετα στο πλήθος, που έβγαινε έξω, αυτός προσπαθούσε ν' ανοίξει δρόμο και να μπει μέσα, και σαν τον ρώτησαν, γιατί πάει αντίθετα, απάντησε: "Σε όλη μου τη ζωή αυτό εξασκούμαι να κάνω" .
http://kriseis-panikou.pblogs.gr/files/325547-freedom.jpg

"Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά"- έλεγε ο μέγας Πυθαγόρας.
Το να είναι κάποιος ελεύθερος ισοδυναμεί με το να είναι άνθρωπος. Η ελευθερία είναι, αναμφίβολα, ένα από τα ανώτερα αγαθά που μπορεί κάποιος να επιδιώξει. Υπάρχουν όμως δύο μορφές ελευθερίας – και οι δύο καλές, αλλά η μια ανώτερη από την άλλη – άρα καλό είναι να τις διαχωρίσουμε.
http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΗ πρώτη ελευθερία, η πιο “εξωτερική”, είναι η ελευθερία επιλογής. Αυτή είναι η ελευθερία για την οποία έγιναν οι επαναστάσεις, η ελευθερία που επιδιώκουμε όταν μιλούμε για ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία που ζητάμε όταν απαιτούμε να μη μας επιβάλλονται άλλοι και να μη μας καταπιέζουν. Όπου υπάρχει αυτή η ελευθερία, επέρχεται μια ωρίμανση στην ικανότητά μας να κρίνουμε καταστάσεις, και επίσης μια ωρίμανση στη δυνατότητά μας να λαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας. Άρα αυτή η ελευθερία είναι καλή, είναι ένα αγαθό που αξίζει να επιδιώξει κάποιος με θυσίες και αγώνες.

http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΥπάρχει όμως και μια δεύτερη ελευθερία, πιο εσωτερική και πιο “μυστική", και αυτή είναι η ελευθερία από τα πάθη μας, η ελευθερία από τον ίδιο τον εαυτό μας, η ελευθερία από το κατώτερο εγώ μας. Είναι η ικανότητα να αντιμετωπίζουμε τα πάντα στη ζωή χωρίς ταραχή, χωρίς στενοχώρια, με αρχοντιά, φιλότιμο και μεγαλοψυχία. Για να αποκτηθεί αυτή η ελευθερία χρειάζονται επίσης αγώνες, αλλά αυτή τη φορά παλεύοντας με τον εαυτό μας μάλλον παρά με τους άλλους. Χρειάζεται να νικήσουμε τα ευτελέστερα ένστικτα μας – τη ζήλεια, την εκδικητικότητα, την οκνηρία, την πλεονεξία – ώστε να φανερωθεί μέσα μας το πραγματικό μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης. Αυτή λοιπόν η ελευθερία – στην ουσία, ελευθερία έκφρασης του πραγματικού και βαθύτερού μας εαυτού – είναι ανώτερη από την πρώτη, εφ’ όσον από τη στιγμή που την κατακτήσουμε, κανένας δε μπορεί να την πάρει ποτέ από εμάς. Είναι επίσης προϋπόθεση για να αξιοποιήσουμε σωστά και την πρώτη, την εξωτερική ελευθερία. Αν δεν είμαστε ελεύθεροι από τα ευτελή πάθη μας, τότε η εξωτερική ελευθερία καταντά να είναι ασυδοσία, η εξουσία του νόμου της ζούγκλας.

Είναι όμως εύκολο να κατακτηθεί αυτή η ελευθερία ;
Ο Αριστοτέλης είπε :
«Θεωρώ πιο γενναίο εκείνον που κυριαρχεί στα πάθη του από εκείνον που κυριαρχεί στους εχθρούς του. Η δυσκολότερη νίκη είναι εκείνη ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό.»

Πόσο «εσωτερικά» ελεύθεροι είμαστε αλήθεια σήμερα ; Γιατί είναι ανούσιο να μιλάμε για ελευθερία αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι την στερούμαστε. Πάνω σ’ αυτό ο Σπινόζα είπε : «είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε ελεύθεροι, είναι πλάνη όμως αυτό που προέρχεται από το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε τις αιτίες, που μας ωθούν να ενεργούμε έτσι ή αλλιώς.

Επίσης ο μεγάλος Kαζαντζάκης, μέσα στη σοφία του, είχε καθορίσει την ελευθερία σαν την κατάσταση μέσα στην οποία είμαστε απαλλαγμένοι από κάθε ελπίδα, προσδοκία, επιθυμία αλλά και από κάθε φόβο, και όποιος έχει επισκεφτεί το μνήμα του στην Kρήτη θα βρει εκεί χαραγμένη τη μεγαλειώδη στην απλότητά της, φράση του: .

«Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος». .
http://dl2.glitter-graphics.net/pub/1455/1455682apvfgvhztr.gifΗ πραγματική ελευθερία αποτελεί εσωτερική υπόθεση του καθενός. Δεν κατακτιέται με πολέμους, δεν χάνεται με ήτες. Η εσωτερική ελευθερία όπως και η αλήθεια δεν περιγράφεται και δεν μεταδίδεται. Δεν μπορεί να μας την χαρίσει ούτε και να μας την στερήσει κανένας από την στιγμή που θα την κατακτήσουμε. Η εσωτερική ελευθερία βρίσκεται μέσα μας, είναι μια καθαρά βιωματική κατάσταση και η κατάκτηση της είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον άνθρωπο στην ατέρμονη προσπάθεια του να προσεγγίσει την αλήθεια.
.
.

VeraNikol
12.05.2012, 12:10
Από 'να δακράκι του ήλιου γεννηθήκατε
μιαν εποχή που δεν έβρεχε.
Είστε μια τύψη του ήλιου για τη φλεγόμενη έρημο.
Γι'αυτό και η λύπη στα μάτια σας
για μένα είναι πολύτιμος λίθος.
Εξαργυρώνετε τα κρίματα των εκπεσόντων αγγέλων.
Την αγάπη,την καλωσύνη,τη δύναμη,τη δίψα για ζωή,
νιώθω αποστολή σας στο σύμπαν.
Κρατήστε!!!
Για να μπορούμε να ελπίζουμε.
Σ'ενα καιρό ξηρασίας,
τα μαραμένα μας όνειρα
κάτω από την καρδιά της αγάπης μας...
...μπορούν να καρπίσουν!!!

"Ανώνυμη"

george-eyh
13.05.2012, 15:23
ένας ευαίσθητος ληστής

στίχοι: νίκος γκάτσος
μουσική: μάνος χατζιδάκις
πρώτη εκτέλεση: γιώργος ρωμανός

άλλες ερμηνείες:
δήμητρα γαλάνη
νένα βενετσάνου
πασχάλης τερζής


αν με πηγαίναν αύριο στην κρεμάλα
μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα
ξέρω ποιανού το δάκρυ στάλα στάλα
θα 'πεφτε από τα μάτια τα μεγάλα
μανούλα μου μανούλα δόλια μάνα

μια και με γράψανε φονιά
πήρα τον κόσμο παγανιά
και την ζωή σεργιάνι
κακό να κάνω στους κακούς
που εσύ μονάχα τους ακούς
μα ο νους σου δεν τους πιάνει

στην ερημιά που 'χα βρεθεί
με το 'να χέρι στο σπαθί
και τ' άλλο στο βαγγέλιο
ήρθαν μανάδες κι ορφανά
κι είπα το δάκρυ που πονά
να τους το κάνω γέλιο

μα τώρα που 'φτασε η στιγμή
να κλείσουν οι λογαριασμοί
ποιος τάχα θα μπορέσει
να δει πως είχα μια καρδιά
σαν της αγάπης τα παιδιά
και να με συγχωρέσει;

fofo240292
13.05.2012, 16:02
Στη νέγρικη όπερα του Gershwin, Porgy and Bess, απ’ όπου και το πολύ γνωστό τραγούδι summertime, υπάρχει μια υπέροχη και φιλοσοφημένη άρια με τίτλο I got plenty of nuttin’, ‘έχω άφθονο τίποτα’

Λέει λοιπόν ο φτωχός Porgy, (σε ελεύθερη μετάφραση)

Έχω άφθονο τίποτα
Και αυτό το τίποτα είναι άφθονο για μένα
Δεν έχω αυτοκίνητο, δεν έχω μουλάρι
Δεν έχω μιζέριες

Τύποι με αφθονία αφθονίας
Έχουν κλειδαριά στην πόρτα
Φοβούνται μη τους κλέψει κανείς
Την ώρα που είναι εκεί έξω κάνοντας περισσότερα λεφτά, για ποιο λόγο;

Δεν έχω κλειδαριά στην πόρτα
Μπορούν να κλέψουν την κουρελού από το πάτωμα, αλλά δεν με νοιάζει
Γιατί τα πράγματα που αγαπώ, όπως τ’ αστέρια στον ουρανό, είναι ελεύθερα

Έχω άφθονο τίποτα
Και αυτό το τίποτα είναι άφθονο για μένα
Έχω το κορίτσι μου, έχω το τραγούδι μου
Έχω τον παράδεισο όλη την ημέρα

Έχω το κορίτσι μου-έχω την αγάπη μου-έχω το τραγούδι μου


(καλώς να ορίσουν οι έμποροι των εθνών...δεν έχω τίποτε για να μου πάρουν...αυτό που έλπιζαν να κατακτήσουν το έχω μοιράσει προ πολλού...τους εύχομαι καλή επέλαση σε ένα απέραντο ΚΕΝΟ!!!)

evieva
13.05.2012, 16:18
μουσική: θάνος μικρούτσικος
στίχοι: μπάμπης τσικληρόπουλος
πρώτη εκτέλεση: χαρούλα αλεξίου


το γράμμα σου πήρα, σου στέλνω δυο λόγια μητέρα
αν βρω ευκαιρία θα 'ρθω να σε δω κάποια μέρα
νοστάλγησα λίγο, με πνίγει και τούτη η πόλη
οι άνθρωποι μόνοι κι εγώ μοναχή πάντα μόνη.

χιλιάδες ο κόσμος, δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις
στερνή συντροφιά μου δυο-τρεις παιδικές αναμνήσεις
το χαμόγελό μου κοιτάζω στη φωτογραφία
αυτό δεν μπορεί να το σβήσει καμιά πολιτεία.

μου λες να σου γράψω γιατί τελευταία σωπαίνω
κι εγώ που ακόμα δεν ξέρω αν ζω ή αν πεθαίνω
στους δρόμους γυρίζω και ψάχνω για τον εαυτό μου
κανείς δεν με βρήκε ακόμα και στο όνειρό μου.

ρεκλάμες, πορείες, χαφιέδες, πανό, διαδηλώσεις
εμπόροι ρουφιάνοι πουλάνε ελπίδες με δόσεις
κι εσύ με ρωτάς αν αντάμωσα την ευτυχία,
γραμμένη στον τοίχο την είδα σε μια συνοικία.

douko
13.05.2012, 16:23
"βάλε στο μέρος της καρδιάς το πρωινό φιλί μου
κι έλα για λίγο να σε δω, άστρο και γιασεμί μου.

έλα και σου ’χω έτοιμα φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου μάτια μου για να τα κάνεις πράξεις.
στον ουρανό φτερούγισε σε θάλασσες, σε δάση.
μα όσο μακριά μου κι αν πετάς ποτέ να μη ξεχάσεις,
στις προσευχές θα βρίσκεσαι και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα στους χτύπους της καρδιάς μου.

την πρωινή μου την ευχή σου στέλνω πριν χαράξει,
από το μάτι του κακού αυτή να σε φυλάξει.
κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί τον ήλιο σαν κοιτάξεις,
στην αγκαλιά του πρωινού ποτέ να μη ξεχάσεις,
να ψάχνεις μέσα στη ζωή, τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της."

nikexad
13.05.2012, 23:31
Tο πρόσωπο του τέρατος

Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει οτι του μοιάζει.
Καί η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.

Ό Φρανκεστάϊν έγινε πόστερ καί στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλλα, κι όλομόναχο χορεύει με πάθος ένα ταγκό ελλειπτικό. Δεν υπάρχει Μουσική, ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατέλειωτος καί αριθμοί.
Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες, αριθμοί όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι των έξαφανισθέντων, βασανισθέντων καί νεκρών. Καί το ταγκό να συνεχίζεται, το δε ποδόσφαιρο στίς φάσεις του, να κόβει την αναπνοή εκατομμυρίων θεατών επί της Γης. Εκατομμύρια περισσότεροι άπ’ όσους εννοούνε ν’ άντιδράσουνε στο τέρας, καί εξαφανίζονται μες σε χαντάκια, σε ρεματιές ή στίς αγροτικές ερημιές.
Από την ώρα πού ό Φρανκεστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, o κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του.
Γιατί δεν είναι πού σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται.

Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, άπ’ το μυαλό της κότας. Άπ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται.
Τί να τους πω καί πώς να τους το πω; Καί μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τίς σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές καί ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, πού όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει καί να μας καθοδηγεί;

Ή υποταγή ή ό εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε καί να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να τό ανεχόμαστε. Καί η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί καί τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, πού προΐσταται, ελέγχει καί μας κυβερνά.
Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι άπ’ τους εχθρούς.
Κι ο εχθρός γεννιέται, δεν γίνεται. Μας παρακολουθεί άπ’ το σχολείο, σαν ήμασταν παιδιά, κι επιζητεί τον εξαφανισμό μας.

Θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ’ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη καί ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν ή πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
- Πως λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δύο άλλοι, δικοί του φίλοι
- Βασίλης, του απαντώ.
- Καί που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.
- Πάνω στο λόφο, του λέω καί τόν κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φάνουν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:
- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Καί μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, πού με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια καί χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο καί τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.
....
Θυμάστε τί έγινε στην «Έρωφίλη», από την προηγούμενη φορά. Ό κόσμος της είχε για βασικές αξίες, το ήθος, την αλήθεια καί την ομορφιά. Κι έτσι, όταν παρουσιαζότανε ή μορφή ένός τέρατος, αναστάτωνε το κοινό αίσθημα, εκ βαθέων, καί προκαλούσε απρόσμενη, άμεση καί καθοριστική αντίδραση. Μόλις ό Βασιλιάς έβγαλε τον μανδύα του μεγαλείου του καί το προσωπείο του άγαθού αρχηγού πατέρα, κι έφάνη στο πρόσωπο του ή μορφή του τέρατος, με τον διαμελισμό του Πανάρετου, ό Χορός, από γυναίκες, ορμά πάνω του, τον ποδοπατά, τον θανατώνει καί τον εξαφανίζει.
Αυτό σημαίνει πώς ό χορός των γυναικών αυτών, καί δεν φοβήθηκε, αλλά καί πώς δεν θα μπορούσε ποτέ να μοιάσει με το πρόσωπο του τέρατος.

Μάνος Χατζιδάκις
”Τα σχόλια του τρίτου”

evieva
14.05.2012, 21:23
Στέργιος. Η τριλογια ( Δυτική Θράκη ) Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Καριοφύλης Δοϊτσίδης

Στέργιους πισμάνιψι (Μέρος πρώτο)

Κρουν τα νταούλια μωρί Στέργιου μ΄
κρουν κι τα βιολιά
Πάπούς μι την κόκκινη σαλβάρα
πάπούς χορεύει μπροστά
Ίδω Στέργιους, ικεί Στέργιους
Στέργιους απάν΄ στην αγριμδιά
Κάτέβα Στέργιου μ΄, κάτεβα γκζάνι μ΄
να σε παντρέψουμι
Δεν κατιβαίνω, δεν αλλάζω
γάμπρός δεν γίνομι
Τα σημάδια πίσω να πάτι
Στέργιους πισμάνιψι
Τρία μιτζίθια παπούτσια βρε Στέργιου μ΄
πάπούς αγόρασι
Κάτέβα Στέργιου μ΄, κάτέβα γκζάνι μ΄
να σε παντρέψουμι

Στέργιος ξεπισμάνιψι (Μέρος δεύτερο)

Κούσατε χωροχωριανοί, Στέργιος ξεπισμάνιψι
Από την αγριδιά κατέβκι, κι να παντρευτεί γυρεύει
Στέργιος ξεπισμάνιψι, τώρα νύφ' πισμάνιψι
Τώρα Στέργιο μ' είν' αργά, κι νύφ' δε θέλει παντρειά
Λάλο τσ' την αρμήνευι, Στέλιος την παρακαλεί
Πάρε μι βρε Στεργιανή μου, θα καλοπιρνάς μαζί μου
Φευγάτι απ' τα μάτια μου, δε σι θέλω γι άντρα μου
Άιντι Στέργιο μπουνταλά, καλά ήσαν πάν' στην αγριδιά
Στέργιος ξεπισμάνιψι, Στεργιανή πισμάνιψι
Ας τ' ακούσουν οι καμπόσοι, πως κι γ'ναίκες έχουν γνώση

Στέργιος παντρεύητι (Μέρος τρίτο)

Τι πατερντί που γίνιτι, ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντι
Κάστρα κι χωριά ξεσκώθκαν, Στέργιος μας παντρεύητι
Κι τα γκιουβέτσια ψήνουντι, ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντι
Στέργιος στο μπαρμπέρη πααίνει, Στεργιανή στολίζητι
Χαίρητι η μπάμπω, χαίρητι, ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντι
Μερ' κι πάππος καμαρώνει, Στέργιος που παντρεύητι
Κι απότρωγαν κι απόπιναν, ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντι
μπιριντσίδις κουβαλούσαν τσκάλια-τσκάλια το κρασί
Χουρεύοντας κι ρίχνοντας, ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντούμπουρ-ντι
έπισε τ' παππού σαλβάρα, που 'σεβι κόσμος την αυγή


http://3.bp.blogspot.com/_X4KFJCtuO38/S95ZJ9RvsNI/AAAAAAAAA8s/vfBZQIRkS6U/s320/DSC00961.jpg


http://el.board.bigpoint.com/farmerama/ UXHCYeGRkkHBgYHy8gJCcpLCwsFx4yNTAqNSYrLCkBCQoKDgwO Gg8PGiwkHyQsKSwsLCwsLCwsLCwpLCwsLCwqLCwsLCwsKSksLC wpLCkpKSwsLCwsKSksKSwsLCwsLP/AABEIALgBEwMBIgACEQEDEQH/xAAcAAAABwEBAAAAAAAAAAAAAAAAAQIDBAUGBwj/xABHEAACAQIEAwYDBgMGBAMJAAABAhEAAwQSITEFQVEGEyJhcY EykaEHFCOxwfBC0eFSYnKCkvEVM1OyNKLCFhckJUNUY3OT/8QAGQEAAwEBAQAAAAAAAAAAAAAAAAECAwQF/8QAMBEAAgIBAwIEBQIHAQAAAAAAAAECEQMSITEEQRMiUWEFMnG R8COBFEKhscHR4TP/2gAMAwEAAhEDEQA/AOJg0YpNKFMQc0FWaKjQ60hAKRvSaW7TRAUDCowaI0o0AEaNHi k0cUAAmhRGhQIOKAoTQmgYYFA0WahNAANAUCaAFAAoGhQigQVG DQoUAHQihFCgY6wEUkUlaWKQhMUYWl5aC0DAEp1Updq2dqvcD2 WuXPhUmelJsDOOlIKda0PEezrW/iBHrVNcw/57VTTQEXLREU49NkUgCihR0KAGqOhNCaoATRg0VCKQhTQDoZoR SaFAANKUUQoTQATCjzUcUUUACjmipVuOdACaKlMKKKAARQo5og KABRijK6UQNACytJIoTQJpAJNCl0VMAAUcURoCkARp1F2pZwZy 5veKbRtaBj7W6cwuELMBTIuTvT6XoIK6EVLBFmmB7u4oJkGDP6 V6D7E4rC28IpzWw0S0xOtecrmJJOY6mpScafLGY1DTdMT5Nv8A aVx61cvN3cQNo0nzrmV95M1IxeLLakzUF3rW2+QEmiigTSSaAD gUKTQpDEAUMtbIfZRjeQtn/P8A0o//AHUY/wDsJ/8A0FGuPqIxdHV/xnsNisKoa8gCkwCGBE+1UdyyV3EU00+AG6UtFRUxhmjQUQo4oE KNJNACjpAEKWG0ikUdMAjRg0VGBSAVkooo1aioAE0mak2sIWGh FLPDmHMUARZogafOCM00yQYoAFACgaCigAGhFKNFQA4cS2XLOm 3nFNg0KKaAHkWp1rByoI36VAsXINWeD4mE315VnO+wyPftspgj bny+dRmuVYYziOZMq6g6GR02jnVY41pwba3AO5cpKITtRxSgIE idt6piG6EUs/vlRxpRYDWU0KUTQoA7R9pfGvu620tXrlq6DnItmJXQAN19PnVr c7b22w91rK3BeS01xbV1GVj4C6tA3QgEyDGlUH2j8JVsSqhEMW 1hASmYD4gMs+W8Dzqlw/Fkxt+5ib+Kawcr28iMJFtUzBQZgCVACxvrWOlUqJXuWuM7THH8 Nud4gD21l2WVSVZSkKx/iWT0lSK5txBFNkMDrJkdIgD3Mn5VosE9q/h8Siq3e20W7aOeFbu2UspQmGgSQPWspavZSysJDbqSQJ5HQjnW kVRXcZOF/DDzuxWOkRznzqPU37wIdcoAY8p0IOm89TzphkPh03EDzMkcudW MRbpSj4qkDhbgNKkFWyEEEMGEypG8jmPOmsNZZmCKpZmMAAST6 CmIbjypGarFuGkFATAfUOdFiSpPpmBHtSE4dLsuZQVExO/p6c6XuMg0arJp4YcSJ5jXbTeP0pLoAxCtI01GnLXfnQAl0ik08 VkHy+nn+Xzou68M84n21n9KAGquMBwQXVDA5Z5RP61Viz+n1/Srbh/EGRcqCSBoeXPUipldbFRq9w7/AGdKtGYHw5tjO8RFW1zsKPu1u8MQhZ2ZDbIZSpALgzrIhSI01I 1qox/E7jODGQgLpO4knX57Uq3xO4VIMkyxAEyMyMpgdADWTU9tzVaLe xb4b7Ps2GuXzibQ7skG2c2Y6AiCB51lr2FInnFXOC41+GFO5+o 6n98qjXmDyAddY8x19KqClvqZnPTtpKlEkwKdvYcqsnTWPpNTU tgOI2IBPsRPzpviz+FfU/lWhmQbepq0x/Zu/ZQvctsqhgpJGmZlDhZ2nKQY86qF/lUq/wAQuFO7LsUDF8mY5cxABbLtMAa+VDAZgdaSdKSTRsdBTGKApaG K0PZHsc+Ot4hkEm0q6aSWcwiiSJJOnQVfr9kWIzJnS5bXuWdjk zfiLP4ahSSzECdorGWWKdM1jiclaMJ3/X2orl0EVa8T7LmxbNx20i3l0MXC4k5CQAwXYxzqidtKqLUt0TK Di6YF296cVj/vTYHh96JDVkDlzfelLbOUn+GY9yJ/T8uopkmgzmgQqaFN5qFFDOx9uu0it94AtM6+C330TbVkJMhwDI Mxow1BBHXI4LHfiI1634LVrKiImUSFMPcgSx2aTP0qG1q5ezKW bKGP4QYgczIXbSDPOoHEsI1pli6y51zbtMctjz/SoUa7iUJVbX9C0xWLRS7olwP3SKuYEwWDJdM9Mu3SY5VlLkyd6 0Fjs/fdWJdh5FmMgeVVmN4abT5XaDvzMg89KIyjdJnRk6XNigpzi0mR 1skqCPQj3rV9nsa1qxdulC7WFiySoK23B0YMP4lUu22kTPTKNa E7nbpT9rGMLZQE5c2aOpIj8q02Zzlt2c4kCb63AzvfkhUWSWK3 MxjlvV1h8QtlAmW5Yc2lt9+9oRtGUsRp0nzrF4HGG1cV1AJWTB 22I5VeYjtG7q6MiwVI0BEE7GSTtvTewiVdu2Dw4WVuIboMAayx 7zPppOUg/Sm7WFt4q0zXF7i4kAuBKtAOrLuDAMms9YYC4J2B9tJj6xVqOJk d4uWQ4O3IsI94k0pOio0+SnYGSoMidwdDGxqwsFcK4YrbvlkkC Wi2x2LCIJHQ1W2R4l9fyp+8CTLEbADloNqVgXt5MPbs2Tnt3HU qXEkhwQ2dTp4d/XQU5i7WHSw5s5DcIy5bphrYYRCrsTr8U86zSrrS76sxJJJJ6+k fpQ9hWaPiww4wlru3tZ0e2W3m4FQKZA13Lb+dDEcRwyLFq0M7I d7hZEJBgyNcwk6HaBWTR/0/UUpFIPvrHQ77U6HZseJXMP3OFa33Tm1/zLTMAXDIqtJ/tCDr5yKj2MBhziEurcyIzr4Sy6LlbNmbzOUDSIJ10rO4+yEvXb Y2S46gf4XK++1OYjFygXLEbGdwCeXLpSodmivdjSxvrZIzq7Mi yAlyw3wFHOmZdZk1X4zgb2w5YA9ySpZCWBK2hcyx0kgE+dVuHZ u8GU7H2g+FpC8o38qvMB2nu2e9Rba3bbfErKY1ChpjrGxo4BKy DiOA3xkZlIRrYcOoLIRGb4lBggbztFPX+yF83ntCHa3ZF+DoSp MEKOZBOvoajp2hvLZa0rZbcjwatA30LHQTy2qXc7X3Li2ibaC7 Z0S6pcXPJCQ0Fd9CDPvQBQvgiDlAJaYiNQdYHrRIviM6QD6yNI rpmD4ffR7eIx1sKFl8+Unu3Yrq+8ABdJ0E8ucPhvCM2Fu4a/a/8MWvJiLcXEeSW1yGTIO07bxApRkmhuNGEs4QZc25UFjptBAAn5 mpdzBq5Y6+Lxek6kVeYnhZOHwvdZZuvigT8PiGltNBPwqSqczU G72dcsiBzdvXGyhV0M7AEk/nEQaHsxxWpbDnZfBX57yyGYoy3O7Utmbu8xEAanUfWaV/7R4pu5XvXRrd12SCcyPeMOcxJO0j3PUmkA4nh+ITv81trZBAEE kEHUQYInfWN62GJ7K271k4m3fC3Ln4oBChIOpWIB3n0PKp0LVb QanVWc/4ljrjBbd13NuyWW3bYyFDMSY/szoarEcDNoNQRBExz3OxruH/AAKxiUe9ibal+7ViBMAtqCrzOoiBOnpFc57Q9gLlg27qNmw91s ueNbbanK46xsdjB22pRnFujLXb0vlGUVfAfWm0UR51YvbCDJmB 1BIjZteex0j/AFVGXCqZgnTX26etaWUMuRlAEUhrcGDTtyxrptE+1Kw0BwxBKr r7jb6xTAbbCNOx9xR1Nv8AiYtn3M6kg6+VClYGr7C9kMZxBnu2 2W3aUkG5ckjNvlQLqzCRJkDXU6xTHaLhfcYtFePwDlbWU0h1id YM9Jrp32FXP/lrjMDGIuaDdZS2dfXU1k/tEsKcdiC6gZEt7SC3hEAnnoRr0EVORqKs7ejxyzT0Xtz9iF/xuzlBDqWIjKDqDtrJ9/yqHcwFu7eFyJyoqkEaG5uzecTA9PSrH7H+A2cVjbxxCBzZQMqM JWS2WSDvEbedT+2+DNrG4nuilq2FtNAGklFJKoNA0k9N6wlBRV o9CHVZc2VQfmpt78bdxDcFRwFdfC2hgCddARPmR8qw17gIQlWJ kGCJG40racAONx3eNYtd4EIOYlLYLDYDYfIjbyrKYnCNaJR1Ku hysGEEEbgipScVscvxPN4k4u03W9FY2EHfEeh/1U9cQE5eTDUfUGnreEZrggaAE6eQ319al8N4ZnuSwbIOY38/lpPrXZF+Xc8koLGGm4wOwnX8qmHDr1qXxHhmVpAIDCQYIDR4ZB I123GmtQvuWv6VlJ2xvbYiWbAn0L/IAR+/KlYmxr+ZHLb+dW1jhT5M0HKQdSp218Q06gievvVnwTs+19ly5A HZfHcDBSSSMqkKdZ3051UXeyNYwbVmds4XKJPsDpMzPypb2h5f StNiOyV5772Lao9w+JRbJCSJLBc4ESBMHSRpvNZ29w51Yqwysp IIYEEEaEEHY+VS+SZJbP1KvCYfMyrz1085gCtAnZlgAzCB6Ajy ouz+BH3m1miA4J2Gg1O9dMxWDUrcUlfhU6EEAkk6kfn0qJSd7H f0mGEk5Tjfp6e5xbFWHS7L/HnDdQZIafQ0MRbgMeu/zmuhdo+zyvbDEHMCcj9SBrbb0+m+01iMRhGIy7dQR0q1OzlzYn B3W3YjcIsPdvLbQeK4Qg/zECfrNdJPDraAW8vkDEFtcpY9SYms72J4cExBusAciZUBmMzeG THQZjHmK33ErHjttl0CgiNmgtPM66n3+VZ5Hq4PV+Gt4U5uNp/mxzTtXhFRfCADm8Wmsxp9Naj9hsELuNtIzAAy49bYLqP/AC1te1fDlIYMJFwDKRrlYf0I/Zqj7LfZjicQPvHwWLb/AB65jkOuUDXKCNWExrAYiKuLbi4nH1STy+JFeVs7PcZXB0BGs+ YO9efuKX3w9+/Ys3HS2blxYBIkBmGsa8o9K65wrjF8m+ly2oeypPd25YlgzKVJm CdOXXesLxfsQ9w38VZud73ZF9liXNq/mYXRGhAOYEcgJ5EDg6NPHOUZGvVwehNLZHUOx3YuwLCB3uXMy2 r4t3MoyaaNlgkmddToSIArIfaZ2SuWMRZuISbbAW1cGCGGYhTG xjY9B5RWt7BYHErh8NfxMh1TuhmJJaxPhzrMhyMpk6+ATzrWdp eCLi8LcstHiWVP9lxqjj0P0muvFm8XVB/NF8e3Z/ujktRmpLhnAOKpcvW1S+S5Q/hOzSV2lSTJKEAaciNOYrU8E7Qph8ZhsNb8a3ENkqNWBOXu2PMa 5gfIzyrMYnEXLFw2r/8AzLZZHU8toIO5UiCDWx+zLFWLWNuLcgXLqTZckAaCbi8vERBH kpHrvjk7pm3VYYteJDgteM4K9gra5yLtlmK+IyVAzOAfDrlQEg TrlOswDOxXAvvWFv2QVBaO6IMgXLUkTpoJ09Jqq7f9tLOJtXLG GcP3TZblyPw1LK4lX2YBO+Ykf9LnNR8F2qUYC4yMUumdF+JTcK qr/wCGTvyDaaisZwakpRW17/v/ANPLUYrMre7v7nKOMYrEWwlk/hxm0GjksxnM3SdIGmlVv3K4Ha1sw1fXQQJMt0FXdnDrdL4lrjN 3TQVcayD4DmH8OoMRyPqZWA4ajILguXGzq5CO5MFImNBm1PTka 6kjRvfYpbPZ27cJFvVRoWJhSRuB1jao2PwhsEIYzbnWRryrXPj 0w9sBjInKoUgnwqv8P8I9frVG95H767l0c/xQTtHsdqT2HFWyvR7hAItsRG4Uke2lCl/8UuckAG23TzoUth7nUuxnaRcFdK3GPc3Yk75GU6N6QSD5Hyovt e8OKsXQZt3bMhl1Ba2WK66g6OpHXSubYDi9x7ih2kGRECNdthS 8bx/EKRaS/dVLRIRVuOoXNGaAp0n9POsYxdvHL6nfHL4cI54cryv3Nj9iuNW zi7jXSUFy2UBI0JX8Vvoh+fnVL2u7Qi+924JHe3HcDc5ZhZP+H 2qFa7SYpbVtziLzEXX+K67AgLa8JDNBXU6ULGBw2IZQt+5adiF C3LOdASYAFy25aPVK0cdTt8GeHqPChKvmar78noH7OeHrZ4dh1 UD4czRzZidT6iKxP2z9lbpYYy0uZMgS6FGqZZyuY/hIME8oHI6YLjxa1bDWcVbdCzFe7dgVUMFtqouKrqR3bHw6Ez0r f9g/tnR1FnHsFcCBfPwv/wDsAHhb+9secc9Yrucc6exj+zKhkVlJZ4ZGERl1kxpzAUzUzhf ER95VLCLcu2bd91EAq7rbJRAgAzlYLxzKACn/ALROyy4cjEYFw2HxJcstsqVRtPCrIfgbNOXllPLbNcH4***y3r Tqht5bquSVyn4l0iZ02568qzVRbbZ0NeJBKMN1y/z8Q9xTjF/Ekm9ee5JnxEkA+S7LvyArU/Zl2RwuNZjedi9uD3OihlOzFgZInQgRGmutUfEuGXri3MaUQW7l 5w4tEkW3MNDKdVDZpE9eUiUdmL923dFyy/dvb2MTIaRBU7jrXoyxwzQ1I8xOWOVSOrduLdu/dsYG26qfiuKo/wCXaAgEgaL4RcgUjgeATvLl2yo7uz+FajYM4/Ef1CaT51hOxj3LS4zEhpuyls3HOZma6zF2nm0JHlmre4cmzwon YujOes3nCKZ/w1wKLU91wehKTWDZ/NsZ7g3FwmOS8/wlySTyDgrM+QM+1aX7QewK42331gAYhRIiIurGik9Y2b2Om2BP P0/Otx9nvaNERMGzfAMtosZ9LcnnvlHQRyFXHE5xcuyM5tRqJy3Fc FuYYHvBlYTIYZSNQF31JJ5RzFXHZ/iZyOswYB05HLAYV07t/wBkBjsM+UTeVG7vWAx3CmdNxoeRPSa4/wAI4BiUhntlIIGYnYELuFJMSyCI3cDcxWGaMeYqj1+g6pR/SycE/tFxUQGWAGAAH9l10L/vyrP47hhNtbqjUgFgPLQkfrV4/Y29eGZripqdgW0kgkagBcwYA84YjwqzCLwS+FBssdbZK66bEif 6V0dBijktSOX4r1MZNQx8IpsBixbKwYEjMYJ566c4ArRYHjMrl n4QwImdobMs8iZ+dUfGOCt3v4Y8LwDAnL109KlWeGG2AQwcnTY CAQQFLCZaJ2n1NZdZjjjnS5Or4Z1c5x8OfHYv+1GKVVYSGmGBO 4zKckc9JYmOnkK03Y77ScMlm/auEW1wwd7XLvLUmFVT/HJAy9GHQ1zrG386G4zquW23xA6sP4RAPjJJjpEyKquzeCXEY7D 2rnwXLqI0HdSRm1G0j86OmhqjKTM/imRRcMa+pvOPcaXCrxB0thL1zEXLC3FLAsWZ2ZpnQ20I+Hm61b fZzxi9eu2LmRGD27lq64ADAozMzkr/AGstvTabj1jftK4mLz22TSzctW8RZEQZuFxfzEbuXGp/uAchUX7O+3jYC/Dy2HfR1A1GpIuDzEnTmPQVKgrv3/xR5rk6q/y7Ox8d7a2rOKXCsj5jlYvHgCsDlIiSZIjUCIPlVuuNz4e4ykaK 8GYHwnKZ0j5+9cc7fcbtYu/95sP8OS0MpBkfiNOmqsCDpOxXaoNvtndFm5bJbxjLKlgMpDhgV BAJJIOs7HrXPDppvM867qj0J/w6hCOqpd/T/XsTPtQ4C9tLGKZyzMzYcgtn0QEp4onQi4IaSPDJrHWcDcu38Op U+O4iAPoDJBPxbLEz5VpOB9t3QZMTdutZRSLYAVipLTuRmIgnn TFziuExeJtplvZCWLOI7w+BpC5yd9tYFdMrhOq29Tj8Zyi16kj tBhRa4ddsJ3ea0mDu3HtiTd+8vfJPebskdyB5dJNUvZTGM6YkO xK28IwUTAUd9YjUCdzNXXF8Wr43i9ofCMK1pBH/ANn3EfLu2rK9nHKrilEN3mFYbxEXrLe58O3nQ5Uvt/c55RUiIuLYI9saLcKs2m5WY19/yp/hfEjZBMmRGUdJZS5nlogHvSQmm1NunlUahCeMcQN64W1iTEnz6 cqgGlm2zA5Qc0xAEnny9qN0WQDmEA5pEGY0EHzrWzRLYFzHsxk wTp/D0EUKYygb/lQo0oNTFWmhgehB+Rp6+03HP95vzNKXhrSAzIJ5B1uN6BLZLE/sxTVsEHUfOnW9i1PTpJuKP4NkdTdY+5Rf/TUjhAym5c/6Vskf4mItp7gtP+WoN26TkHJRl+bMx/OpgbLhm/v3VX2tqzH6uvypNbUCe9jt98tqwBp4Lnnp3t2NOcEEjzpJ4eXP gyxpM65ZAOg5gjUeVNYw6WR0tf8AdcvN+RqTwHFgEzuFAjqpYf VZMeTeVEm47xJask4DF28O5EMYiSoEs2/imJA6fs3SdrLOUkq7OZgFRlXbX4vEdBr5ekZXiWl5/Mz89aZDUlBSj9Toh1E4R0ov1db2eHdVYiQCyzAGUsoaGI1gn6b VEcMhgmJMBuTeXk3l8qRwO5+Jl08Q59R+zV+bCsCpGYHkYI9wa lZpYJ7cHPkWt2zR8Jw2Xhdobm/ibj7bi2otAfOa1Xau+BhjbUeFbiWBtEWE1j/Pp7VAwWFAtcNsgaKbM89brNc5+Rou0d+bVgf2jiLx8zcumD8hW inruXqayhShEyOJUg6HeYHRlDNHoyhh65D1miOHZyGumTuoBKo nQrzzf3t+kVq7q6AjcMjf6Wn8gapzh4HmNN83X59ayzZZqOm9h zjGk+5sOxv2ntY/Cx7s9vXLiCJZI/huhRLjo4BPIzuJeJ4tZV2LXUQFyyrccLHxnUfEBDsY38UKc10l cG1kzJk8+mg3rMXr2d3bmzMx/wAxJ/Woxt5FT7GeqjqGJ7U4KPFdDDwjQFj8JWSEBWQukbT3aiUQl8Jx TF95fL4UADQkkEKpjUBdyCQfbfWqaKm8Ebxt/hn5Efzra3hTlF7kS82zNDh+NIymQQyo7MsGVyqSZaI9DzkVAbt y4Q21s28ukTmJ0BAkggtvMHSem1N8Y0snzKjQnrz6iKz1Jz/iHrn9DWGSWOOmDruSsTxR3gMfDMkdZ3n20q07EWwvFMKrAnLdA HI6yEb0krVA21b3sEinG4VimYZk9mMBTPkdY8qerw9l3FJyyyu TtmYxWK73BYefisPds/5LkXrf/m74e3ypQ2Vg39kho6wZipF1irXF5ZyP9LGP1HvV1wLhty5adUt Pc7w+L/p5VHgJIAyMrS4JYAwAdN6fGxk3REdwAUWYS4wXzQglPfKRQnSr g9iWXCviReRjbIVkRkcaMEEXFeGIUqTlB+LfQ1UIP38668NaaM 5pp2QrqzpUnsdbBx1gsCyo4d43yrqT5+mx56TR28C7lsilsviM awNBPzIHqa0X2c4G3a4jetYu1mYWyqpGc94zWyB4THwk7mKzzI 0xVdMsMFgMO157wtvN3D4vvmHekG5dDjKslxlIac07jbWBC7Mc FFixexV2xltmy6W8zM7OWICgR4YkDxEDp1rsd7tHZRQjZrbMe7 VHRkkkhQBpljUbGIrk/b7GqcSbCFgLYXMgGW3OpUqNicrHlzrilaXJ0zcVuo0/qYtkjzpp7R1NTmtcqI2eUisUzmK65h27priyGUgadG39OVQO5z ZiSSZ0JJM9d/LWr5QAjg7EqDry0quxGEgkhjvsQD8Og6V0J0jbsVhtmhVp9wD+ JrignXUR9JoUa0VoZtuO8WNq7esYS3Ywyoz2s1qwguMolGm40n XX51fdg8DgTYCYg/jKxEm5dDESI+Agc4rLcextg3zctXkurfLXALeYlCzZmVlYBgQT uQJ38htfsjxQN3EJEHLbePRmU/8AcKhXqpkRlRyXtPb/APi7zKjLba7dNvMG1QMQpDPq2kayd6Yxxi1YX+69w+ruV/7ba1puJkZ7twhYLXHYMiuB4iSAr6A6xpFdL7J8LwmIwy3LOEzz mQNcZQvgJTa2YiQdAPSapTv9hxSZyDh3ZnEY28UsLPd2bOYkwq g2k3PLc1dXPs9bBql245a4zBVFv4RpLEtqCAOYPMdRWj4ZbY8Q REMW/vAXJb0RlRzqw3IgEwTHkTJM37TccWxS2oJFpAPKbnib6ZB7VMp 3FjuMeDlXF7QW4FzBsqWwSNROWSAecbT5VDy1L4xZdbz51KkkR PNYGUjqCINIwOCN24tsGMxiSJCjdmIHIAE+1dEdoqzNXJh8Ijv 7f+Ify5VusBw43biIo1dgo9zE1Tr2Wt2wrJfNxyTA7vIPDJYgl iSfD+9K2PZiEdsTv3NprijkXYKlof6nFcfUbyRpLG4pN9y9wN5 WxyqvwWbzx0y4ayqL/wBp+dVfHwVuKh/+natJ75cx39aLs/c7tbZJku1xByP4tyzYJJ9Cx9qj8bxee/dYaguY8wDlH0FdMV5L9ysn/qo+kb+5Ddh4c2oLAEdRz/Om7mVjmCqMxkKBoM0mAOg2pN1CwMKzBQztl3yiB7Ekge9SjO6r lWTlUkMwH+KNdPLeuXqXwTMi90x5acv96wLJDMOhI+RIroLody T6fqKxXGbGTE3BETDj/OA35kj2o6V7tGLIdzQeulT+z6Tcb/CfzWq6+2lXHZS2TdbKJIUHX/EK6c3yMCT2js/g5h1WfmRp9KzHWtp2nEYdp5ldI55gaxa1n078o2E9b3sLimtX8 MR4s2RSsSTqGGUEgB9AA3metYZMOztlVSxJ0CgkmegGtb3spwO 6cVghcBQ2nQm2yHWY8TaiCFEwarL2KhLS7Lm6bFopeGEtI+ewW craWWH/AIgLCEgloylQCpnURFPP2bvN4rly7fnwlEL4hlBVpGS7cKqVkD NpqB77vCT3lxhhLJcEBrltrcs8AtMqGBgjck6iagWPtBwwVoRl ZTGUALmPOC2Wfl/KspJtq5f0PQWiPyRV/VHNW4JcuXruHw9sFmQj8Utba3lySIUwG1IAiIEes2z2BuGwbYw T/eAVVnuXx3ekMzWwgG+0EmJOhia1fZm0LmNxWLMBIYwR8OYg6ny VDNabjfHEw1jviCynKAF55tt66MM9EDhy3OXm/Pz2MhhuwLXCUxISxYhYs4YlRcZde8uFiSxB0BJ+XPKY3s6cDxW MMLyIXsBSfDbYfhuyd5JLiR4hpA0NWfFO3WIvH/mC0pgZUAGo1+MjN57xy61M+0RnexgsTacIWzI1ssU7xbiBmTMv iHwMDGsEijxdZGmlQ59o+NFnF4a6yNcCW3dFUqJuK6lQxb+DYm NdKw3E8e+KvPeuW1QuRAtyQAoA1Zt20PICncbxfG33X7y1trdt CLeRQoE5YEfEYC7mm4McvSPnXLkn2XAPcgXkjUCmlXfl8x9asR bj03j0pi+N6zTIorrtkEQDC6SABrHXSmlw8CANv6k/nUtrJ5fKmWQieVaarHq7EdrM/TlQp3KaFUGtlxIyxlAiekn6Sf6UrA9sL3D7wewiO1xcpVwSGGZ YEggrtM+lC3hngmCQSDppzj9+lLa0JiNfaTURlpdl0DE4oYu4S MO1vvcz3A5GRSZLBWkFlPKIIn3PTPswuhcLctAQLTSoHRhtr5q a5yuHBE7E9fP99ak4Pt3e4a2SzaS6b2UDvCw1BIiQf70mevKqh K5D4IfFbN4BXw93I4bNmBgjMGUkQJzDNPtO9FfvYi4yHEX+8yZ jmyxcuBtQLjTDBeWmm0ijOIa44fu2tLHiRyrMLg3yld03iQCNt d6etxzkHr+/esnNx8pFmuTDi3w0QoxLNsI71baxOiwRqRzG771n2U2rsDC27J KkNltojMCDbaSynQnNoFAMjpWr4DwhbuAuXcv4qG5l0ABhQRIt 5Z3NZW9bbNmJBJMGBlAges/X9BXROUYQ8re/qdDy3/Kvr3/Ni8xPAQmCtXVIHfADIFURIcmWQAsdxy3qqsh1Rk3DPJgcgTkB6 xmPuB0qus8f4mbbWS1s2kbKguW1bQ5gCGQhoAOk6yB6VY8NwDp bVXc3biiSWOviJaOukgVh1GRyp2Y2y+w3Ab122ncZDlPxhgHU9 4Luo3BDAjmCDI3pi92RuoJvPasr1uONfQDUmp3YCRiSWA8dtlB 6wVbn6E/7VN7YXQ+LS3MFEidhLySJ9MvyrVZv0tRblb1fmxDx/CbWGwaZCWfElPEwykqoNyAp1A0BI367aVOGsQDAB6T5nmR849a i8CwOOxKWhj7kJZc93aa0iuMkBWNwDwgnQbkgHkau8XZtopCzp vOoHnp+9a5s8lKWwJXuyo7rUgQTBA11B00j5/Wsr2j4Fdu3lNpc5yAMoKhhqxDQWkgyRoNMuu4nb99bKjKd+Zjk ZnTl/OqTDdnLWJx62b4a6l1Ga2VJTuntqMyF4IIcAmDzHnT6aXnIkvQ x17s7cTW+UsINyzqzegtIxdifQDqRWl7N8Fa3Ny3ZxAVljvbyr bV9QYS2JJnecx0Gw3rUv2ZwWBuq1q0/erJzXHDBNxosEE7+Ij0pWK46WbO0ElY3nSZA11AnlXRnzRpxQK NbsiW+ziYsPbuAtC5gFYK4Kxqo5mCdCCNap8X9jdwORbvoV/8AyIysPi5LIOizy3FSuK4Fr6lrbtauLmNtrdw2yCRIBYa5SQPk K2HB+M3hwpHu30+8K3dlwyXJbOPBJkM8EKYkyKjBOovfgaaa3R lOEdjG4XeN244vko1vIga2vj5s5kkQDoBzBnSmMd2xu4XFDFra s3AwFruh3gKs2YypkiTOpInkIFXHEeI3bsd7dLrvBCgKYImFA1 jnrvVe4EnKAN9DH6Dpy8qzeduWpCcuyNb9nuMZhiA58TML3+Z8 wf6qK5+pcfDvziD+fnUzDdtb2AD3BhS+YlScwyLbzqA2hlmO+T SNNd6hYZ89tXJ8TKrEDlmWSPbajI24RJvYqmw91Lk2rzoGzd6n ePkIYkvCg5RJJP8AmNdB4/xBbvCcMpYZmNsQG1Pdq4zAbkHLNYstmMRIIMmQQRrpUezwuznz 5SGXY52MwuVZBmYGg6a6URyummFi8TgSwGVsh0bMwBAAO0NoRv 8AOkY3hz3bovX7zPdJDE6IpjRVFtRlCjXzqwtjeJ6/03pm5YnWI9eY8v3yqFkfCYNjDgAxvz69aFzX98jFPW7En/enHsgQJEeXlRZOogXMMQAQf1qPdnoNKs7pgxUZ7Q12+um9NMCt ZJ02On0pBTrtVjet86iMo6/uKokh5B5fShT3cHoKFaWMtUuwuunMa69NADzp7DYAkDYaa8vXX 97UhLYYjMOWkCBz5cxtqal2wZCkEjnsDroBMmKzZsA4RmEbwdD O/P8ArRvhZ6aHeeY31/22p27blcq6aiTM6kc/f9KPD2YGpBnYCd+f7/rUWFDYw4CmdwdCNQdDUm9ZQW5iDyJ84E6e+nkKTevGNvLlHznb bTyqHcvEDXfyIMRtpG2tTYm6DwPafiNprtqyyrZl4F1c6tngQp nMsDziZmncE1/xm4yy7lsiDw2xyVc3iIHmTTlrDT0Aj3PWSdAY5CpWBwTETpGm/pIMcxpVyyalRO7YdqwBGhJ1n4QAdANCfF71Kt8NYn4YE9POddT J8taQmCfMSSYO3h0nyA05fWpK3MsgGfLXWNdfPzNYOzSkSMDxK xhLyXL75FVmBYg6HJc0CrPQ8uVV+M7V2sXjLtzDuWtgJlaGXxD wEQ6jfKCIJ0bWDpVZxw271vLdBcTIA8tQc3z+ZqsbGhVAHhAGk RpH0rZP9PSSzV3OKMGJZgdIjy8vlUbE8fUhlEBSOY3iZ23H75V jMRxzwy2p9vLpVLjuPknQn+XlRHE2Ckzb3eNIkwQPLTaR1mNqj 2e3dvD4izdM5UdS2UScvPnvHKub4jibE71FbEk1vDp6dsDp3Ef tOTFX7l1VNoHLCkyTAy6xpJCg6dY86YPahJ+IHzMe1czLUYumr lgTdg9zq2G7SW9w3Xn9Kq8TgLTurI7WypEjMzKVDByoUnQSAdN JjSsHbxZ61ZYPi5XfWajwXHeLCjp6Y0sAZEfM8uVT0uLtMRIkk wSY+Vc+w/HZ6Ty+X5Vc4Xi5fZo257ef5/OuaUGiaNZdtiVE5+cAjYxqI+dNW+HgElQYMSDyHmRr5fKoWBxs ggkkHc+XX5wPernhuOUaGSIOgjr+v6VnwNK2Qb3DYG3xbcwRsP nSF4dIlhMzBAgGNo0q7xbBvh158ztGkdOfvUN7hJgbEyANjG0i d9TTTG0kynu4bLJIy/0pBJjUSNI5Ea6+1WDPoR5+w2E+ulJ7oRIiZ1/WnaM5bEFkmdgN9/039qaNuZ156VMvYcAA6SdZ/KmUWduUzHr+4pkjHcxvv+dEFjcGNOVPEneJ3+W1NXrkjeDJHyp hZFuMY1HXb98qiXLQ/f8AKpTqSZHTr/Kmm0Mxr6datByRPu1CpTPOs/ShVWGxKsMAs5tenlyOtD70TGkbb6CI+VChUNmqY8WzHaG1PoI0 29BQtjMYnUEwdBy5Ann5UKFSHcn2EJGpLEmfiAHrOkf1NS14Ku U65jEb7adBt+lChSNlFMVbwISJcSsGB6a67T6eulKv8RAiVMEk iTyE65Z01+dChSJltwNWeJRGqgEH331Gh0zAfLpVfd4lqykAgz JIkkgwDMafvyoUKpIVlNxHiYiYUbbbQPPb98qzvE+LTO+vqKFC unHFMVmfxGMJqI1yaKhXUkITRg0dCmAVFR0KBgmgGoUKYD9jEl TVzguKRp7UdCs5RTEaHAcRBH5++1XWF4gSInTXnr+/KioVwzirJbLLD8TOgGsDfQakjeanvfBg7efnEA/n9KFCsZKibY8hDAyuvpB09efP3pq/hgDpA9f5UVCo7i5GUIOh22/YoPhgJyiCRP71oUKruNEe37VFxacxB9efX3oUK0QlzRE+7sRp8 t+lJeyADP1oUKobVEMqB/vRUKFaUFH/2Q==

Θεοδόσης61
15.05.2012, 17:49
είναι άνοιξη! απόβραδο.
με πνίγει η άνοιξη. μου κόβει την ανάσα. δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά.
σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.
όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα. λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν.
όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα.
λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν.
τώρα... τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί; πως να ποτιστούν τα όνειρα...
παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω κάποιες λύσεις. πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου. με φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.
-δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα επί της γης, που να υπηρετεί και να λατρεύει τόσο το εφήμερο όσο εσύ! μου είπε κάποτε ένας ....
- αμέ υπάρχει. οι πεταλούδες! του απάντησα.

αλκυονη παπαδακη «το ταξίδι που λέγαμε...»2007

fofo240292
15.05.2012, 18:06
Μη μου λες αντίο

Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια
Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Μακεδόνας


Το ταξίδι αυτό, που θα πάμε αγκαλιά
Σε πελάγη βαθιά, με οδηγό την καρδιά
Θα 'χει και βοριά, μα και νύχτες πανσέληνες
Να φωτίζουν, τη δική μας στεριά

Το ταξίδι αυτό, που θα πάμε μαζί
Σ' ότι θέλω και θες, μ' οδηγό το φιλί
Θα 'χει ενοχές, για όλα αυτά που αφήσαμε
Μα πιο τέλος δεν πονάει πολύ

Μια αγάπη δίχως αύριο, η αγάπη αυτή
Μα σε θέλω κύμα άγριο και ας πονέσω πολύ
Μια αγάπη δίχως αύριο, η αγάπη αυτή
Μα σε θέλω και ναυάγιο ας με βρουν το πρωί

Για ταξίδια που δεν ήθελες
Τι σε πιάνει και πάλι κλαις
Έλα πάμε και αντίο μη λες

Το ταξίδι αυτό που θα βγάλει ρωτάς
Θα σου πω όταν δω μέχρι που μ' αγαπάς
Μη μελαγχολείς ένα τόξο ουράνιο σχεδιάζει δρόμους
Μόνο για μας

Το ταξίδι αυτό το φοβάσαι μου λες
Μα δε ζουν τη ζωή οι ψυχές οι δειλές
Μη μου ξαναπείς για ταξίδια που χάλασες
Για παλιές αγάπες έλα μην κλαις


Κάθε φορά που λέμε αντίο ...πεθαίνω λίγο. Από μικρή δεν άντεχα τους αποχωρισμούς, κι έβρισκα - όπως βρίσκω ακόμη - τρόπους για να τους αποφύγω. Πολλές φορές θα κρυφτώ πίσω απ' το δάχτυλό μου, θα στρουθοκαμηλίσω, για να μην πω αντίο. Θα βρω χίλιες-δυό δικαιολογίες, θα μουρμουρίσω πως σίγουρα θα βρεθούμε ξανά και θα πνέει ούριος άνεμος. Όμως, οι αποχωρισμοί δεν αποφεύγουν πάντα εμένα. Με δικό τους πρόγραμμα, δικό τους χρονοδιάγραμμα, δεν έχουν καιρό για τις αδυναμίες μου.

Κάθε φορά που σ' αποχαιρετώ, έστω και για λίγες ώρες ή μέρες, αισθάνομαι μια ρωγμή να σχηματίζεται σε κάποιο βαθύτερο στρώμα της ψυχής μου. Κάτι μέσα μου αποκολλάται και μένει μετέωρο. Αποζητώ την επανάληψη, το να μπορώ να βασιστώ στη ρουτίνα της, να έχω την πεποίθηση πως κι αύριο έτσι θα 'ναι. Ακριβώς όπως νιώθει ο γιος μου για μένα: ό,τι κι αν συμβεί, θα είμαι εκεί.

Το άλλο αντίο, το μόνιμο, δε θέλω να το σκέφτομαι. Κλείνω τα μάτια και τo αφήνω στις ζαριές του Θεού. Παίζω στο νου μου σενάρια πως κανένα αντίο δεν κρατά για πάντα. Πως κάπως, κάποτε, οι άνθρωποι ξανασμίγουν. Στην ουσία όμως δεν έχω καμιά αμφιβολία πως ορισμένες απώλειες είναι σταθερές. Κι έτσι μου φαίνεται πως είναι το σωστό.

Βαριά τα πόδια μου, σέρνονται μέσα σε τέλμα κυνισμού που επιμένει η ζωή να μου επιβάλει. Να με πείσει πως τίποτε δεν πρέπει να θεωρώ δεδομένο. Αντιστέκομαι, σαν τους περισσότερους ανθρώπους. Χρειάζομαι κάποια δεδομένα. Θα 'θελα πολύ να μπορούσα να πιστέψω πως ό,τι κι αν συμβεί θα είσαι εκεί. Μια ευχή που πάει κόντρα στη λογική, στην εμπειρία, στη γνώση, στο σήμερα. Ξαναγίνομαι μωρό που φοβάται ν' απογαλακτιστεί...ή μάλλον δεν ξέρει πώς.

Γι' αυτό, κάθε φορά που λέμε αντίο... δεν απορώ που πεθαίνω λίγο.
thalassaki μου!!!
(εισιτήριο χωρίς επιστροφή...περιπλάνηση ατέρμονη...εις το επανιδείν!!!)

kath3111
15.05.2012, 23:22
Είναι από τις νύχτες που ο ύπνος μοιάζει τόσο μακρινός, τί κι αν σε λίγες ώρες θα ξημερώσει και οι στιγμές τις καθημερινότητας θα πάρουν τη θέση τους. Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου - παρέα μοναδική που ποτέ δε διαμαρτύρεται για τις ατελείωτες ώρες που μοιραζόμαστε τόσα μαζί. Στις λύπες και στις χαρές μου, στην ξεγνοιασιά και στους προβληματισμούς μου, πάντα φίλος πιστός.

Σκεφτόμουν πριν για τη δύναμη που κρύβει ο καθένας από εμάς μέσα του. Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε το μέγεθός της, ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή, πόσοι από εμάς έχουμε μετρήσει την ισχύ της; Οι δυσκολίες που παρουσιάζονται καθημερινά στη ζωή μας σίγουρα μας έχουν φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Και όταν αναμετριόμαστε μαζί του δεν μπορούμε να κρύψουμε τίποτα απολύτως, όπως όταν είμαστε γυμνοί μπροστά σε έναν καθρέφτη.

Όλοι μας έχουμε κάποιες αξίες και ιδανικά που πιστεύουμε και κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να έχουν πάντοτε τη θέση που τους αναλογεί. Υπάρχουν άνθρωποι που σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές και καταστάσεις αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν έναν συγκεκριμένο δρόμο που κατά γενική ομολογία είναι απαγορευτικός και αποτρεπτικός. Υπάρχουν εκείνοι, οι οποίοι για να περισώσουν κάποια από τα ανώτερα ιδανικά που μπορεί ο ανθρώπινος νους να συλλάβει, ακολουθούν έναν δρόμο που ούτε στον χειρότερό τους εφιάλτη δεν έχουν δει. Ακολουθούν μια συγκεκριμένη πορεία ζωής για να χαρίσουν πνοή σε όσα αξίζουν. Δεν το θέλησαν, μα δεν έχουν άλλη επιλογή.
http://2.bp.blogspot.com/_sMn_yrFWI2k/SoyeITUmF0I/AAAAAAAAAOU/cs4g8YpKGlg/s320/door.jpg

Δε ξέρω ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου και αν υπάρχουν, αν και σίγουρα θα υπάρχουν. Δε ξέρω αν πρέπει να μπαίνουν κάποια όρια σε αυτές τις περιπτώσεις που ο καθένας από εμάς παλεύει με όσα αποθέματα δύναμης του έχουν απομείνει για όσα αξίζουν σε αυτήν τη ζωή. Ίσως κάποιοι να πιστεύουν πως καλό θα ήταν, παντού και πάντα να υπάρχει η λεγόμενη διαχωριστική γραμμή, οριοθετώντας έτσι το "μπορώ" και το "πρέπει". Και όταν παραβαίνουμε τα πρέπει για τα ιδανικά και τις αξίες της ίδιας της ζωής; Όταν για να κάνεις ένα καλό αναγκάζεσαι ταυτόχρονα να πράξεις και ένα κακό, τί γίνεται; Ξέρω... αντιφατικές έννοιες, αντιφατικές καταστάσεις, μα έτσι δεν είναι η ζωή μας; Παντού δε συνυπάρχουν και οι δύο όψεις;

Τελικά υπάρχει παράδεισος; Και αν υπάρχει ποιοι βρίσκονται εκεί; Αυτοί που έζησαν και έφυγαν χωρίς να έχουν κάνει κακό σε κανέναν, ζώντας μια ζωή συμβατική καταναλώνοντας ότι περίσσευε, ή όσοι πάλεψαν για όσα πίστεψαν περισσότερο και από την ίδια τους τη ζωή ακολουθώντας μια πορεία που πολλοί μπορεί να χαρακτηρίσουν ως λανθάνουσα;

Μήπως τελικά ο παράδεισος και η κόλαση βρίσκεται εδώ; Στην καθημερινότητά μας; Κι εμείς υπάρχουμε και κινούμαστε κάπου ανάμεσα;

liaomi63
20.05.2012, 18:28
Τα επτά θαύματα του κόσμου


Διάβασα κάπου πως ζητήθηκε απο μια ομάδα μαθητών να γράψουν ποιά κατα την γνώμη τους είναι τα σημερινα επτά θαύματα του κόσμου.Παρά τις διαφωνίες οι περισσότερες γνώμες συμφωνούσαν στα παρακάτω:Οι πυραμίδες της Αιγύπτου,το Taj Mahal, τo Grand Canyon,το κανάλι του Παναμά, το Empire State Building,η Βασιλική του Αγ.Πέτρου,το σινικό τείχος..
Ενώ μάζευαν τα γραπτά,ο δάσκαλος πρόσεξε ότι μια μαθήτρια δεν είχε τελειώσει το γράψιμο.Την ρώτησε λοιπόν αν έχει πρόβλημα με την λίστα της.
Το κορίτσι απάντησε:"Ναι,έχω λίγο πρόβλημα.Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω,επειδή είναι τόσα πολλά..."
Ο δάσκαλος είπε:"Πές μας τι έχεις γράψει ,για να δούμε αν μπορούμε να σε βοηθήσουμε"
Το κορίτσι στην αρχή δίστασε αλλά μετά διάβασε:
"Πιστεύω ότι τα επτά θαύματα του κόσμου είναι:
1. Να βλέπεις...2. Να ακούς...3. Να αγγίζεις...4. Να γεύεσαι...5. Να αισθάνεσαι...6. Να γελάς...7. και Να αγαπάς.
Η ησυχία στην τάξη ήταν τέτοια που θα άκουγες και μια καρφίτσα αν έπεφτε...

Αυτά τα απλά ,τα συνηθισμένα ,και που τα παίρνουμε σάν δεδομέναείναι πραγματικά τόσο εκπληκτικά καί άξια θαυμασμού!


Ω! Κύριε, πόσο ευλογημένη είμαι με όλα αυτά τα θαυμάσια δώρα σου και δεν το έχω συνειδητοποιήσει...

antonis130
20.05.2012, 22:06
η 19 μαϊου έχει ορισθεί ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. το μάιο του 1919, με την άφιξη του κεμάλ μουσταφά στην σαμψούντα αρχίζει η δεύτερη φάση των διώξεων του ποντιακού ελληνισμού η οποία ξερίζωσε τους έλληνες ποντίους απο τα παράλια του ευξείνου πόντου όπου κατοικούσαν για 3000 χρόνια και είχαν αναπτύξει ενα σπουδαίο πολιτισμό και μια λαμπρή ιστορία. ο ίδιος ξεριζωμός συνεχίστηκε κατα μήκος της υπόλοιπης μ. ασίας εις βάρος ελλήνων και άλλων μειονοτήτων, ιδιαίτερα μετά την πυρπόληση και καταστροφή της σμύρνης.



το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό είναι και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει
το σπίτι που γεννήθηκα, ίδιο στην ίδια στράτα
στα μάτια μου όλο υψώνεται, και μ' όλα του τα νιάτα
κ.παλαμάς

liaomi63
22.05.2012, 17:43
"Το σπίτι που γεννήθηκα,κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχειό είναι και με προσκαλεί,ψυχή και με προσμένει.
Το σπίτι που γεννήθηκα,ίδιο στην ίδια στράτα,
στα μάτια μου όλο υψώνεται,και μ΄όλα του τα νιάτα.."
Κ.Παλαμάς


http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRDmX1GJdaiOT9BiDJuk9Ou0crKjVMUD loQINm9JajF78WsBm_xΑμμόχωστος


http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRphlp9e6L76xrW0qNYdnsaPj4S65DKM UATPEuYrD9vQ7A0VKe6rwΚερύνεια

fofo240292
22.05.2012, 18:49
"ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ " του Οδυσσέα Ελύτη
Για πολλούς, Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη είναι ένα από τα πιο ερωτικά ποιήματα που έχουν γραφτεί ποτέ.

Άμεσο, συγκινητικό, βαθιά τρυφερό και ερωτικό, το Μονόγραμμα είναι ένα από αυτά τα ποιήματα που κάθε φορά έχουν κάτι καινούριο να πούν, κάτι νέο να μας δείξουν. Αν το διαβάσετε σε διαφορετικές εποχές, ανάλογα με την ψυχική και συναισθηματική σας διάθεση θα σας αγγίξει διαφορετικά.
Το Μονόγραμμα το έγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης κατά τη διαμονή του στο Παρίσι (1969-1971). Το ποίημα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά την Άνοιξη του 1971 στις Βρυξέλλες σε χειρόγραφη μορφή. Στην Ελλάδα τυπώθηκε το φθινόπωρο του 1972.

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης & Ιουλίτα Ηλιοπούλου ( Ντουέτο )


Θά πενθώ πάντα -- μ'ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.
Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ'άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή"
Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν'ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ'τίς ξερολιθιές,πίσω άπ'τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σου
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.
Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ'αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σου μές στ'αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγερά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουνε

Ακουστά σ'έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ'αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ'αγαπώ καί σ'αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν'αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο
Δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ'ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

ΝΑ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

ΙV.
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ'ακούς;
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ'ακούς;
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ'ακούς;
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ'ακούς;
Είμ'εγώ,μ'ακούς;
Σ'αγαπώ,μ'ακούς;
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ'ακούς;
Πού μ'αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ'ακούς;

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ'τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά'ρθει μέρα,μ'ακούς;
Νά μάς θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν πετρώματα,μ'ακούς;
Νά γυαλίσει επάνω τους η απονιά,μ'ακούς;
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ'ακούς;
Τά μικρά μου βότσαλα μετρώ,μ'ακούς;
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ'ακούς;
Όπου κάποτε οι φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ'ακούς;
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ'ακούς;
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί,μ'ακούς;

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς;
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς;
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς;
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς;

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ'ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ'ακούς;
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από μόνο θέλημα τής αγάπης,μ'ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ'ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει- ακούς;
ποιος γυρευει τον αλλο,ποιος φωναζει-
ακούς;
Είμ'εγώ πού φωνάζω κι είμ'εγώ πού κλαίω,μ'ακούς;
Σ'αγαπώ,σ'αγαπώ,μ'ακούς;

V.
Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ'αντάρτες απόμαχους
Από τί νά'ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά'ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ'αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ'όλο τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς

Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ'άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή
Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα μ'όλα της τά βοτάνια
Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.
Έχω δεί πολλά καί η γή μές απ'τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ'έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν'ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ'άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί για τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ'εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ'ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.
Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ'άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΜΙΣΗ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ
ΚΑΙ ΜΙΣΗ ΝΑ ΣΕ ΚΛΑΙΩ ΜΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ...

(35 χρόνια αυτό το ποίημα είναι η προσευχή μου...)

Φανή(liaomi63) σ ευχαριστώ που με ταξίδεψες...στον χρόνο που με γέννησε...στον τόπο που με έθαψε...στην Ελλάδια γη των παιδικών ονείρων μου...

.mariapap.
23.05.2012, 12:53
τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια
τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

liaomi63
23.05.2012, 13:18
Λένε πως η παιδική ψυχή μοιάζει με άγραφο βιβλίο με λευκές σελίδες, που εμείς οι μεγάλοι γράφουμε μέσα του..


Ήταν 20 Ιουλίου πρωί,και το μικρό παιδάκι, που το λεξιλόγιο του,είχε γραμμένες τις λέξεις:Παίζουμε;..δεν παίζω μαζί σου..Μαμά..μπαμπά..γελώ..Θέλω ..σχολείο..,άκουσε τους μεγάλους να φωνάζουν:πόλεμος!
Σε λίγες ώρες έμαθε κι άλλες λέξεις που ποτέ δεν είχε ακούσει:
Τουρκική εισβολή,βόμβες ναπάλμ,καταφύγιο,βομβαρδισ μοί..
Κι όταν το χωριό γέμισε με κάθε λογής οχήματα γεμάτα κόσμο τρομοκρατημένο,έμαθε και την λέξη:πρόσφυγεςσκοτωμοί,βια σμοί..
Μα τα γεγονότα έτρεχαν!Οι μεγάλοι του κόσμου, ήθελαν τα παιδιά να μορφωθούν γρήγορα,να μάθουν νέες λέξεις..Και σύντομα πήρε κι αυτό με τους γονείς του τον δρόμο της προσφυγιάς..

Στριμωγμένο μέσα στο αυτοκίνητο,μαζί με άλλους,καθισμένο πάνω σε ένα πάπλωμα(το μόνο περιουσιακό στοιχείο που πρόλαβε ο πατέρας πάνω στον πανικό του να παρει,φωνάζοντας:"φεύγουμε!Θα μας σκοτώσουν οι Τούρκοι"!),έμαθε τις
λέξεις:Τρόμος,αγωνία, δρόμος προς το άγνωστο..

Ευτυχώς οι επόμενες μέρες ήταν καλύτερες.Στο ξένο χωριό που κατέφυγαν,ήταν από τους πιό τυχερούς ,αφού δεν χρειάστηκε να ζήσει σε αντίσκηνο(νέα λέξη)όπως η υπόλοιποι πρόσφυγες,ούτε σε προσφυγικό καταυλισμό(Πόλη με αντίσκηνα), αλλά έζησε μέσα σε ένα μεγάλο εγκαταλειμμένο σπίτι,μαζί με άλλες 4 οικογένειες, σύνολο ψυχών:24 άτομα!
Τι κι αν τα φίδια είχαν κάνει κατοικητήριο τους αυτό το πλινθόκτιστο ερείπιο;Είχανε μια σκέπη πάνω από το κεφάλι τους!


Το μικρό παιδάκι έμαθε και την λέξη:αγνοούμενος..
Έμαθε να κάθεται με τις ώρες κοντά στο ραδιόφωνο για να ακούει τα ονόματα των επιζώντων που ανακοίνωνε συνέχεια ο Ερυθρός Σταυρός,για να μάθουν που βρίσκεται η υπόλοιπη οικογένεια..
Το λεξιλόγιο του πλούτισε ακόμη πιο πολύ ,την μέρα που ένοιωσε τι σημαίνει η λέξη πεινώ..
Εκείνη την ημέρα ,ο πατέρας αναγκάστηκε να πουλήσει το πιο αγαπημένο του αντικείμενο,(Τα πανάκριβα κιάλια του)που είχε αγοράσει από την Ιταλία και που τυχαία είχαν ξεμείνει στο αυτοκίνητο.
Θυμάται πως είχε πάει μαζί με τον πατέρα σε ένα παλιατζίδικο και ο αγοραστής τα αγόρασε όσο η αξία του ψωμιού μιας ημέρας..Βγαίνοντας συνάντησαν κάποιον που είπε στον πατέρα:"Σε παρακαλώ, έχω 7 παιδιά και είναι από τα χθες νηστικά και κλαίνε.."Ο πατέρας του έδωσε τα μισά από τα χρήματα του!


Ω!Ναι!Και ήρθαν οι μέρες που έμαθε με τον πιο ταπεινωτικό τρόπο τις λέξεις: συσσίτιο, διανομή ρούχων και τόσα άλλα..
Περνούν τα χρόνια,τα παιδιά μεγαλώνουν,το λεξιλόγιο τους γίνεται όλο και πιο πλούσιο,μα εγώ για ένα είμαι σίγουρη:Πως οι λέξεις που ο άνθρωπος μαθαίνει στην τρυφερή παιδική του ηλικία,παραμένουν ανεξίτηλες,και ποτέ ,μα ποτέ δεν ξεχνιούνται και δεν χάνουν το νόημα και την ένταση τους!


Μακάρι εμείς οι μεγάλοι να φροντίζουμε,και να αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία,που θα μαθαίνει τα παιδιά μας,όμορφες,χαρούμενες και ελπιδοφόρεςλέξεις!


υγ:Αφιερωμένο σε όσους δεν θέλουν να ξεχνούν, γιατί η ιστορία μας είναι το μέλλον της ζωής μας.



http://2.bp.blogspot.com/-UeYewAsh5PA/TilPmWfW1CI/AAAAAAAADV8/GPIkrPjtVpA/s400/1_1.jpg

victoriap99
23.05.2012, 14:39
Τέσσερα κεριά έλιωναν αργά αργά.
Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους..
Το πρώτο έλεγε: "Εγώ είμαι η Υπομονή''.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δε μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!"
Κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Το δεύτερο είπε: "Εγώ είμαι η Πίστη''.

Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα,

κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο.

Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα ελαφρύ αεράκι

φύσηξε πάνω του και το έσβησε..

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:

"Εγώ είμαι η Αγάπη''.

Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο.

Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι.

Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο.

Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει..

Ξαφνικά, ένα μικρό παιδί μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά.

Φοβισμένο από το μισοσκόταδο,

είπε: Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα,

γιατί εγώ φοβάμαι το σκοτάδι! Και ξέσπασε σε δάκρυα..

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια: Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις.
"Εγώ είμαι η Ελπίδα''.

Όσο θα είμαι αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά.

Με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μικρούλι πήρε το κερί της ελπίδας,

και άναψε ξανά όλα τα άλλα..

liaomi63
24.05.2012, 08:19
Τι είναι η ζωή;;

Στράτα στρωτή ανθοπέταλα,γι΄ανέμελο διαβάτη;
Μην είναι τάχα μια στιγμή,με φως όλη γεμάτη;
Να ναι του πόνου το γιορτάσι
μέσα στη νύχτια σιωπή;
Γιά της χαράς ξεφάντωμα
που στροβιλίζεται όλη η γη;
Είναι δρολάπι; Καταιγίδα;
Γιά ξαστεριά,μ΄ήλιους χρυσούς;

Και μιά φωνή αποκρίθη:


-"Είναι η ζωή παλαίστρα για τους δυνατούς!"





ΥΓ:Αντιγραφή. ( Δυστυχώς δεν θυμάμαι τον ποιητή)

fofo240292
24.05.2012, 09:09
[Κυκλοφόρησε, μέσω e-mails, το ακόλουθο κείμενο, που αποδίδεται στον Pario de Parandrade Rosigna, ποιητή από τη Βραζιλία. Ανεξαρτήτως της πηγής, το κείμενο είναι αξιόλογο!...]

“Για το υπόλοιπο της ζωής μου…”

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Καλημέρα σε όλους

.mariapap.
24.05.2012, 10:53
ΣΚΥΦΤΟΣ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ
Από τη συλλογή "20 Poemas de amor y una cancion deseperada"σε μετάφραση Τάκη Βαρβιτσιώτηστο "Πάμπλο Νερούδα - Ποιήματα", έκδοση Νεφέλη 1982
Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου θλιμμέναστα ωκεάνια μάτια σου.Εκεί αποσύρεται και φλέγεται μέσα στην πιο ψηλή φωτιάη μοναξιά μου που τινάζει τα χέρια της σα ναυαγός.Κάνω σινιάλα κόκκινα στα μάτια σου που απουσιάζουνκαι κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια ενός φάρου.Μόνο σκοτάδια κρύβεις μέσα σου, γυναίκα μακρινή, δική μουκι από το βλέμμα σου αναδύεται καμιά φορά η ακτή του τρόμου.Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου τα θλιμμένασ' αυτή τη θάλασσα που αναταράζει τα ωκεάνεια μάτια σου.Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέριαπου σπινθηρίζουν όπως η ψυχή μου όταν σ' αγαπώ.Καλπάζει η νύχτα στη φοράδα της τη σκοτεινήσκορπίζοντας γαλάζια στάχυα πάνω στους αγρο

Θεοδόσης61
24.05.2012, 11:40
Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά.

Είδα τον πόλεμο φάτσα, τη φυλή και τη ράτσα
προδομένη από μέσα απ΄τους πιο πατριώτες
να 'χουν τη μάνα μου αιχμάλωτη με το όπλο στο στόμα
τα παιδιά τους στολίζουν σήμερα τη Βουλή.
Κάτω από ένα τραπέζι, το θυμάμαι σαν τώρα,
με μια κούπα σταφύλι στου βομβαρδισμού την ώρα
είδα αλεξίπτωτα χίλια στον ουρανό σαν λεκέδες
μου μιλούσε ο πατέρας μου να μη φοβηθώ.
"Κοίταξε τι ωραία που πέφτουν,
τι ωραία που πέφτουν....".

Είδα γονείς ορφανούς, ο ένας παππούς απ'τη Σμύρνη
στη Δράμα πρόσφυγας πήγε να βρει βουλγάρικη σφαίρα
κι ο άλλος Κύπριος φυγάς στο μαύρο τότε Λονδίνο
στα 27 του στα δύο τον κόψανε οι Ναζί.
Είδα μισή Λευκωσία, βουλιαγμένη Σερβία
στο Βελιγράδι ένα φάντασμα σ'άδειο ξενοδοχείο
αμερικάνικες βόμβες και εγώ να κοιμάμαι
αύριο θα τραγουδάνε στης πλατείας τη γιορτή.
Είδα κομμάτια το κρέας μες στα μπάζα μιας πόλης
είδα τα χέρια, τα πόδια, πεταμένα στη γη.
Είδα να τρέχουν στο δρόμο με τα παιδιά τους στον ώμο
κι εγώ τουρίστας με βίντεο και φωτογραφική.

Εδώ στην άσχημη πόλη που απ'την ανάγκη κρατιέται
ένας λαός ρημαγμένος μετάλλια ντόπα ζητάει
Ολυμπιάδες
κι η χώρα ένα γραφείο τελετών.
Θα σου ζητήσω συγγνώμη που σε μεγάλωσα εδώ.
Τους είχα δει να γελάνε οι μπάτσοι
κι απ'την Ομόνοια να πετάν' δακρυγόνα στο πυροσβεστικό
στο παράθυρο εικόνισμα άνθρωποι σαν λαμπάδες
και τα κανάλια αλλού να γυρνούν το φακό.
Και είδα ξεριζωμένους να περνούν τη γραμμή
για μια πόρνη φτηνή ή για καζίνο και πούρα.
Έτσι κι αλλιώς μπερδεμένη η πίστη μας,η καημένη,
ο Σολωμός με Armani και την καρδιά ανοιχτή.

Δεν θέλω ο εαυτός μου να 'ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν, θα 'ταν αγέννητη η γη
δε με τρομάζει το τέρας ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου.
Με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις,ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα Του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
προσεύχεσαι και σκοτώνεις
τραυλίζεις ύμνους οργής
Έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο.
Κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Μουσικη/Στιχοι Αλκινοος Ιωαννιδης δισκος "Νεροποντη"2009

liaomi63
24.05.2012, 11:43
Μην πεις ποτέ σου:"Είναι αργά!"
κι αν χαμηλά έχεις πέσει,
κι αν λύπη τώρα σε τρυγά
κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά
κι έρημος έχεις μείνει,
μην πεις ποτέ σου:"Είναι αργά!"
-τ΄ακούς;;..ότι κι αν γίνει!...


(Αντώνης Σαμαράκης)

o-thrax
25.05.2012, 00:44
ενα ποιημα που εγραψα πριν καιρο για το παιχνιδι το φαρμεραμα...

λυπάμαι μα και θλίβομαι
χρονιάρες τέτοιες μέρες
πολέμους μα και φίμωτρο
δεν θέλω ούτε με σφαίρες

παιχνίδι είναι της χαράς
το παίζω με μανία
λεύθερες ώρες γέμισα
να νιώθω αγαλλία

η αγαλλια χάθηκε
και θα χαθούν κι φιλοι
με λίγη τύχη θα τους βρω
το τυχερό τριφύλλι

πάρτε πετράδια 'πο την γη
και βάλτε τα στην τσέπη
πότε να μην σας χάσουμε
εδώ έχετε σκέπη

έχετε αγάπη στην καρδιά
και στην Ελευθερία
που έχει μάτια γαλανά
και όμορφα μαλλία

πατάτε πάνω σε καρφιά
για μια κάκια κυρία
που είναι απ' την ξενιτιά
θα 'ρθει πανωλεθρία

του λόγου κρίση έχετε
σας πάω με μανία
τα ίδια λέω εξ' αρχής
μακράν παλινωδία

αισθήματα έχω στην καρδιά
και στην ψυχή βαλμένα
αφήστε με τον άμοιρο
τα λόγια μου γραμμένα

το scripta manent μένουνε
και γραφουν ιστορια
κάνεις δεν τα πολέμησε
εκτός απ' την θ................α

συγνώμη άμα έγραψα, εδώ
καμιά βλακεία
μα ξέρω όλοι συγχωρούν,
την ποιητική αδεία!!!

γραφω,θα γραφω ποιήματα μέσα στην κοινωνια
κακοί ανθρώποι έκαψαν κάποτε όλα μας τα βιβλία
(βιβλίο ΦΑΡΕΝΑΪΤ 451)

https://encrypted-tbn2.google.com/images?q=tbn:ANd9GcQ4w222bZvtkCFKfHwqlz2ZbNyYbr0Ap IAXc4eIOzPQsChqweGC

Νικόλας_ομονοια
25.05.2012, 01:16
αυτο το ειχα γραψει απο μονος μου δεν ξερω αν σας φανει καλο η οχι ειμαι λιγο μικρος για να γραφω τετοια αλλα ελπιζω να σας φανει καλο

η ζωη δεν ειναι γεματη με ροδοπεταλα
εσυ μοναχος παλευεις μεσα σ'αυτο το πυκνο δασος
εσυ μοναχος λησμονας απο πονο και κουραση
ελπιζοντας για μια στιγμη ευτυχισμενης ζωης
μα ποτε θα συναντησεις αυτην τη στιγμη???
που ονειρευοσουν καθε μερα καθε στιγμη καθε ωρα

.mariapap.
25.05.2012, 07:48
από ωδές θαμμένοι
σφετερισμένοι -
συχνά τους βλέπω να σκουπίζουν
τις αλέες που συνήθιζα να ατενίζω
με δεμένα μάτια -
αλλά τώρα πρέπει να σωπάσω ξανά
και ίσως αποδειχθεί λάθος εκείνος ο
χρησμός που μιλούσε για κάτι που έδειξε
η τηλεόραση -
δέντρα που μίλησαν στον ύπνο τους
με το όνειρο της περιέργειας της φωνής τους.
μακριά από πόλεις που γνώρισα
από ανέκφραστα λατομεία
που το φεγγάρι χάραζε τη μορφή ενός
βούδδα
η σιωπή,
εμφανίζεται σαν σχοινοβάτης
κι από κάτω τεράστιοι κορμοί
των δέντρων του θανάτου ανθίζουν
με κάθε κίνηση.
πίνω λοιπόν απ' το ποτήρι σου
οπως ο νεκρός απ' την ψυχή σου.

fofo240292
25.05.2012, 07:58
Κ.Π.Καβάφης

Μελαγχολία του Ιάσωνος Κλεάνδρου· ποιητού εν Kομμαγηνή· 595 μ.X.

Το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου
είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.
Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάπως ξέρεις από φάρμακα·
νάρκης του άλγους δοκιμές, εν Φαντασία και Λόγω.

Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.—
Τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε —για λίγο— να μη νοιώθεται η πληγή.


Το ποίημα ανήκει στα λεγόμενα «ψευδοϊστορικά» του Καβάφη. Ο Ιάσων Κλέανδρος είναι πρόσωπο φανταστικό, πλαστό. Στην πραγματικότητα όμως λειτουργεί σαν προσωπείο του ίδιου του ποιητή. Ο ρόλος του τίτλου είναι να πείσει τους αναγνώστες ότι αυτός που μιλάει σε α’ πρόσωπο δεν είναι ο ίδιος ο Καβάφης αλλά κάποιος άλλος. Για το λόγο αυτό παραθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα διαβεβαιώσουν τον αναγνώστη ότι πρόκειται για υπαρκτό ποιητή του παρελθόντος. Ο διαχωρισμός όμως των δύο προσώπων περιορίζεται στον τίτλο, κι έτσι η ταύτιση των δύο ποιητών γίνεται αναπόφευκτη. Ο Καβάφης θέλει να διαχωρίσει τον εαυτό του από τον Ιάσονα Κλέανδρο έτσι ώστε το ποίημα να μη θεωρηθεί ως έκφραση του ατομικού δράματος που βιώνει ο ποιητής. Αντίθετα, στόχος του είναι να περιγράψει πιο αντικειμενικά το πρόβλημα κι ο αναγνώστης να εκλάβει τον πόνο των γηρατειών ως ένα διαχρονικό θλιβερό συναίσθημα.

Η επίδραση που ασκεί η φθορά του χρόνου, τα γηρατειά, στο σώμα, τη μορφή και την ψυχή του ποιητή είναι καταλυτική. Ως λάτρης του ωραίου ο ποιτής σπαράζει από την ασχήμεια που συνεπάγονται τα γηρατειά στο πρόσωπο (ρυτίδες) και στο σώμα του (απώλεια της νεανικής αλκής). Η λέξη «μορφή» παραπέμπει μάλλον στο πρόσωπο, όπου είναι πιο φανερή η φθορά του χρόνου, χωρίς να αποκλείεται η αναφορά και στην ψυχική μορφολογία. Το προσωπικό δράμα του ποιητή εκφράζεται απόλυτα με τη φράση «είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι», που σημαίνει ότι η πληγή είναι φρικτή λόγω της σωματικής φθοράς, αλλά και εξαιτίας της ψυχικής φθοράς (ανασφάλεια, μοναξιά, μελαγχολία) που επιφέρει ο χρόνος. Ο ποιητής δηλώνει την αδυναμία του να παρηγορηθεί ή να υπομείνει. Δεν μπορεί να δεχτεί παθητικά και χωρίς διαμαρτυρία την κατάσταση, και ζητά κάποιο φάρμακο, κάποια θεραπεία.

Έτσι προσφεύγει στην τέχνη της ποίησης. Ζητά από τα φάρμακα της ποίησης, που είναι η Φαντασία και ο Λόγος (προσωποποίηση), να του απαλύνουν την φρικτή πληγή. Επικαλείται τη Φαντασία γιατί απ’ αυτήν γεννιέται και πλάθεται η έμπνευση για την ποιητική δημιουργία, γιατί εδώ κυριαρχεί απόλυτη ελευθερία ως προϋπόθεση της ποιητικής σύνθεσης. Μέσα από τη φαντασία επιτυγχάνεται η απόδραση από τη σκληρή πραγματικότητα. Μέσω αυτής γίνεται η επιστροφή στο παρελθόν. Ο Λόγος εδώ είναι η γλώσσα, οι λέξεις μέσα από τις οποίες ενσαρκώνεται το ποίημα και αποκτά επικοινωνιακό περιεχόμενο. Έτσι εκφράζεται η ποιητική δημιουργία. Λόγος όμως είναι και η λογική διεργασία μέσα από την οποία οικοδομείται η ποιητική έμπνευση και το ποίημα τελειοποιείται. Απέναντι λοιπόν στη φθορά ο ποιητής αντιπαρατάσσει την ποίηση.

Η εναπόθεση των ελπίδων του Ιάσωνος στην ποίηση αποτελεί «δοκιμές νάρκης του άλγους». Αναγνωρίζεται λοιπόν ότι η ποίηση και τα φάρμακά της αποτελούν πρόσκαιρο καταφύγιο, μερική λύτρωση του δράματος του ποιητή, όχι ριζική αντιμετώπισή του. Την ικανοποίηση που φέρει κάθε φορά η ποιητική δημιουργία την ακολουθεί η επαναφορά στην πραγματικότητα και την αλήθεια. Η διαπίστωση αυτή αποτελεί τραγικότητα της αυτογνωσίας του ποιητή. Γνωρίζει την αλήθεια, ότι η διαδικασία της φθοράς είναι αναπόφευκτη, και δεν καλλιεργεί ψευδαισθήσεις.


Καλημέρα σε όλους


Υ.Γ. Εύχομαι καλή και δημιουργική "επάνοδο" στον δημιουργό-εμπνευστή του θέματος, τον συναγρότη o-thrax, και... σ ευχαριστώ για την φιλοξενία σου σ αυτή την όμορφη πνευματική γωνιά που βρίσκει "καταφύγιο" η ψυχή μου...

liaomi63
25.05.2012, 10:24
Έως τα δεκαπέντε μου χρόνια ,έπαιζα.
Έως τα εικοσιπέντε μου, αγάπησα.
Έως τα τριανταπέντε μου, πολέμησα.
Έως τα πενήντα μου,κέρδισα .
Τώρα, αρχίζω να μαθαίνω!!.
(άγγελμα της ημέρας1998)


Η ζωή μας,είναι ένα μεγάλο μυστήριο και μια ασύλληπτη ευλογία.
Πόλεμοι,κρίση ,ανέχεια,αρρώστιες,αδικίες, ψευτιά...Ναι!Είναι ΚΑΙ όλα αυτά!Μα αν αφήνουμε τον χρόνο μας να περνά μεμψιμοιρώντας,θρηνώντας για μία ζωή που ονειρευτήκαμε,και δεν ελπίζουμε να ζήσουμε ποτέ...τότε είμαστε ζωντανοί νεκροί..

"Να ταξιδεύεις με ελπίδα,είναι καλύτερο,παρά να πιάνεις λιμάνι",λέει ο Στήβενσον.

Δυστυχώς για μένα,παραμένω αθεράπευτα ρομαντική.Πιστεύω πως αν κάθε άνθρωπος ξεκινούσε από τον εαυτό του πρώτα,αν ο καθένας μας γινόταν καλύτερος σε ήθος,τότε και η κοινωνία μας θα γινόταν καλύτερη,πιο ανθρώπινη.

Μα εμείς περιμένουμε να αλλάξει η ζωή μας,χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα μπροστά.Φεύγει η ζωή μας,περνούν τα χρόνια και εμείς περιμένουμε οι άλλοι να αλλάξουν,οι άλλοι να κάνουν το πρώτο βήμα...αλήθεια,τι κρίμα!!

"Ρώτησα αυτόν,που ξέρει.
Ακουσα αυτόν,που λέει.
Θαύμασα αυτόν,που πείθει.
Ζήλεψα αυτόν,που έχει.
Τίμησα αυτόν, που δίδει.
Ακολούθησα αυτόν, που ΕΙΝΑΙ!"
(Κων/νος Κούρκουλας)

kath3111
25.05.2012, 13:22
''ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ"
Ερωτήθηκε κάποτε ένας σοφός: ποια είναι εκείνα τα μάτια που βλέπουν καλύτερα; Τα σκουρόχρωμα ή τα γαλανά; Των ανδρών ή των γυναικών; Των ανθρώπων ή μήπως τα μάτια των ζώων; Και ο σοφός αποκρίθηκε: τα μάτια που βλέπουν καλύτερα είναι αυτά των φθονερών γιατί βλέπουν από απόσταση, βλέπουν και την παραμικρή λεπτομέρεια, βλέπουν ακόμη και όσα δεν υπάρχουν. Ένα μόνο πράγμα δεν βλέπουν, το καλό. Και όταν το εντοπίσουν, τότε γεμίζουν δάκρυα και σφαλίζουν για να μην το βλέπουν.

Αν θελήσουμε να δώσουμε έναν πρόχειρο ορισμό για το τι είναι ο φθόνος, θα λέγαμε πως είναι η λύπη, η πικρία, η μειονεξία για την προκοπή, την υπεροχή, τα τάλαντα, τα αγαθά του πλησίον. Φθόνος είναι και η χαιρεκακία για τη δυστυχία και τους πειρασμούς των συνανθρώπων μας. Ο υλικός πλούτος, η διακεκριμένη θέση στην κοινωνική διαστρωμάτωση, η σωματική διάπλαση και ωραιότητα, η πνευματική συγκρότηση, η βαρύτητα μιας άρτιας προσωπικότητας, οι υψηλότερες κατακτήσεις, οι επιτυχίες και τόσα άλλα γίνονται αφορμές να προκληθεί στην καρδιά του φθονερού αβάσταχτος πόνος.

Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του και διέκρινε δύο ψυχολογικούς τύπους ανθρώπων που είναι υπόδουλοι στο φοβερό πάθος του φθόνου: (α) του φιλόδοξους, γιατί δεν υποφέρουν να τους ξεπερνούν σε φήμη, δόξα, αρετές και (β)τους μικρόψυχους και ανικανοποίητους, διότι όσα αγαθά κι αν διαθέτουν, πάντα τα ξένα τους φαίνονται καλύτερα, μεγαλύτερα, ελκυστικότερα.

Στις μέρες μας βέβαια εγώ θα έλεγα ότι υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων: (α) αυτοί που θεωρούν κάποιον ότι είναι «καλύτερος» από αυτούς (π.χ. πιο ήρεμος στη ζωή του, πιο ευκατάστατος, πιο κατασταλαγμένος, με περισσότερα προσόντα από επαγγελματικής άποψης, καλύτερες σπουδές κλπ) και κοιτούν να τον «μοιάσουν», υποκινούνται από τον θαυμασμό ή και τη «ζήλεια» τους και ίσως και από τον εγωισμό τους (αυτός μπορεί, εγώ δεν μπορώ; ) και προσπαθούν να αυτοβελτιωθούν. Εδώ θα πρέπει να εισάγουμε την έννοια της άμιλλας που είναι η τάση να φτάσει κανένας τον άλλον, που τον θαυμάζει, ή και να τον ξεπεράσει, χωρίς να αισθάνεται φθόνο, αν ο άλλος τον ξεπερνάει σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Ο δεύτερος τύπος ανθρώπων είναι αυτοί που ενώ θεωρούν κάποιους «καλύτερους» αλλά δεν θέλουν να το παραδεχθούν και προσπαθούν με κάθε τρόπο να τους μειώσουν αντί να βελτιωθούν οι ίδιοι, υποκινούμενοι από την μικρότητά τους και τα ψυχολογικά τους συμπλέγματα και ιδίως από την αλαζονεία τους ..

Τώρα γιατί το χέρι θα πρέπει να φθονεί το πόδι επειδή είναι μακρύτερο αυτό χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης! Οι άνθρωποι θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλοι είμαστε μέρη του Όλου, σταγόνες του ίδιου ωκεανού με διαφορετικό ίσως σχήμα, όργανα του ίδιου οργανισμού με διαφορετική λειτουργία. Έχουμε την ψυχή μας και το πνεύμα μας που μας δόθηκαν από τον Θεό και θα πρέπει να τα εξελίξουμε, αλλά και τα ιδιαίτερα οργανικά και βιολογικά χαρακτηριστικά μας όπως τις ιδιαίτερες κλίσεις μας και γνωρίσματα καθώς και τα διάφορα κοινωνικά μας χαρακτηριστικά που κάποια τα κληρονομούμε και κάποια τα αναπτύσσουμε μόνοι μας στο βαθμό που ο καθένας μας αξιοποιεί τον συνδυασμό των χαρακτηριστικών του (κλίσεις, γνώσεις, εμπειρίες) και του περιβάλλοντός του (εκμετάλλευση ευκαιριών, αποφυγή απειλών).

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία πιστεύω ότι είναι η ενδοσκόπηση, είναι ένας τρόπος για να μπορέσουμε να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και να ξεφύγουμε από τον σκόπελο του να φθονούμε τον συνάνθρωπό μας. Αν τον δούμε σαν διαφορετική έκφραση του Θεού, διαφορετικό όργανο του ίδιου οργανισμού τότε θα τον αγαπήσουμε και θα πετύχουμε το «ΦΘΟΝΕΙ ΜΗΔΕΝΙ» (Κανέναν μην φθονούμε ή ζηλεύουμε).

antonis130
25.05.2012, 19:06
ήταν κάποτε ένας γιατρός.
μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη
γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε.
σταμάτησε και την ρώτησε:
«πάλι εδώ; τι ήρθες να κάνεις;»
και η πανούκλα απάντησε: «είναι η σειρά μου».
«πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.
«λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.
μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για
την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης
αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε
«μου είπες ψεματα», της είπε. «είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους
και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».
κι εκείνη απάντησε: «δεν είπα ψεματα. εγώ πήρα χίλιους. τους
υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση,
την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο
ουρανός στα κεφάλια μας.
ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής
χειραγώγησης. το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση
στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.
η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.
αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.
έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια
επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά
συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την
επιθυμία.
ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.
το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. η ζωή είναι όμορφη επειδή
είναι ανασφαλής. η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας.
η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. δεν είναι δεδομένη. η ζωή
είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να
χαθεί.
αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. δεν θα
μπορέσουμε να την απολαύσουμε.

στο τέλος όλα θα είναι καλά. κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως
το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

κάποτε, συνηθίζαμε να λέμε "έχει ο θεός". τώρα πια το ξεχάσαμε. πιστέψαμε ότι δεν τον έχουμε ανάγκη πλέον αφού χρησιμοποιούμε την "αλάνθαστη" λογική μας. και το μόνο που κερδίσαμε είναι ο φόβος, το άγχος και η κατάθλιψη...

liaomi63
25.05.2012, 21:21
"Είναι σκληρό το να αποτύχεις.Αλλά είναι πιο σκληρό το να μην δοκιμάσεις να πετύχεις.."
(Ρούσβελτ)

"Δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ελαττώματα.
Οι καλύτεροι είναι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα.
Και η τρίχα...έχει την σκιά της!"

Η πύλη του Χριστιανισμού είναι στενή,όπως κάθε "έξοδος κινδύνου"

Καλύτερα θα πετύχεις κάτι με το χαμόγελο, παρά...με το σπαθί σου"
(Σαίξπηρ)

"Σεβασμός χωρίς ευγένεια είναι ενοχλητικός.
Θάρρος χωρίς ευγένεια είναι θράσος.
Ειλικρίνεια χωρίς ευγένεια είναι αγένεια."

"Το ρυάκι χάνει το τραγούδι του, όταν του αφαιρέσεις τους βράχους !!"


http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSFREP5P9IDFar8dDeaCiNYOL0lcwfEW aPRKxeI4U-bWwB6K4LY3ZjcL3NJ



Καληνύχτα και καλό Σαββατοκυρίακο σε όλους μας!

.mariapap.
26.05.2012, 08:45
κοίτα πως χάνονται οι δρόμοι
μες τους ανθρώπους...
τα περίπτερα πως κρυώνουνε
απ΄τις βρεγμένες εφημερίδες
ο ουρανός
πως τρυπιέται στα καλώδια
και το τέλος της θάλασσας
από το βάρος των πλοίων
πόσο λυπημένες είναι οι ξεχασμένες ομπρέλες
στο τελευταίο δρομολόγιο
και το λάθος εκείνου που κατέβηκε
στην πιό πρίν στάση
τα αφημένα ρούχα στο καθαριστήριο
και τη ντροπή σου
ύστερα από δύο χρόνια που βρήκες λεφτά
πως να τα ζητήσεις
πως τσούκου τσούκου
αργά μεθοδικά
μας αλλοιώνουνε
να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή
από το στύλ της καρέκλας................................ κατερινα γωγου....καλημερα σε ολουσ

Θεοδόσης61
27.05.2012, 16:06
Ο φόβος, που μας έχουν ενσταλάξει τεχνητά, μας έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παθητικότητα, που μας κατάντησε «πολίτες του καναπέ». Δεν υπάρχει πλέον διάθεση για ελευθερία, δημιουργία, επανάσταση. Αφήσαμε προ καιρού τα οδοφράγματα και τις διαδηλώσεις και πιάσαμε τις παντόφλες και τα τηλεκοντρόλ. Το τηλεκοντρόλ μας πάντρεψε με τον καναπέ και το ζάπινγκ έγινε αντανακλαστικό της παραίτησης μας από την πρωτοτυπία του ζειν. Καθόλου παράξενο λοιπόν που λατρεύουμε τις τρομακτικές ταινίες, το ρίγος του κινηματογραφικού φόβου, ενώ οι ίδιοι βρισκόμαστε ασφαλείς στη θαλπωρή του σαλονιού μας. «Υποκύπτουμε στην άνεση του τρόμου κι αυτός ο ελεγχόμενος τρόμος μας βοηθά να κατανικούμε τους συνηθισμένους φόβους μας», παραδέχεται ο Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ. Μόνον μια επαρκή δόση κινηματογραφικής φρίκης ή ενός καλογραμμένου βιβλίου τρόμου μπορεί να εξορκίσει τους «δαίμονες» που ξεπηδούν μέσα από την καθημερινότητα μας κι εδράζονται στην απάθεια και στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας μας.
Οι ανεξέλεγκτοι φόβοι των μαζών –ναι, έχουμε υποβιβαστεί σε μάζα, εφόσον έχουμε χάσει προ καιρού την πνευματική αυτονομία και την πολιτική ενεργητικότητά μας– κάνουν καλό στο Σύστημα, ενώ η ψυχραιμία το βλάπτει. Αποτελεί κοινό μυστικό άλλωστε πως η Εξουσία, ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες, οφείλει να κρατά τους πολίτες αρκετά φοβισμένους γιατί, αν δεν φοβούνται και δεν τρέμουν για όλων των ειδών τα κακά που μπορούν να πέσουν πάνω στα κεφάλια τους –κακά που προέρχονται από έξω ή από μέσα ή ακόμη κι από το διάστημα– τότε ίσως αρχίσουν να Σκέφτονται. Αυτό θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο από την εξουσιαστική ελίτ, διότι θεωρεί πως το «ζαλισμένο κοπάδι» δεν έχει την ικανότητα να Σκέφτεται. Γι’ αυτό και πρέπει να φοβάται εσωτερικούς κι εξωτερικούς εχθρούς. Ο φόβος είναι άγνοια και η άγνοια ευτυχία. Το «ζαλισμένο κοπάδι» επιτρέπεται να είναι ευτυχισμένο, όχι όμως ελεύθερο.

(αναδημοσιευση)

liaomi63
27.05.2012, 19:11
Θέλω να γίνω τηλεόραση!

Έκθεση από μαθητή του Δημοτικού με Θέμα:"Τι να ζητήσω από τον Θεό."

"Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ:Θέλω να με κάνεις τηλεόραση.
Θέλω να πάρω την Θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου.

Να έχω τον δικό μου χώρο.

Να έχω την οικογένεια μου γύρω από μένα..

Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω.

Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι όταν μιλάω χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις.

Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί.

Όταν είμαι τηλεόραση,θα έχω την παρέα του πατέρα μου ,όταν έρχεται σπίτι από την δουλειά ακόμη κι αν είναι κουρασμένος.

Και θέλω την μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στενοχωρεμένη,αντί να με αγνοεί.

Θέλω τα αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου .

Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένεια μου,αφήνει τα πάντα στην άκρη,πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.

Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.

Θεέ μου,δεν ζητάω πολλά..Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση..."


Τη δασκάλα που την διάβασε (καθώς βαθμολογούσε), την έκανε να κλάψει.

Ο σύζυγός της που μόλις μπήκε στο σπίτι την ρώτησε:"Τι συμβαίνει;"

Αυτή απάντησε:"Διάβασε αυτή την έκθεση.Την έχει γράψει ένας μαθητής μου"

Ο σύζυγος είπε :" Το καημένο το παιδί! Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοι;;"

Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε:"Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας!!!!






http://2.bp.blogspot.com/-6yzquglS8hs/TZuPh5MtLII/AAAAAAAAFn4/GC1fCzLirzA/s1600/%25CF%2584%25CE%25B7%25CE%25BB%25CE%25B5%25CF%258C %25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B7.jpg



(αναδημοσίευση)




Το παραπάνω νομίζω πως ταιριάζει με τα γραφόμενα του συμπαίχτη μουΘεοδόσης61 .
Μήπως πρέπει να διερωτηθούμε για το τι μας συμβαίνει;
Μήπως άραγε κάποιοι μας θέλουν κολλημένους πάνω σε μια τηλεόραση , ζαλισμένους και αγωνιώντας για την εξέλιξη των σήριαλ και ξεχνώντας ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες μας σ΄ αυτή την ζωή;;
Λέω:Μ ή π ω ς ;;

o-thrax
27.05.2012, 23:22
http://1.bp.blogspot.com/-ulBRYmvKNxk/Tt00G9J_nQI/AAAAAAAADCE/zIlMq0JfZ0M/s1600/Skylakos-Gata.jpg
Στίχοι: 12ος πίθηκος
Μουσική: 12ος πίθηκος
Ερμηνευτές: 12ος Πίθηκος

H μοναξιά στο πεζοδρόμιο

Κοίταξες ποτε στα ματια ενα αδέσποτο σκυλί
για να δεις η μοναξιά τι πάει να πει
να σε μυρίσει θελει οχι να επιτεθεί
δεν θα σε δαγκώσει αγάπη ψάχνει οχι για φαΐ

φαΐ μπορει να βρει και μεσα στα σκουπίδια
μα αν πάρει αγάπη η ζωη του δεν θα ειναι ίδια
και οταν πληγώνεται,πληγώνεται βαθιά
γιατί αντι για αγάπη συνηθως περνει κλωτσιά.

Σ' αντίθεση με τον σκυλο αγαπας τον εαυτό σου
ταΐζεις μονο τον εγωισμό σου
ψαξε να βρεις κατι καλο στο φέρσιμό σου
πνιγεσαι στον βυθο σου παλι εσυ και τα εγώ σου

μα οι μοναξιές μας απεχουν τοσο πολύ
εμενα κρατάει στιγμες εσενα ολόκληρη ζωή
απο δικη σου επιλογη φυσικα
εσυ διάλεξες να ζησεις με ονειρα πλαστικά

στην γκλαμουρια που επιφανειακά ολα ειναι καλά
μα μεσα τοση βρωμια που μου γυρναν τα σωθικά
κι ολα εξω φανταζουνε τοσο κρύα
πως να βγαλω απο μεσα μου ρε τόση αηδία

πως να γευτώ στο στομα μου τοση πικρία
τοση ψευτια και τοση αχαριστία
νιωθω σαν παιδι που ζει αναμεσα σε θηρία
και θελουνε να το κατασπαράξουν με μανία

Και εχω κλειστει στον εαυτο μου για καιρό
προσπαθω να καταλαβω λιγο πριν να τρελαθώ
τι σε κανει τοσο ασχημη μεσα σου απορώ
λυπαμαι κουκλα μου το make up δεν καλύπτει το κενό

κι οταν ξεβαφτεις και δεις πως ολα ειναι παιχνίδι
ενας κομπαρσος θα εισαι παλι στο σανίδι
και το ρολακι που πηρες τοσο μικρο
με τιτλο της ταινιας ''ψυχολογικα περνω ''

μα οταν πεσει η αυλαια θα ηθελα να δω
τα βουρκωμένα ματια σου δυο, λογια να σου πω
το να χαλας την ψυχη σου δεν σε κανει μοναχικό
σε κανει άρρωστο γεματο απωθημένα και τρελό

μονιμα ερωτευμενα με τον καθρέφτη τα μάτια σου
μα οταν σπασει να δω πως θα μαζέψεις τα κομμάτια σου
δεν με πειραζει μονο που με τρομάζει
αλλος ενας συναισθηματικός καμικάζι

η λεξη σεβασμος ηταν γνωστη στο πρόσωπό σου
γιαυτο δεν εχεις ανθρωπο να αποκαλείς δικό σου
οσκαρ υποκρισιας θελει το σενάριό σου
συγνωμη που δεν στο εδωσα μα ήθελα το καλό σου

μα εσυ θελεις επιβεβαιωση απ' το κοινό
σε ενα κρεβατι μεθυσμένη μ' αγνωστο ηθοποιό
τις κομμενες σκηνες δεν θα τις δω ευχαριστώ
η μοναξια στο πεζοδρόμιό μου φροντισε γιαυτό

Και καπου εδω να σου εξομολογηθώ
πως καπου μεσα στην ταινια επαιζα κι εγώ
μα ο σκηνοθετης δεν με γούσταρε με απελυσε ευτυχώς
εισαι πολυ αληθινός μου ειπε για ηθοποιός

κι οι τιτλοι πέφτουν
μα το ονομα σου πουθενά
το αποφθεγμα της ταινιας σε λυπάμαι ειλικρινά
γιατι εισαι μονη εφυγε κι ο τελευταίος θεατής σου
γιατι το μίσος μου εχει πεθάνει μαζί σου.
https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSRUlCUZToODxAm_LcFXh2no36lP-AR8tb1r1jgdfFnXDbzQqGR

.mariapap.
28.05.2012, 08:36
θαρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
να το θυμάσαι μαρία.
θυμάσαι μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. εσύ είσ' η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
είναι μαρία – δε θέλω να λέω ****** –
δύσκολοι καιροί.
και θάρθουνε κι άλλοι.
δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
θα την αλλάξουμε τη ζωή!
παρ' όλα αυτά μαρία.

Θεοδόσης61
28.05.2012, 09:15
Το παραπάνω νομίζω πως ταιριάζει με τα γραφόμενα του συμπαίχτη μουΘεοδόσης61 .
Μήπως πρέπει να διερωτηθούμε για το τι μας συμβαίνει;
Μήπως άραγε κάποιοι μας θέλουν κολλημένους πάνω σε μια τηλεόραση , ζαλισμένους και αγωνιώντας για την εξέλιξη των σήριαλ και ξεχνώντας ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες μας σ΄ αυτή την ζωή;;
Λέω:Μ ή π ω ς ;;






Καλη μερα και καλη βδομαδα να εχουμε
Θα συμπληρωσω με:
http://3.bp.blogspot.com/-6mugkj-mf9Q/Tyxso4MVJyI/AAAAAAAAE2g/mjG-9HtYfr8/s1600/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%C E%B1.jpg
και
http://profile.ak.fbcdn.net/hprofile-ak-snc4/50316_120495124643969_1325078_n.jpg

lazos95
28.05.2012, 16:08
Καλή εβδομάδα και καλό κουράγιο σε όλους!
https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/398325_410940758946286_242843129089384_1219375_951 56739_n.jpg

peggy1977
28.05.2012, 17:47
Στη αγαπημένη φίλη μου Μάρα
και στο θέμα ''έμπνευση και λόγος''...

Σ'ευχαριστώ

Πέρασε και αυτή η μέρα
χάνεται στο δειλινό
και μαζί της παίρνει πέρα
όσα δεν θα θυμηθώ

Ότι έχω στην καρδιά μου
κι είναι όλη μου η ζωή
είναι ο χρόνος που θυμάμαι
αυτός που ζήσαμε μαζί

Σ'ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ

Σου 'χα κρύψει τα σημάδια
γιατί δεν ήθελα να δεις
πόσo ήταν όλα άδεια
στην ζωή μου πριν να 'ρθεις

Ήταν ξένη αυτή η πόλη
σαν και σένα είχα εδώ χαθεί
εδώ που με ξεχάσαν όλοι
και με βρήκες μόνο εσύ

Σ'ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ

Ξέρεις ότι με πονάει
και ότι ακόμα με κρατάει
εδώ κάτω χρόνια ζωντανό
πόσο θέλω τώρα να ανοίξω
την ψυχή μου να σου δείξω
και ότι δεν μπορούσα, να σ'το πω

Σ'ευχαριστώ για όσα μου 'χεις χαρίσει
για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω
για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ

Για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ,
δε σου είπα πόσο σ'αγαπώ


Μάρα μου..σ'ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου
για το ''ταξιδι'' ....

liaomi63
28.05.2012, 18:46
Καλησπέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!
Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που γράφουν αυτές τις μέρες καθώς και σε σέναΛάζαρε .(lazos95)




"Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος, από το να μην έχεις πού να πεις τον πόνο σου.."


Γνώρισα μια γιαγιούλα,ένα πολύ βασανισμένο πλασματάκι. Μια γυναίκα που γνώρισε από την τρυφερή της ηλικία την ορφάνια, τις στερήσεις, την κακοποίηση, τον πόλεμο,την προσφυγιά,την εγκατάλειψη..

Ήταν αγράμματη και το μόνο που μπορούσε να κάνει,το μόνο που την ξεκούραζε ήταν να διηγείται και να ξαναδιηγείται την ζωή της. Ένοιωθε πως λέγοντας τα βάσανα της θα την αγαπούσαν περισσότερο,θα απολάμβανε περισσότερης προσοχής..Τι άλλωστε χρειάζεται ένα ηλικιωμένο άτομο παρά λίγη αγάπη και προσοχή;;

Όμως οι γύρω της δεν ευκαιρούσαν να ακούνε τις ιστορίες της.Και κείνη κλεινόταν στον εαυτό της και μαράζωνε..
.
Γνωρίζω πολλές περιπτώσεις συνανθρώπων μας που υποφέρουν από κατάθλιψη, ακριβώς γιατί δεν έχουν κάποιον να μοιραστεί μαζί τους τις θλίψεις,τις χαρές και τις ανησυχίες τους.

Όλοι τρέχουμε να προλάβουμε τις δουλειές μας- που τελειωμό δεν έχουν- και ξεχνάμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε κάποια πρόσωπα που η ζωή ,για κάποιους λόγους τους έχει απομονώσει...

Όλοι θέλουμε να μιλούμε!
Όλοι θέλουμε να μας ακούν οι άλλοι!
Μα κουραζόμαστε, δεν ευκαιρούμε και δεν αντέχουμε να ακούμε τους άλλους..

Πραγματικά!Δεν υπάρχει μεγαλύτερη "επιστήμη" από το να ξέρεις και να αντέχεις να ακούς τον πόνο ή το πρόβλημα του άλλου.

Λέει κάπου:

"Θέλει καρδιά για ν΄αγαπάς
για να μπορείς ν΄ακούς
για να καταλαβαίνεις..
Θέλει...και τι δεν θέλει!!
Θέλει το πάν,
Τον ίδιο εσένα θέλει.."

kath3111
28.05.2012, 23:36
αφιερωμενοΕνα μεγαλο ευχαριστω στην γεματη ''εμπευση'' Μαρα που ειλικρινα θα μας λειψει ''η εμπνευσης και ο λογος της''Ενα μεγαλο ευχαριστω για τις ομορφες και εμπευσμενες στιγμες που περασαμε τοσο χρονο στο θεμα ...Ενα χωρο οπου ολα τα χρωματα της ψυχης,εγιναν λεξεις...θα μας λειψει ναι...ευχομαι να εισαι παντα καλα,και φευγοντας παρε μαζι σου ολοι την εμπνευση και τον λογο μας γιατι ειναι ενα κομματι γεματο αγαπη,καρδια και συναισθημα....παρ'το να μας θυμασε...
http://1.bp.blogspot.com/_kDju24coEto/Sub76AOcqfI/AAAAAAAAAGE/nAQJVFV1OrE/s400/%CE%A6%CF%89%CF%82.jpg
Για κάποιο λόγο συναντηθήκαμε μέσα στο χρόνο και στον χώρο αυτό
Μιλήσαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε με όλα αυτά που ειπώθηκαν,που γράφτηκαν με λέξεις με έμπευση και λόγο ... Εικονική λέμε την διαδικτυακή επαφή .Θαρρώ όμως πως δεν είναι πάντα έτσι.
Αυτό το ένοιωσα περίτρανα μέσα από την ευκαιρία που μου δώθηκε μέσα σ'αυτό το χώρο που βρεθήκαμε
Με συγκινήσατε βαθειά, αγγίξατε χορδές ευαίσθητες και καταρρίψατε το μύθο του ψυχρού απρόσωπου, αφού μίλησαν οι ψυχές σας που έγραψαν ανεξίτηλα μέσα μου με το χρώμα της ανθρωπιάς μια σελίδα γεμάτη από το δικό σας χαμόγελο, βλέμμα, συμπάθεια και αγάπη.

Μαζί με την ''καληνύχτα μου'''και ενα τεράστιο ευχαριστώ,πρώτα απ'ολα στην συντακτρια του θέματος που είχε την ''έμπευση''και μετά σε όλους τους συμπαίκτες μου,που ειχαν τον ''λόγο''....

καλο βραδυ σε ολους

o-thrax
29.05.2012, 02:34
(Ένα μικρό κομμάτι από μένα...για αλλαγή. Καλημέρα σε όλους!)

Περπατώ στο δρόμο όταν σε συναντώ...
Κάνω να σε πλησιάσω, μα εσύ κοιτάς αλλού.
Λέω δεν πειράζει και προσπαθώ...
σου κάνω νεύμα, μα βρίσκω το κενό!
Ένα βλέμμα άδειο, αδιάφορο.
Παρ'όλα αυτά εγώ σε χαιρετώ!
Λέω δε βαριέσαι, ας κάνω εγώ το καλό...
"Γειά σου!" σου λέω και εσύ τότε γυρνάς
και λες με το ζόρι "Γεια".
Και τότε αναρωτιέμαι φωναχτά...
Πες μου πού είναι η ανθρωπιά
πού πήγε η αγάπη και η χαρά?
Πού πήγε η εμπιστοσύνη και η ανάγκη για συντροφιά?
Είναι τόσο δύσκολο πια να λες ένα γεια
και να με κοιτάς με ενδιαφέρον και φως στη ματιά?
Ναι! Είμαστε άνθρωποι και λέμε πως ο Θεός
μας έφτιαξε, να είμαστε πιο ψηλά,
να' χουμε αξίες και ιδανικά...
Μα αυτό, μπα δεν το πιστεύω πια...
Είμαστε στον πάτο και
δεν πάει πιο βαθιά...




https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSoIIbRvsR5_k7eLXQiCv_8UHbX40ZUv puqjq8gWQyPAJqoQWO4
η Mara ηταν και ειναι ενα σημαντικό μέλος απο τις <<λίγες σκέψεις>> αλλά και απο άλλα νήματα μέσα στο φόρουμ δεν εχω να πω πολλα παρα μονον...
https://encrypted-tbn3.google.com/images?q=tbn:ANd9GcSTXh1ickUN2ggfJ8NXFufd0cu-LvNPdHrPl1lB4uJp9NgoSnqV

.mariapap.
29.05.2012, 08:39
εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ' άλλους πλανήτες

εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ' αδερφός του

antonis130
29.05.2012, 14:29
ήταν 29 μαΐου του 1453, μια τρίτη μαύρη και συννεφιασμένη σαν τη σημερινή, όταν ο κωνσταντίνος ια' παλαιολόγος, ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας, μαχόμενος στα τείχη της βασιλεύουσας και βλέποντας το κακό να έρχεται φώναξε: ουκ εστί τις των χριστιανών του λαβείν την κεφαλήν μου απ' εμού;

και η πόλις εάλω... εξαιτίας συμφερόντων οικονομικών και γεωπολιτικών αλλά σε συνδιασμό με τη δική μας ολιγωρία και προδοσία... όπως ακριβώς γίνεται και στις μέρες μας...

η μνήμη είναι ιερό καθήκον! το ίδιο και η συμμόρφωση από τα σφάλματά μας...

η αγάπη προς την πατρίδα δεν είναι ούτε φασισμός ούτε μιλιταρισμός. κανένας πολιτικός δεν έχει το δικαίωμα να ξεπουλάει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και κανένας πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να αδιαφορεί!το αιγαίο δεν ανήκει στα ψάρια του!ανήκει σ' αυτούς που δίνουν ζωή σε νησιά όπως το καστελόριζο, οι λειψοί, η κάσος, η νίσυρος...

το γένος βουλιαγμένο μες τον αιώνα
να λυτρωθεί μονάχο του μπορεί
μα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια μνήμη
βαθειά του αδάμαστη και τρομερή...
(α. σικελιανός)

"σώπασε κυρά-δέσποινα και μην πολυδακρύζεις
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι..."

--Trinity--
29.05.2012, 14:50
http://sphotos.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/581299_380733491967570_285227034851550_1120664_239 891150_n.jpg

mara_libra
29.05.2012, 15:49
Χτες - Σήμερα / Τώρα

Στο χτες ήταν η νιότη...Στο τώρα η ωριμότητα.
Στο χτες της νιότης, κάθε χρόνος που περνούσε ήταν έκπληξη / εξέλιξη.
Στο τώρα της ωριμότητας, είναι ένας ακόμη χρόνος επιβάρυνσης.
Χτες γελούσες πραγματικά - Τώρα αστειεύεσαι προσπαθώντας να φανείς πνευματώδης.
Χτες έκανες φίλους - Σήμερα κάνεις γνωριμίες, που ίσως φανούν χρήσιμες...
Χτες ερωτευόσουν απ' άκρη σ' άκρη, με κάθε σπιθαμή, με κάθε ίνα του κορμιού σου - Σήμερα "αξιολογείς" και αναλογίζεσαι και σκέφτεσαι και και και...
Χτες επαναστατούσες - Σήμερα κάνεις ενστάσεις.
Χτες ήσουν αυθόρμητος/αληθινός - Σήμερα είσαι συγκρατημένος, νιώθεις άβολα μέσα στα "ρούχα" σου.
Χτες διασκέδαζες ξέφρενα - Σήμερα προσπαθείς να περάσεις όμορφα, μα δεν το καταφέρνεις, όχι και τόσο...όχι όσο θα ήθελες.
Χτες ήσουν απόλυτος, σίγουρος, βέβαιος για τις ιδέες/τη γνώμη σου - Σήμερα δεν ξέρεις τίποτα, δεν είσαι σίγουρος για τίποτα, δε σε νοιάζει τίποτα!
Χτες ένιωθες τα πάντα με ένταση! - Σήμερα κλείνεσαι στο σπίτι σου, στον ευατό σου.
Χτες καλωσόριζες το καινούριο - Σήμερα το "κλείνεις" έξω από τη ζωή σου. Σιχαίνεσαι τις εκπλήξεις!
Χτες έβλεπες τον Θάνατο μακρινό, τον περιγελούσες, τον έντυνες στα μαύρα και του έδινες ένα δρεπάνι, για να θερίζει...Ήταν "ήρωας" ταινίας!
Σήμερα τον βλέπεις σαν το αναπόφευκτο, αληθινό, πιο πραγματικό μέλλον και τον φοβάσαι...
Εσύ ήσουν και χτες, εσύ είσαι και σήμερα.
Σε κάποια πράγματα είσαι καλύτερος απ' ότι χτες, σε κάποια άλλα -σίγουρα- ήσουν καλύτερος χτες.
Μα πάντα είσαι εσύ.
Αποδέξου τις αλλαγές, για να είσαι όσο καλύτερος μπορείς, αύριο.
*Λίγες σκέψεις μου*

Θα έρχομαι να τις μοιράζομαι μαζί σας, με όσους έχουν διάθεση να τις διαβάσουν. Δεν αποχωρώ τελείως, απλά θα έρχομαι αραιότερα...
Σας ευχαριστώ.http://gas13.ru/v3/pixelart/19.gif
http://media-cache4.pinterest.com/upload/223350462740062403_ZJpIH8cv_b.jpg

victoriap99
29.05.2012, 17:01
Δεν πρέπει να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα!

«Ένας γιατρός μπαίνει βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού τον κάλεσαν για μια επείγουσα χειρουργική επέμβαση.

Απάντησε το συντομότερο δυνατόν, άλλαξε ρούχα και πήγε κατευθείαν στην αίθουσα του χειρουργείου.

Πηγαίνοντας προς το χειρουργείο βρήκε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε στην αίθουσα αναμονής.

Εκείνος, μόλις είδε το γιατρό, του φώναξε:
-«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Δεν ξέρεις, ότι η ζωή του γιου μου είναι σε κίνδυνο; Δεν έχεις καμιά αίσθηση ευθύνης;»

Ο γιατρός χαμογέλασε και είπε:
-«Συγνώμη που δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».
– «Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σας τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσατε; Αν ο γιος σας πέθαινε τώρα, τι θα κάνατε;», είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός χαμογέλασε λέγοντας:
– «Θα κάνω ό,τι μπορώ και εσείς προσπαθήστε να ηρεμήσετε».
– «Να δίνουμε συμβουλές όταν δεν μας αφορά κάτι είναι εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.

Το χειρουργείο πήρε κάποιες ώρες. Μετά από αυτό, ο γιατρός βγήκε χαρούμενος.
– «Δόξα τω Θεώ, ο γιος σας σώθηκε», και χωρίς να περιμένει απάντηση από τον πατέρα, συνέχισε να περπατάει στο διάδρομο.
– «Αν έχετε κάποια ερώτηση, ρωτήστε τη νοσοκόμα».
– «Γιατί είναι τόσο αλαζόνας; Δεν μπορούσε να περιμένει λίγα λεπτά για να τον ρωτήσω για την κατάσταση του γιου μου;», ρώτησε τη νοσοκόμα αφού έφυγε ο γιατρός.

Η νοσοκόμα απάντησε με δάκρυα στα μάτια:
– «Ο γιος του πέθανε χτες σε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο. Όταν τον καλέσαμε για το γιο σας ήταν κοντά στο νεκρό παιδί του. Τώρα που σώθηκε ο γιος σας έφυγε τρέχοντας για να παραστεί στην κηδεία»!!!

o-thrax
30.05.2012, 00:07
http://sphotos.xx.fbcdn.net/hphotos-ash3/581299_380733491967570_285227034851550_1120664_239 891150_n.jpg

ΜΟΝΑΞΙΑ

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός που νιώθει μοναξιά είναι και στην πραγματικότητα μόνος του. Αυτό βέβαια δεν είναι αλήθεια. Μπορούμε κάλλιστα να βρισκόμαστε με άλλα άτομα και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον και παρ’ όλα αυτά να νιώθουμε απελπιστικά μόνοι. Για να καταλάβουμε καλύτερα όμως την έννοια της μοναξιάς είναι απαραίτητο να εξετάσουμε ορισμένους από τους τρόπους με τους οποίους τη βιώνουμε.
Αιτίες της μοναξιάς
# όταν είμαστε μόνοι και νιώθουμε ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή
# όταν μας λείπουν οι συναισθηματικοί δεσμοί που είχαμε στο παρελθόν
# όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αλλαγές στη ζωή μας
# όταν νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κανείς στη ζωή μας με τον οποίο να μπορούμε να μοιραστούμε συναισθήματα και εμπειρίες
# όταν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αποδεκτοί, αγαπητοί ή άξιοι, ακόμα και αν οι άλλοι δεν συμμερίζονται αυτή την άποψη για εμάς
Ο φαύλος κύκλος της μοναξιάς
Η μοναξιά γίνεται πιο έντονη όταν διαστρεβλώνουμε τη σημασία της, σκεπτόμενοι με τους παρακάτω τρόπους: «η μοναξιά αποτελεί σημάδι αδυναμίας ή ανωριμότητας», «για να νιώθω μοναξιά κάτι δεν πάει καλά με εμένα», «είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που νιώθει έτσι».
Κάποιος που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο πιθανότατα αντιλαμβάνεται τη μοναξιά σαν αποτέλεσμα «εσωτερικής μειονεξίας». Αυτή η πεποίθηση όμως ενδέχεται να δημιουργήσει δυσκολίες στην προσέγγιση άλλων ανθρώπων και στη δημιουργία σχέσεων μαζί τους, καθώς και στη συμμετοχή σε κοινωνικές δραστηριότητες.
Επιπλέον μια τέτοια πεποίθηση μπορεί να δημιουργήσει φόβο απόρριψης, εσωστρέφεια, καχυποψία προς τους άλλους, θυμό, θλίψη και επίκριση του εαυτού και των άλλων. Αν αντιδράσει κανείς είτε με το να απομονωθεί κοινωνικά, είτε με το να ξεκινήσει μια σχέση ανεπαρκή και μη ικανοποιητική, το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαιωνίσει τη μοναξιά του.
Τρόποι αντιμετώπισης
Η εναλλακτική στη θεώρηση της μοναξιάς ως «ελάττωμα» ή «μόνιμο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας» είναι να την αξιολογήσουμε ως μια κατάσταση ή ένα συναίσθημα που μπορεί να αλλάξει. Η μοναξιά είναι κοινή εμπειρία όλων των ανθρώπων. Διάφορες έρευνες δείχνουν ότι το ένα τέταρτο των ενήλικων βιώνουν επώδυνα αισθήματα μοναξιάς τουλάχιστον κάθε λίγες εβδομάδες, ενώ τα ποσοστά είναι υψηλότερα για τους εφήβους και τους νέους.
Η μοναξιά δεν πρέπει να μεταφράζεται παρά ως ένα σημάδι ότι σημαντικές μας ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Για αυτό είναι σημαντικό να εντοπίζουμε αυτές τις ανάγκες που μπορεί να περιλαμβάνουν ανάγκη ανάπτυξης διαπροσωπικών σχέσεων ή αυτοπεποίθησης, την ανάγκη απόκτησης φίλων, ή την ανάγκη εύρεσης δραστηριοτήτων που θα προσφέρουν προσωπική ικανοποίηση.
Ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων
# Αρχικά υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι η μοναξιά δεν κρατάει για πάντα
# Ενώ ασχολείστε με τις καθημερινές σας δραστηριότητες βρείτε τρόπους για να έρθετε σε επαφή με άλλους ανθρώπους
# Βρεθείτε σε νέες καταστάσεις και ασχοληθείτε με δραστηριότητες που σας ενδιαφέρουν στις οποίες θα συναντήσετε ανθρώπους με κοινές προτιμήσεις
# Αναπτύξτε κοινωνικές δεξιότητες. Πλησιάστε και αφήστε τους άλλους να σας πλησιάσουν
# Επωφεληθείτε από εκδηλώσεις, σεμινάρια, δραστηριότητες που οργανώνουν ο δήμος ή η κοινότητα της περιοχής σας, σύλλογοι ή οργανώσεις. Προσφέρετε εθελοντική εργασία σε ανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια
# Μη κρίνετε τους καινούργιους ανθρώπους που συναντάτε με βάση τους παλιούς. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και επομένως διαφορετικός.
# Μην είστε βιαστικοί στην ανάπτυξη σχέσεων ή φιλιών. Μια καλή σχέση χρειάζεται χρόνο και προοδευτικό μοίρασμα συναισθημάτων για να ανθίσει.
# Δώστε αξία σε όλες τις φιλίες ή γνωριμίες σας και τα μοναδικά χαρακτηριστικά τους από το να μένετε καθηλωμένοι στη άποψη ότι μόνο μια ρομαντική σχέση θα σας ανακουφίσει από τη μοναξιά.
Αυτοανάπτυξη
Μην παραμελείτε τις άλλες σας ανάγκες επειδή η ανάγκη για κάποια σχέση ή φιλία δεν έχει ικανοποιηθεί. Φροντίστε τον εαυτό σας:
Ακολουθείστε συνήθειες καλής διατροφής, άσκησης και επαρκούς ύπνου. Δώστε ενέργεια στη δουλειά σας, ασχοληθείτε με τα χόμπι σας ή, αν δεν έχετε, δημιουργείστε κάποια.
Επωφεληθείτε από τις μοναχικές στιγμές σας προκειμένου να γνωρίσετε τον εαυτό σας. Δείτε αυτόν τον χρόνο σαν ευκαιρία για αυτονομία και φροντίδα των συναισθημάτων σας.
Αξιοποιήστε τις ώρες μοναξιάς βρίσκοντας πράγματα να κάνετε που σας δίνουν ευχαρίστηση. Μην υπομένετε απλώς την ύπαρξή σας ρίχνοντάς την σε έναν καναπέ έως ότου ξαναβρεθείτε με άλλους ανθρώπους.
Θυμηθείτε τι απολαμβάνατε να κάνετε στο παρελθόν για να σας βοηθήσει να αποφασίσετε πώς να ευχαριστήσετε τον εαυτό σας τώρα.
Έχετε στο χώρο σας βιβλία, μουσική, ατομικά παιχνίδια, ή σταυρόλεξα, προκειμένου να περάσετε καλά τις ώρες που είστε μόνοι.
Σκεφτείτε την πιθανότητα να κάνετε και μόνοι κάποια πράγματα που συνήθως θα κάνατε με άλλους, όπως το να πάτε κινηματογράφο.
Να είστε ανοικτοί σε νέα πράγματα και δραστηριότητες. Μην προκαταλαμβάνετε τα συναισθήματα και τις σκέψεις σας προτού δοκιμάσετε κάτι.
Μην περιμένετε τα συναισθήματά σας να σάς ενεργοποιήσουν. Ξεκινήστε και τα ευχάριστα συναισθήματα θα έρθουν.

.mariapap.
30.05.2012, 07:47
"καλημέρα. ", είπε η αλεπού.
"καλημέρα. ", απάντησε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας κ γύρισε δεν είδε όμως κανέναν.
"εδώ είμαι. ", απάντησε μια φωνή κάτω από τη μηλιά.
"τι είσαι; " ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας."είσαι πολύ όμορφη".
"είμαι μια αλεπού. ", απάντησε η αλεπού.
"έλα να παίξουμε ", της πρότεινε ο μικρός πρίγκιπας. "είμαι τόσο λυπημένος. "
"δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, δεν είμαι εξημερωμένη."
" α! συγγνώμη! " έκανε ο μικρός πρίγκιπας. "τι σημαίνει «εξημερωμένη»";
"δεν είσαι από δω εσύ ", έκανε η αλεπού, " ..τι γυρεύεις εδώ;"
"ψάχνω να βρω ανθρώπους ", είπε ο μικρός πρίγκιπας. "τι σημαίνει «εξημερωμένη»;"
" οι άνθρωποι έχουν όπλα ", είπε η αλεπού, "έχουν όπλα και κυνηγούν. αυτό είναι πολύ ενοχλητικό! συν τοις άλλοις τρέφουν πουλερικά. αυτό μόνο τους ενδιαφέρει.εσύ κυνηγάς κοτόπουλα; "
"όχι" , είπε ο μικρός πρίγκιπας. "ψάχνω να βρω φίλους.τι σημαίνει «εξημερωμένη»; "
" είναι κάτι πολύ πολύ λησμονημένο ", απάντησε η αλεπού. "σημαίνει «να δημιουργείς δεσμούς….» "
" να δημιουργείς δεσμούς; "
"βεβαίως " είπε η αλεπού. "εσύ, παραδείγματος χάρη, δεν είσαι για μένα παρά ένα αγοράκι,όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. κ δε σε χρειάζομαι καθόλου, όπως δε με χρειάζεσαι κ συ. γιατί είμαι για σένα μια αλεπού σαν όλες τις άλλες, όμοια με εκατό άλλες χιλιάδες αλεπούδες. όμως αν με εξημερώσεις θα‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα‘σαι για μένα μοναδικός στο κόσμο, θα'μαι για σένα η μοναδική…" "αρχίζω να καταλαβαίνω" είπε ο μικρός πρίγκιπας.
η αλεπού σώπασε και κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκιπα: «σε παρακαλώ, εξημέρωσέ με!», είπε. «το θέλω πάρα πολύ», είπε ο μικρός πρίγκιπας. «αλλά δεν έχω χρόνο. ψάχνω για φίλους και θέλω να γνωρίσω πολλά πράγματα». . «γνωρίζουμε μόνο τα πράγματα που εξημερώνουμε» είπε η αλεπού. «οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να γνωρίσουν το οτιδήποτε.αγοράζουν τα έτοιμα πράγματα από τα καταστήματα.αλλά δεν υπάρχει κανένα κατάστημα στον κόσμο απ’ το οποίο να μπορούν να αγοράζουν φίλους κι έτσι οι άνθρωποι δεν έχουν πια κανένα φίλο εάν θες ένα φίλο, εξημέρωσε με». «τι πρέπει να κάνω για να σ’ εξημερώσω»; «πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός», απάντησε η αλεπού. «πρώτα θα καθίσεις στο γρασίδι κάπως μακριά μου όπως τώρα.θα σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου και δεν θα λες τίποτα. οι λέξεις είναι αιτία παρεξηγήσεων. μέρα με τη μέρα θα έρχεσαι πιο κοντά μου. θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα. για παράδειγμα αν έρχεσαι στις τέσσερις το απόγευμα, τότε γύρω στις τρεις θα αρχίσω να νιώθω ευτυχισμένη. όσο περνάει η ώρα θα νιώθω όλο και πιο ευτυχισμένη.κι έτσι, ο μικρός πρίγκιπας εξημέρωσε την αλεπού. κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης:«α!» είπε η αλεπού... «θα κλάψω». «εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκιπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ' εξημερώσω». «ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκιπας. «ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «τότε δεν κερδίζεις τίποτα!»«κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.» μετά πρόσθεσε. «πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα,θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ' αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.» ο μικρός πρίγκιπας πήγε να δει τα λουλούδια .και γύρισε πίσω να συναντήσει την αλεπού:«αντίο» είπε. «αντίο», είπε η αλεπού. «να το μυστικό μου. είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» «την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια», επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να είναι σίγουρος ότι θα το θυμάται.«ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.» «ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου...», έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.«οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι' αυτό που έχεις εξημερώσει. είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου...» «είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να είναι σίγουρος ότι θα το θυμάται.

Hellenagal200010
30.05.2012, 09:15
http://anatash.pblogs.gr/files/f/433206-%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%B3%CE%BF%CF%82%20%CE%B C%CE%B5%20%CF%83%CE%BA%CF%8D%CE%BB%CE%BF%20copy.jp g.<!--><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> [I]Έλα να χουχουλιάσεις μες στην αγκαλιά μου! Εσύ για μένα και γω για σένα. Έτσι απλά, χωρίς καμιά άλλη υπόσχεση. Για να μη χωρέσει κι η προδοσία.

.mariapap.
31.05.2012, 10:14
ένα ποίημα είναι μια πόλη γεμάτη δρόμους και υπόνομους
γεμάτη αγίους, ήρωες, ζητιάνους, παλαβούς,
γεμάτη κοινοτοπίες και ποτά,
γεμάτη βροχή αστραπές και περιόδους
ξηρασίας,ένα ποίημα είναι μια πόλη εμπόλεμη.
ένα ποίημα είναι μια πόλη που ρωτάει γιατί το ρολόι,
ένα ποίημα είναι μια πόλη παραδομένη στη φωτιά.
ένα ποίημα είναι μια πόλη κατεχόμενη,
τα κουρεία της γεμάτα με κυνικούς μπεκρήδες.
ένα ποίημα είναι μια πόλη όπου ο θεός διατρέχει
τους δρόμους με άλογο, γυμνός, σαν τη λαίδη γκοντίβα,
εκεί που σκύλοι γαβγίζουν μες στη νύχτα, κυνηγώντας
τη σημαία, ένα ποίημα είναι μια πόλη ποιητών,
σχεδόν όλοι όμοιοι μεταξύ τους,
και ζηλιάρηδες, και πικρόχολοι...
ένα ποίημα είναι τώρα αυτή η πόλη,
50 μίλια πιο πέρα από το πουθενά,
στις 9.09 το πρωί,
η γεύση του ποτού και του τσιγάρου,
δίχως αστυνόμους, δίχως εραστές στους δρόμους,
αυτό το ποίημα, αυτή η πόλη, τις πόρτες της κλείνει,
οχυρωμένη, σχεδόν αδειανή,
πένθιμη δίχως δάκρυα, γερνώντας δίχως λύπηση,
τα άγρια βουνά,
ο ωκεανός σαν φλόγα μαβιά,
ένα φεγγάρι που τη δόξα του στερείται,
μια αμυδρή μουσική από τσακισμένα παράθυρα...
ένα ποίημα είναι μια πόλη, ένα ποίημα είναι ένα έθνος,
ένα ποίημα είναι ο κόσμος...
και τώρα τούτο βάζω κάτω από το μικροσκόπιο
ο παλαβός εκδότης να το αξιολογήσει,
και η νύχτα είναι αλλού
και γριές κατάκοπες στέκονται στη σειρά,
στις εκβολές οι σκύλοι σε παράταξη,
οι σάλπιγγες αναγγέλουν κρεμάλες,
καθώς ασήμαντοι άνθρωποι κομπάζουν
για πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν.

Nnikostarss
31.05.2012, 17:01
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης
29 Μαϊου 1453

http://www.pame.gr/images/istoria/alosi2.jpg

Λίγες Σκέψεις για την Ημέρα που πέρασε 29/5 όπου το 1453 έγινε η Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

Λίγα Λόγια

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β'. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαϊου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Όταν τελικά η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε, η υπερχιλιετής Βυζαντινή Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει.

Θρύλοι και παραδόσεις

Ο τρόπος που θυσιάστηκε ο τελευταίος Αυτοκράτορας, καθώς και ότι δεν διασώθηκαν πληροφορίες για τις τελευταίες στιγμές του στο πεδίο της μάχης, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ποικίλους θρύλους με κυριότερο αυτόν του «μαρμαρωμένου βασιλιά» που περιμένει την στιγμή να ανακτήσει την Πόλη και την Αυτοκρατορία του.
Μια λαϊκή χριστιανική παράδοση, αναφέρει ότι τη στιγμή που διέρρηξαν οι Τούρκοι την πύλη της Αγίας Σοφίας τελούνταν η θεία λειτουργία και ο ιερέας τη στιγμή που είδε τους μουσουλμάνους να ορμούν στο πλήθος των πιστών, εισήλθε και εξαφανίσθηκε μέσα στον τοίχο, πίσω από το Άγιο Βήμα, που άνοιξε μπροστά του κατά τρόπο μαγικό. Λέγονταν ότι όταν η Κωνσταντινούπολη θα επανέλθει στα χέρια των Χριστιανών, ο ιερέας θα βγει από τον τοίχο για να συνεχίσει την λειτουργία. Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος στο ένα του χέρι είχε έξι δάχτυλα και αν βρεθεί κάποιος Έλληνας που έχει έξι δάχτυλα τότε θα ανακτήσει ( ο Κωνσταντίνος ) την Πόλη και την αυτοκρατορία του.

http://www.pame.gr/images/istoria/alosi.jpg

antonis130
31.05.2012, 19:10
<!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:TrackMoves/> <w:TrackFormatting/> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:DoNotPromoteQF/> <w:LidThemeOther>EL</w:LidThemeOther> <w:LidThemeAsian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:LidThemeComplexScript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> <w:SplitPgBreakAndParaMark/> <w:DontVertAlignCellWithSp/> <w:DontBreakConstrainedForcedTables/> <w:DontVertAlignInTxbx/> <w:Word11KerningPairs/> <w:CachedColBalance/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathPr> <m:mathFont m:val="Cambria Math"/> <m:brkBin m:val="before"/> <m:brkBinSub m:val="--"/> <m:smallFrac m:val="off"/> <m:dispDef/> <m:lMargin m:val="0"/> <m:rMargin m:val="0"/> <m:defJc m:val="centerGroup"/> <m:wrapIndent m:val="1440"/> <m:intLim m:val="subSup"/> <m:naryLim m:val="undOvr"/> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" DefUnhideWhenUsed="true" DefSemiHidden="true" DefQFormat="false" DefPriority="99" LatentStyleCount="267"> <w:LsdException Locked="false" Priority="0" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Normal"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="heading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="9" QFormat="true" Name="heading 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 4"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 5"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 6"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 7"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 8"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="39" Name="toc 9"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="35" QFormat="true" Name="caption"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="10" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Title"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" Name="Default Paragraph Font"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="11" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Subtitle"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="22" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Strong"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="20" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Emphasis"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="59" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Table Grid"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Placeholder Text"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="1" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="No Spacing"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="73" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Grid"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="60" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="61" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="62" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Light Grid Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="63" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="64" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Shading 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="65" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Revision"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="34" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="List Paragraph"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="29" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="30" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" QFormat="true" Name="Intense Quote"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="66" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium List 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="67" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 1 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="68" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 2 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="69" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Medium Grid 3 Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="70" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Dark List Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="71" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful Shading Accent 1"/> <w:LsdException Locked="false" Priority="72" SemiHidden="false" UnhideWhenUsed="false" Name="Colorful List Accent 1"/> <w:LsdExc